Μετά από τέσσερις μήνες νοσηλείας η 4χρονη Μαρία, η οποία είχε νοσήσει με στρεπτόκοκκο τύπου Α, επέστρεψε από το Ισραήλ όπου είχε σταλεί ως ύστατο μέτρο σωτηρίας. Η κατάσταση του παιδιού είχε χαρακτηριστεί κρίσιμη. Οι γιατροί, τόσο στην Κύπρο όσο και στο Ισραήλ, είχαν, μάλιστα, επιφυλάξεις για το κατά πόσο ενδείκνυται, στην κατάσταση που ήταν, να μετακινηθεί. Όπως αναφέρει η γενική διευθύντρια του υπουργείου Υγείας, Χριστίνα Γιαννάκη, χρειάστηκε να αναλάβει η ίδια την ευθύνη για να γίνει η μεταφορά. «Ο γιατρός που είχε έρθει από το Ισραήλ μου είπε ότι το παιδάκι θα πεθάνει. Εγώ του είπα, πήγαινε εσύ στο Ισραήλ και εγώ θα μιλήσω με τον γενικό διευθυντή του Telasomer. Οι Ισραηλίτες είπαν ότι το παιδί είναι σε οριακή κατάσταση και εάν πάρω την ευθύνη και υπογράψω, τότε θα έρθουμε να το πάρουμε. Επτά παρά είκοσι το πρωί, είχα πει το μεγάλο ναι. Και ξεκίνησε όλη αυτή η διαδικασία».
Τέσσερις μήνες μετά, προτάσσουμε τη δύναμη του Θεού, τη δύναμη του παιδιού, τη δύναμη της επιστήμης, την αγάπη και τις προσευχές του κόσμου. Τα οποία μπορεί να συνέβαλαν, αλλά στην ουσία ήταν θέμα τύχης. Αν δεν επρόκειτο για ένα παιδάκι ώστε να ευαισθητοποιηθούν οι πάντες, αν δεν υπήρχε συγκίνηση και κινητοποίηση, αν στο υπουργείο Υγείας δεν υπήρχε ένας άνθρωπος να αναλάβει την ευθύνη, αν το Ισραήλ δεν ήταν τόσο κοντά ή αν δεν ανταποκρινόταν, κανείς δεν μπορεί να ξέρει πως θα μιλούσαμε σήμερα.
Το κράτος του Ισραήλ δημιουργήθηκε το 1948. Δώδεκα μόνο χρόνια πριν το κυπριακό. Σαφώς και πρόκειται για ένα πολύ πιο δυνατό και πλούσιο κράτος από το δικό μας, με οκτώ εκατομμύρια ανθρώπους περισσότερους από εμάς. Το να έχει επενδύσει όμως ένα κράτος στον τομέα της επιστήμης και της υγείας, αντί στο «κτίζω και πουλώ επαύλεις, πύργους και διαμερίσματα πακέτο με διαβατήριο», είναι θέμα προσανατολισμού, θέμα ιεράρχησης στόχων.
Μας λείπουν οι επιστήμονες; Προφανώς όχι. Κύπριοι στελεχώνουν πολλά ιατρικά και άλλα επιστημονικά και ερευνητικά κέντρα στον κόσμο. Θα μπορούσε η Κύπρος να αποτελέσει ιατρικό κέντρο ή έστω να καλύπτει επαρκώς, με στοιχειώδη αξιοπρέπεια, τους κατοίκους της; Σαφώς και θα μπορούσε. Ωστόσο, στα δύσκολα εξαρτόμαστε από την καλοσύνη των ξένων. Μέχρι πολύ πρόσφατα, δεν υπήρχε ένας τομογράφος για PET/CT κι οι ασθενείς αποστέλλονταν σε γειτονικές χώρες (Ελλάδα, Ισραήλ). Μέχρι που δημιουργήθηκε από ιδιώτες, το Γερμανικό Ογκολογικό στη Λεμεσό. Δεν είχε το κράτος πόρους να φτιάξει ένα ολοκληρωμένο ογκολογικό κέντρο; Ακόμα και σήμερα, τα δημόσια νοσηλευτήρια δεν διαθέτουν ακτινολογικά κέντρα. Δεν είναι μόνο θέλημα Θεού αν θα σωθούμε. Είναι και δικό μας θέλημα. Θέλημα αυτών που ψηφίζουμε.
