                array(2) {
  [0]=>
  int(436)
  [1]=>
  int(440)
}

ΑΠΟΨΕΙΣ ΣΤΟΝ "Φ"

Η ζωγράφος με τα χρυσά μάτια

Η στήλη «Μυθιστορίες» στα πέντε χρόνια ζωής της στον Φιλελεύθερο δημοσιεύει αποκλειστικά χρονογραφήματα και διηγήματα, ουδέποτε πολιτιστικές εκδηλώσεις, τις οποίες άλλωστε καλύπτουν και προβάλλουν τα πολιτιστικά ένθετα και στήλες. Σήμερα όμως γίνεται μια εξαίρεση λόγω μιας αλλιώτικης, ξεχωριστής έκθεση ζωγραφικής της νεαρής ζωγράφου, Δανάης Αντωνίου, η οποία θα μπορούσε να ήταν και η ηρωίδα ενός μυθιστορήματος. Μια κοπέλα με φυσική αλλά και εσωτερική ομορφιά, καστανόξανθα μαλλιά, χρυσά μάτια και γλυκό χαμόγελο. Η Δανάη δεν είναι το κορίτσι της διπλανής πόρτας, αφού λόγω κάποιου προβλήματος κατά τη διάρκεια του τοκετού, πάσχει από εγκεφαλική παράλυση, η οποία της προκάλεσε σοβαρά προβλήματα στην κίνηση και την ομιλία. Κρατά με το αριστερό της χέρι το πινέλο, καταγράφοντας στον καμβά λαμπερούς, φωτεινούς και πολύχρωμους κόσμους, αλλά και σκοτεινιασμένους ουρανούς, με σύννεφα ή βροχή, καθώς και τοπία, πορτρέτα και αυτοπροσωπογραφίες, σκηνές από τη φύση, με πουλιά, παπαρούνες, λιβάδια, οροσειρές, αμυγδαλιές, δέντρα, άνθη, αγκάθια, βλάστηση, θάλασσες, βράχια, ακτογραμμές με πλεούμενα, δελφίνια και βυθούς, αλλά και εικόνες από το αρχιτεκτονικό περιβάλλον, σπίτια, εκκλησίες και χωριά, καθώς και νεκρές φύσεις με μπουκέτα λουλουδιών σε βάζα, κούπες με φρούτα ή λαχανικά, όλα δοσμένα με έναν ονειρικό, αφαιρετικό, σχεδόν μαγικό ρεαλισμό, που αγγίζει τις πιο ευαίσθητες συναισθηματικές και αισθητικές χορδές του καθενός.

Είχε στο πλευρό της πάντα την οικογένειά της, η οποία τη βοήθησε να αναπτύξει τις νοητικές και καλλιτεχνικές της δεξιότητες. Αυτά που της στερούσε το σωματικό και κινητικό της πρόβλημα, τα υπερνικούσε η εξυπνάδα, η πνευματική διαύγεια και η θέλησή της, έτσι που κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Με μια συνοδό να την παίρνει στο σχολείο και να κρατά σημειώσεις των μαθημάτων της, φοίτησε στο δημόσιο σχολείο, σ’ όλες τις βαθμίδες, δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο. Επιτυγχάνοντας υψηλές επιδόσεις, πέρασε με ειδικά κριτήρια τις παγκύπριες εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, από όπου και αποφοίτησε, παίρνοντας πτυχίο της Νηπιαγωγού.

Με αστείρευτη ψυχική δύναμη και επιμονή κατάφερε επίσης να χειρίζεται τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, όπου επικοινωνεί με άλλους μέσω facebook και viber, γράφει ποιήματα, αποτυπώνει σκέψεις και συναισθήματα, διευρύνοντας τις γνώσεις και το σύμπαν της. Ταξιδεύει μέσω του στον κόσμο και σε χώρες που δεν μπορεί να επισκεφθεί, γνωρίζοντας αξιοθέατα, περιδιαβάζοντας μουσεία ή ακούγοντας μουσική που τόσο αγαπά. Στην έκθεσή της εκτέθηκαν εκατόν έργα της, οι εισπράξεις από τα οποία δόθηκαν, σύμφωνα με την επιθυμία της, στον Σύνδεσμο Κυριών Λεμεσού. Την αφιέρωσε στη γιαγιά της, Δάνα Αντωνίου, η οποία έφυγε από τη ζωή πριν μια δεκαετία, έχοντας υπηρετήσει με αφοσίωση τον Σύνδεσμο, μέχρι το τέλος της ζωής της, ως ταμίας. Η Πρόεδρος του Συνδέσμου, κ. Ινώ Χατζηπαύλου έκανε μια εξαιρετικά εύστοχη και περιεκτική ομιλία, που συγκίνησε τους παρευρισκόμενους, μέρος της οποίας παραθέτω πιο κάτω:

«Μπροστά στον καθημερινό αγώνα ζωής της Δανάης και στον τρόπο που σκέφτεται και ενεργεί, νιώθουμε πόσο ανεπαρκείς είμαστε, όταν από τον χρόνο μας ελάχιστο αφιερώνουμε στους άλλους σαν ανταπόδοση της δωρεάς, όταν δεν αξιοποιούμε τις δυνατότητες, τις ευκαιρίες να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, όταν με την πρώτη δοκιμασία λυγίζουμε, όταν στην πρώτη δυσκολία τα παρατούμε…. Δανάη μου, αν κάποιες φορές στη ζωή σου διερωτάσαι, γιατί εγώ να μη μπορώ όπως τους άλλους, γιατί εγώ να είμαι διαφορετική, η απάντηση είναι γιατί όλα γίνονται για κάποιο λόγο, ο θεός σε επέλεξε, σε ευλόγησε να είσαι η εξαίρεση, να είσαι πρότυπο για τους άλλους, για όλους μας… Δανάη μου, οι ψυχές των αγαπημένων μας που έφυγαν δεν χάθηκαν, εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στο φως. Να είσαι σίγουρη πως η ψυχή της αγαπημένης σου γιαγιάς, Δάνας, με το φως της αγάπης της και της προσευχής της φωτίζει τη ζωή σου και είναι πολύ περήφανη για σένα που σε παρακολουθεί να προχωρείς, να είσαι δημιουργική, να κάνεις όνειρα. “Αυτό το μάθημα είναι το μέγιστο μάθημα”, όπως λέει ο Θεοδόσης Νικολάου, στο ποίημά του “ Έκθεση ζωγραφικής”»:

Οι επισκέπτες τριγυρίζουν μες στην αίθουσα

Βλέπουν στους τοίχους τις εικόνες

Συνομιλούν και σχολιάζουν

Ο τεχνίτης πρέπει να δίνει σάρκα και οστά στα οράματα.

Η γνώση διδάσκει την ταπείνωση

Κρούονται αθέατες χορδές

Και γεμίζοντας τον αιθέρα με ήχους

Συλλαβίζουμε και τα χρόνια περνούν

Κι εμείς μαθητές ανεπίδεκτοι μαθήσεως

Δεν μπορούμε να πάμε στην άλλη σελίδα

Για να εκτιμήσουμε το μέγεθος του φωτός

Πρέπει στον άλλο δίσκο της ζυγαριάς να βάλουμε