>>> Ανακρούομε πρύμναν, πρώτα με κανονισμούς-παυσίπονα, με προοπτική τον οριστικό ενταφιασμό των περιβόητων τετραμήνων, προκειμένου μια άλλη σχολική χρονιά να τελέψει σώζοντας ό,τι σώζεται στον χάρτη της εκπαίδευσης. Αν μη τι άλλο να καταλαγιάσουν οι φουρτούνες και οι θύελλες που ξέσπασαν ανελέητα τον τελευταίο καιρό.
>>> Αυτό που συμβαίνει σε κάποιες περιπτώσεις δεν είναι διάλογος και συνεννόηση σ’ ένα τόσο σοβαρό αλλά συνάμα και ευαίσθητο θέμα – αφού πρόκειται για το μέλλον των ίδιων των παιδιών μας – αλλά ένας κυκεώνας και παροξυσμός ατέρμονων συζητήσεων, που ενίοτε μάλλον περιπλέκουν τα πράγματα ως προς το τι είναι υγιές και τι αρρωστημένο. Σε πλείστες όσες περιπτώσεις μάλλον μεγαλύτερος θόρυβος γίνεται.
>>> Μια επισήμανση της ίδιας της υπουργού στη ροή του λόγου της για τον σάλο που είχε προκύψει και τις εξηγήσεις που έσπευσε να δώσει ως προς το πώς διαμορφώνεται η νέα πορεία πλεύσης, αποτυπώνει την όλη ουσία των πραγμάτων. «Σε καμιά περίπτωση τα παιδιά δεν πρέπει ν’ αντιμετωπίζονται ως πειραματόζωα…». Μεγάλη κουβέντα, που κρύβει πολλές και πικρές αλήθειες, βαθιά ενταφιασμένες σε άλλες χωματερές… Αλλά, άντε τώρα να την συνειδητοποιούν πραγματικά όλοι όσοι μετά μανίας έσπευσαν να εμπλακούν στην όλη υπόθεση, άλλοι από πραγματικό ζήλο και άλλοι ως συνήθως έτσι απλά για να κατσιαρίσουν…
>>> Ο κύβος, βέβαια, ερρίφθη. Τέλος στα τετράμηνα, των οποίων όντως η φιλοσοφία ήθελε πολλή δουλειά και σχεδιασμό για να βγαίνει κάπου. Δεν πάμε, όμως πίσω, αλλά μπροστά. Βρισκόμαστε ενώπιον της μεγάλης πρόκλησης και του διακυβεύματος του στησίματος ενός σύγχρονου και χαρούμενου σχολείου, που απέχει έτη φωτός από την σημερινή πραγματικότητα. Βήματα γίνονται, αλλά χρειάζονται επειγόντως άλματα… Το τέλος των τετραμήνων δεν απαλλάσσει την εκπαίδευση από βαθιά αποστήματα…
>>> Επειδή, λοιπόν, τα παιδιά σε καμιά περίπτωση δεν είναι πειραματόζωα, θέλει αρετή και τόλμη για ν’ ανατείλουν ελπιδοφόρες μέρες σ’ ένα τόσο ευαίσθητο χώρο. Το πρώτο βήμα είναι να αφεθεί το δημόσιο σχολείο απερίσπαστο και να γνωρίσει μέρες απογαλακτισμού από τις όποιες πρόσκαιρες σκοπιμότητες, κομματικές και άλλες. Έπειτα, με πυξίδα την ικανότητα, όσοι έχουν πραγματικά τα κότσια να σχεδιάσουν και να τολμήσουν… Όχι μέσα από τους όποιους πειραματισμούς και αποδομήσεις, αλλά μέσα από υποσχόμενες δομήσεις, συμβατές στο μέλλον ενός τόσο απαιτητικού κόσμου, όπως είναι ο σημερινός.
>>> Και μην μάς διαφεύγει ότι η παιδεία είναι η «καρδιά» της εκπαίδευσης. Χωρίς τις ανθρώπινες αξίες που τόσο βάναυσα θυσιάζονται σήμερα στο βωμό της χρησιμοθηρίας, του ωφελιμιστικού πνεύματος και του εύκολου κέρδους, οι γνώσεις μετατρέπονται σ’ ένα ασήκωτο φορτίο από-γνωσης, με όλα γύρω να φαντάζουν γκρεμισμένα, τσακισμένα, μαδημένα… Και πρώτα απ’ όλα τα όνειρα των παιδιών και των νέων. Τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα βρίσκονται σήμερα σε πρώτη ζήτηση και όποιος αντέχει…
>>> Μεγάλη Εβδομάδα, με τα δικά της παιδευτικά, πνευματικά αποκρυπτογραφήματα… Κίνδυνος να μετατραπεί κι αυτή σε μια συνήθη γενικότητα, σ’ ένα ρομαντικό και φολκλορικό στοιχείο, άνευ νοήματος και ουσίας. Πέραν αυτής της φθήνιας και της μιζέριας, το μεγάλο ερώτημα που προβάλλει για το τι είναι ζωή και τι θάνατος, προσδιορίζει και το μέγεθος της, δηλαδή το ότι είναι Μεγάλη. Η όποια ηθική και θρησκεία καταθρυμματίζονται μπροστά στο μεγάλο και παράδοξο μυστήριο που μπορεί να ψηλαφηθεί ως σχέση και ζωή, νόημα και βεβαία ελπίδα: πώς θανάτω πατείται ο θάνατος; Καλή Ανάσταση!
