Η ταλαιπωρία του συνεχίζεται εδώ και χρόνια και δεν προβλέπεται να λήξει σύντομα, επειδή είχε την πολύ μεγάλη ατυχία να γεννηθεί σ’ αυτόν τον τόπο. Τον βλέπεις κάθε απόγευμα να πασκίζει να κάνει τον περίπατό του στη γειτονιά του στη Λάρνακα. Με μοναδικό σύμμαχο το ειδικό μπαστούνι για τυφλούς, προσπαθεί καθημερινά ν’ αποφύγει τα ατέλειωτα εμπόδια στα πεζοδρόμια, στα πλείστα εκ των οποίων υπάρχουν σταθμευμένα αυτοκίνητα.
Πριν λίγες μέρες βρισκόταν σε πολυσύχναστο δρόμο την ώρα που σχολνούσαν από τις δουλειές τους οι κάτοικοι της περιοχής. Τα αυτοκίνητα περνούσαν το ένα μετά το άλλο ασταμάτητα. Σε κάποιο σπίτι, είχε προφανώς κάποια σύναξη και οι καλεσμένοι θεώρησαν λογικό να σταθμεύσουν τα αυτοκίνητά τους το ένα πίσω από το άλλο, πάνω στο πεζοδρόμιο. Δεν είχε άλλη επιλογή, έπρεπε να κατέβει στο δρόμο και να τον διασχίσει μέχρι να βρει ελεύθερο πεζοδρόμιο. Πραγματικά από τύχη δεν τον κτύπησε κάποιο αυτοκίνητο και εκείνη την ημέρα και τις υπόλοιπες που κάνει την βόλτα του.
Πριν αρκετά χρόνια, προφανώς πριν κυκλοφορήσουν τα έξυπνα μπαστούνια, τον έβλεπες να κτυπά με το σώμα του στα σταθμευμένα αυτοκίνητα. Πλέον προειδοποιείται από πριν πως στο δρόμο του υπάρχει κάποιο εμπόδιο και αναγκάζεται να κατέβει στο δρόμο για να συνεχίσει. Κάποιοι κάτοικοι, δυστυχώς όχι πολλοί, γνωρίζουν τη διαδρομή του και σταμάτησαν να σταθμεύουν αυτοκίνητα στα πεζοδρόμια. Οι υπόλοιποι όμως αδιαφορούν και συνεχίζουν να παρκάρουν τα οχήματά τους στο πεζοδρόμιο. Λες και είναι θέμα επιλογής.
Σε τέτοια επίπεδα έφτασε η αναλγησία μας. Το πιο εξοργιστικό είναι πως είμαστε οι ίδιοι που όταν πάμε σε άλλη χώρα και ενοικιάσουμε αυτοκίνητο, δεν τολμούμε να το βγάλουμε στο πεζοδρόμιο επειδή πρώτον, θα το μετακινήσει γερανός και δεύτερον, θα πληρώσουμε πολύ μεγάλο πρόστιμο. Είμαστε, επίσης, οι ίδιοι που όταν μπαίνουμε στις Βρετανικές Βάσεις, προσέχουμε να μην κάνουμε κάποια παράβαση, επειδή εκεί θα μας γράψουν. Δυστυχώς, είμαστε και οι ίδιοι που βάζουμε στο προφίλ μας στο facebook, «είμαι και εγώ ΑμεΑ». Λες και τα άτομα με αναπηρία αυτό ζητούν από μας. Τα αυτονόητα είναι που διεκδικούν και ένα από αυτά είναι να μην παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας στα πεζοδρόμια. Τα αυτονόητα δε, είναι πλέον κατοχυρωμένα δικαιώματα και η παραβίασή τους αποτελεί ποινικό αδίκημα, που έπρεπε να τιμωρείται.
Εδώ βρίσκεται η ουσία όλου του θέματος. Η ατιμωρησία που προέρχεται από ένα κράτος που αρκείται σε ρόλο παρατηρητή και θυμάται τα άτομα με αναπηρίες όποτε έχει κάποια παγκόσμια ημέρα και όποτε έχει εκλογές.
Μόνο θυμό μπορούν να προκαλέσουν πλέον οι εκστρατείες της αστυνομίας για την προστασία των πεζών. «Πεζοί περπατάτε στο πεζοδρόμιο», έγραψε η Αστυνομία Κύπρου την περασμένη Παρασκευή στο λογαριασμό της στο twitter στο πλαίσιο της εκστρατείας #περπατώ με ασφάλεια. Εάν αρχίσετε να δίνετε εξώδικα σε αυτούς που σταθμεύουν παράνομα τα οχήματά τους, μπορεί να βρεθούν και πεζοδρόμια να περπατήσουν οι πεζοί. Καλύτερα να αποφεύγονται αυτές oi εκστρατείες, από τη στιγμή που δεν εφαρμόζονται οι νόμοι στην… ευρωπαϊκή μας χώρα.
Για την ταλαιπωρία, ωστόσο, που αναγκάζονται να υφίστανται τα άτομα με αναπηρία, μόνο ντροπή πρέπει να αισθανόμαστε όλοι μας.
