Πριν τις εκλογές κάποιoι αξιωματούχοι ή και υποψήφιοι «επιχειρηματολογούσαν» (χωρίς επιχειρήματα) για τη δική τους «καλή» ιδέα να προσπαθήσει η Κυπριακή Δημοκρατία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Είχαν στο μυαλό και την άρνηση της Τουρκίας, μετά την υποβολή της αίτησης. Ο υπαινιγμός ήταν σαφής, πως δηλαδή θα αποδειχτεί πέραν πάσης αμφιβολίας πως η Τουρκία δεν μας …αγαπά και δεν μας θέλει σαν ετεροθαλή αδέλφια στον λαμπρών επιδόσεων υπέρ της δημοκρατίας και της ελευθερίας των λαών στρατιωτικό συνασπισμό της Δύσης. Μα «εμείς ανήκομεν στη Δύση». Θα πρέπει, το δίχως άλλο, οι γονείς και κηδεμόνες της βορειοατλαντικής οικογένειας να καλύψουν στοργικά το παιδί που τόσα χρόνια ήταν απείθαρχο κι ούτε μια βάση δεν έδινε στο ΝΑΤΟ (και πλήρωσε βαριά γιαυτό ενώ την είχαν τη βάση οι Βρετανοί) και τώρα, που μεταμελήθηκε, ένα άλλο παιδί της δημοκρατικής οικογένειας δεν θέλει να παίζει μαζί του – κατ΄ακρίβεια παίζει μαζί του, όπως η γάτα με το ποντίκι…
Κάπως έτσι θα μπορούσε να ήταν ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά. Το παραμύθι όμως το ξέχασαν κι αυτοί που το διηγήθηκαν και ίσως προσβλέπουν σε μια ασαφή μελλοντική προοπτική «καν΄ το όπως η Φινλανδία»!
Για να δούμε τώρα τις ιστορίες που διηγούνται σε πρόσφατες συνεντεύξεις τους οι εκπρόσωποι δυο από τους πολλούς γονείς του ΝΑΤΟ. Ο νέος ύπατος αρμοστής του Ηνωμένου Βασιλείου έδειξε (Φιλελεύθερος, 26 Μαρτίου) πως Πυθία δεν είναι μόνο η παλιά μας γνώριμη! «Αν το συμφωνημένο πλαίσιο, όπως έχει ερμηνευτεί, δεν έχει δώσει αποτέλεσμα, τότε θα πρέπει να έχουμε νέους τρόπους για …το αποτέλεσμα που θέλουμε». Βλέπει, πάντως, πως ο Πρόεδρος είναι πρόθυμος να «μη συγκρατηθεί από κάποια ταμπού γύρω από το τι μπορεί να προσφερθεί στην άλλη πλευρά». Κι αν αυτά δεν είναι αρκετά «θα πρέπει να γίνει κάτι άλλο ώστε να τους πείσουμε… ίσως χρειαζόμαστε ακόμα περισσότερες νέες ιδέες…». Άραγε, ιδέες σημαίνει υποχωρήσεις;
Οι δηλώσεις του βρετανού πρέσβη έχουν σημασία γιατί η πάλαι ποτέ αποικιοκρατική μητρόπολη κατάφερε να ανεχόμαστε τον μεταποικιακό της ρόλο κι όλες τις διχοτομικές προσεγγίσεις της, που ξεκίνησαν πολύ πριν το 1960, να έχει την ευθύνη ετοιμασίας των κειμένων για τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας για την Κύπρο και να διατηρεί σαν δικές τις (και εκτός Κυπριακής Δημοκρατίας) τις βρετανικές «κυρίαρχες» βάσεις…
Ο πρέσβης υποστήριξε πως «στο παρελθόν η Κύπρος συνήθιζε να είναι αρκετά ενεργή στο Κίνημα των Αδεσμεύτων (σημείωση δική μας: αυτές οι κακές παρέες!) αλλά νομίζω ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία ξεκαθάρισε πως ο προσανατολισμός της Κύπρου είναι ξεκάθαρα προς τη Δύση..». Συνεχίζοντας είπε ακόμα πως «μια εισβολή αυτής της μορφής αποτελεί αποκήρυξη όλων όσων πρεσβεύει η ΕΕ…». Τολμά να μας εξηγεί τι σημαίνει εισβολή, προσπερνώντας (όχι από άγνοια) πως η χώρα στην οποία είναι διαπιστευμένος είναι θύμα συνεχιζόμενης κατοχής για την οποία ουδεμία τιμωρία έχει επιβληθεί στον εισβολέα, ούτε από τη Βρετανία ούτε από όλους τους άλλους. Και για να μαθαίνουμε και κάτι παραπάνω, σημείωσε πως «έχουμε αρκετά ανεπτυγμένη υποδομή γύρω από την εφαρμογή των κυρώσεων… Έτσι συνεργαζόμαστε με την Κυπριακή Κυβέρνηση για …να δημιουργήσει ένα είδος γραφείου για την εφαρμογή των κυρώσεων…». Πάντως δικαιολόγησε τον τουρκικό εκβιασμό για δύο κράτη: Aισθάνθηκαν (δική μας επεξήγηση: οι εισβολείς και οι τοποτηρητές τους στα κατεχόμενα) απογοήτευση που δεν υποχώρησαμε και γιαυτό θύμωσαν! Αναφερόμενος στην Ουκρανία, τα είπε αλλιώς, συγκεκριμένα για τη σταθερή θέση της χώρας του «για την υποστήριξη του διεθνούς δικαίου, της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας, η οποία είναι επίσης σημαντική για την Κύπρο…». Ρητορικά έθεσε και το ερώτημα «τι σημαίνουν η διζωνικότητα και η δικοινοτικότητα;». Δηλαδή υπάρχουν και χειρότερα από ό,τι ρατσιστικό καταλάβαμε, προκειμένου να τα δεχτεί η Τουρκία;
Νέα στην κυπριακή της διαπίστευση η πρέσβειρα των ΗΠΑ, έδωσε κι αυτή πρόσφατα μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο κρατικό κανάλι, έχοντας «ακούσει πολύ προσεκτικά τη δέσμευση του Προέδρου Χριστοδουλίδη, για επιστροφή στις συνομιλίες». Άραγε, η νεοφώτιστη ήρθε με την πληροφόρηση ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν θέλουν λύση; Πάντως μάς είπε και το παραπλανητικό πως «οι συνομιλίες πρέπει να είναι κυπριακής ιδιοκτησίας». Αυτό το ξανακούσαμε κι απορήσαμε! Να εννοεί άραγε πως θα πείσουν την Τουρκία να αποσύρει τα κατοχικά της στρατεύματα ώστε οι Κύπριοι να αναζητήσουν μόνοι τους μια κοινή πορεία για το μέλλον; Mια τέτοια διαδικασία θα μπορούσε (υπό προϋποθέσεις) να είναι πράγματι κυπριακής ιδιοκτησίας… Η Αμερικανίδα πρέσβειρα ανέφερε ακόμα πως η άρση του εμπάργκο όπλων ήταν σημαντικό βήμα από πλευράς Ουάσινγκτον… Επειδή ορισμένοι πάνε να το ξεχάσουν, να σας πούμε μια «νέα» ιδέα; Να φύγουν τα κατοχικά στρατεύματα!
Πάντως, η πρέσβειρα μάς συμβούλεψε να αναζητήσουμε την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ μετά την επίλυση του Κυπριακού. Και να σκεφτείτε πως κάποιοι δικοί μας σοφοί βιάστηκαν από πέρσι…
ktsimillis@cytanet.com.cy
