Λένε πως ο πολιτισμός ενός λαού φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα ζώα και στους φυλακισμένους. Στη δική μας περίπτωση τα πράγματα είναι κάπως αντιφατικά, γιατί η συμπεριφορά μας έναντι των ζώων και των φυλακισμένων κινείται στα δύο άκρα, όπως εξάλλου συμβαίνει και με πολλά άλλα πράγματα, όπου η έλλειψη μέτρου είναι κάτι περισσότερο από εμφανής. Λόγου χάριν στις φυλακές από τη μια έχουμε τους λίγους προνομιούχους που περίπου κάνουν ό,τι θέλουν και από την άλλη όλους τους υπόλοιπους, στους οποίους συνήθως εξαντλείται η αυστηρότητα του νόμου. Για τη φιλοζωία μας μπορώ να ισχυριστώ ότι υπάρχουν οι άνθρωποι που θεωρούν τα ζώα τους (κατοικίδια και μη) ως μέλη της οικογένειάς τους και τους συμπεριφέρονται κατά τρόπο συγκινητικό, υπάρχουν όμως και εκείνοι που τα έχουν παρατημένα στο έλεος του Θεού.
Μετά από αυτή τη μακρά εισαγωγή περί των χαρακτηριστικών ενός πολιτισμένου λαού, ας πάμε στο θέμα μας και ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε την εξής απλή ερώτηση: Αλήθεια, πόσο πολιτισμένοι είμαστε; Aπό άποψη τεχνολογικής προόδου, υποδομών, ποιότητας ζωής, γνωσιολογικών και άλλων μετρήσιμων προσόντων και δεδομένων δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είμαστε ανάμεσα στους πλέον πολιτισμένους λαούς. Χωρίς την παραμικρή διάθεση να μειώσουμε αυτή την κατάταξη, θα πρέπει να διερωτηθούμε αν στ’ αλήθεια είμαστε τόσο πολιτισμένοι όσο νομίζουμε, ή τόσο όσο θα έπρεπε. Αν κρίνω από τον τρόπο στάθμευσης ορισμένων που χρειάζονται δύο πάρκινγκ για να βολέψουν το αυτοκίνητό τους, προφανώς έχουμε ακόμη μακρύ δρόμο να διανύσουμε. Το παράδειγμα είναι ενδεικτικό και σίγουρα δεν μπορεί να λειτουργήσει ισοπεδωτικά για το σύνολο τoυ λαού μας. Είναι όμως ένα από τα πολλά ενοχλητικά της καθημερινότητας, που προκαλούν δυσφορία, ειδικά για όσους θεωρούν την ευγένεια ως στοιχείο που δείχνει τον πολιτισμό ενός ανθρώπου και ενός λαού.
Υπάρχουν όμως και πολύ χειρότερα, που εκτός από ενοχλητικά είναι και εξαιρετικά επικίνδυνα γιατί κλονίζουν τη σχέση εμπιστοσύνης του πολίτη έναντι της πολιτείας. Ένα από αυτά έχει να κάνει με την αστοχία (το λιγότερο) των επίσημων κρατικών ιατροδικαστικών ευρημάτων σε μια σειρά από σοβαρές υποθέσεις. Από που να αρχίσουμε και πού να σταματήσουμε; Από τον αδικοχαμένο φαντάρο Θανάση Νικολάου, ο οποίος όπως προκύπτει δεν αυτοκτόνησε αλλά έπεσε θύμα ανθρωποκτονίας ή δολοφονίας; Aπό την τραγική Πετρούνα Μίλκοβα, την οποία κατασπάραξαν τα σκυλιά στην Πάφο αλλά έπρεπε να γίνουν πέντε (!) νεκροψίες για να διαπιστωθεί ότι δεν τραυματίστηκε θανάσιμα από γεωργικό μηχάνημα; Να θυμίσουμε την περίπτωση της Χριστίνας Καλαϊτζίδου, η οποία δολοφονήθηκε αλλά το αρχικό ιατροδικαστικό πόρισμα απέδιδε το θάνατο σε τραύματα που προκλήθηκαν από φωτιά; Είναι επίσης το διπλό φονικό του ζεύγους στο Στρόβολο και ορισμένες άλλες υποθέσεις, με πιο πρόσφατη, την περίπτωση της νεαρής Λέσια Μπίκοβα, που σκοτώθηκε από πτώση στην Πέτρα του Ρωμιού.
Όλες αυτές οι υποθέσεις αφήνουν εκτεθειμένη την ιατροδικαστική υπηρεσία του κράτους, σε ορισμένες περιπτώσεις και την Αστυνομία, με αποτέλεσμα να διαβρώνεται η αξιοπιστία τους έναντι των πολιτών, ειδικά σε ένα ευαίσθητο τομέα που σχετίζεται με την ασφάλεια και την απονομή της δικαιοσύνης. Είναι επιτέλους καιρός οι αρμόδιοι να ασχοληθούν σοβαρά με το θέμα και να αναζητήσουν αποτελεσματικές λύσεις. Χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε κανένα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι επιδόσεις μας έναντι των ζώντων αλλά και των νεκρών θα βελτιωθούν εάν επιτέλους απαλλαγούμε από όσους αποδεδειγμένα (και εκ του αποτελέσματος) κρίνονται ως ανεπαρκείς. Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε επαναλαμβάνομενα λάθη που δεν μπορεί να είναι ανθρώπινα. Είναι σημάδι δυσλειτουργίας και παθογένειας. Η κατάσταση αυτή έχει σοβαρότατες επιπτώσεις διότι δημιουργεί τις προϋποθέσεις που ευνοούν φαινόμενα διαφθοράς, όπως είναι η έμμεση έστω συγκάλυψη ενός εγκλήματος, η μη απονομή δικαιοσύνης και πολλά άλλα. Ως πότε το κράτος θα ανέχεται αυτή την κατάσταση; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό και σίγουρα δεν έχει να κάνει με το πόσο πολιτισμένοι είμαστε. Είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό, είναι θέμα ζωής και θανάτου.
