Ομολογουμένως, με απορία παρακολουθούμε τις αντιδράσεις για τις προσπάθειες του Προέδρου Χριστοδουλίδη να επανεκκινήσει τη διαδικασία των διαπραγματέυσεων και μάλιστα «από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά». Αντιδράσεις που έχουν ως αφετηρία κυρίως το ΑΚΕΛ, μα γιγαντώνονται στα μέσα κοινωνικής δικτυώσης από όσους δίνουν τα ρέστα τους για μια Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, με βάση ακόμα και το απορριφθέν σχέδιο Ανάν και χωρίς ιδιαίτερες κόκκινες γραμμές (βλ. παραμονή εγγυήσεων και στρατού). Με απορία γιατί μετά το 2017, ο Χριστοδουλίδης είναι ο μόνος που προσπαθεί να βάλει μπρος σε αυτό που αποκαλούμε «συνομιλίες», ακόμα και με τη φαεινή ιδέα της ενεργού συμμετοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι αυτό δεν το σημειώνουμε με θετική κριτική.
Για να εξηγήσουμε, παρατηρείται μια έντονη προσπάθεια –από τους αντιπολιτευόμενους– να διαφωνήσουν με έναν Πρόεδρο που δεν κάνει κάτι άλλο από όσα έκανε ο Αναστασιάδης το 2013-2016 ή ο Χριστόφιας το 2008-2011. Και δεν τα πολυκαταφέρνουν, προφανώς. Γιατί και η προμετωπίδα των προσπαθειών του Χριστοδουλίδη, η ενεργότερη εμπλοκή της ΕΕ διά αντιπροσώπου δηλαδή, γίνεται στη βάση επαναφοράς της κατάστασης μέχρι το 2017. Δηλαδή, στη βάση της επανάληψης των διαπραγματεύσεων, με βάση το σχέδιο Ανάν, τις συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ, το Κοινό Ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Έρογλου. Στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με περιεχόμενο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των τουρκικών διαθέσεων.
Πέραν των σκληροπυρηνικών οπαδών της όποιας λύσης, που έπρεπε να βολεύονται με τις εδώ και 40 μέρες προσπάθειες του Προέδρου της Δημοκρατίας, υπάρχει το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ, η Αλληλεγγύη και η ΔΗΠΑ, ειδικότερα οι πρώτοι τρεις. Οι οποίοι, τα τελευταία 10 περίπου χρόνια, τράβηξαν άλλον δρόμο από τον δρόμο του συμβιβασμού και της ΔΔΟ και μάλιστα ήταν τα κόμματα που εναντιώθηκαν στην εκστρατεία των Χριστόφια-Αναστασιάδη για επαναφορά του σχεδίου Ανάν. Μάλιστα, τον Φεβρουάριο του 2010, η ΕΔΕΚ (με πρόεδρο τότε τον Γιαννάκη Ομήρου) αποχώρησε από την κυβέρνηση Χριστόφια εξαιτίας σοβαρών διαφωνιών στους χειρισμούς επίλυσης του Κυπριακού, ενώ τον Φεβρουάριο του 2014, το ΔΗΚΟ (με νέο τότε ηγέτη τον Νικόλα Παπαδόπουλο) αποχώρησε από την κυβέρνηση Αναστασιάδη εκφράζοντας έντονη διαφωνία για το Κοινό Ανακοινωθέν που υιοθετήθηκε με τον τότε κατοχικό ηγέτη Ντερβίς Έρογλου.
Συνεπώς, όλοι όσοι αντιδρούν στις προσπάθειες Χριστοδουλίδη για επιστροφή στη συζήτηση μέσω του γραπτού ή προφορικού Πλαισίου Γκουτέρες και άρα για επανεκκίνηση των συνομιλιών με σκοπό την επίτευξη μιας Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, πρέπει να είναι πιο μετρημένοι σε όσα του προσάπτουν, καθώς αύριο μπορεί να είναι σύμμαχοι. Διότι, ο Χριστοδουλίδης, προσπαθεί διακαώς να αποδείξει ότι είναι κι αυτός «πρόεδρος λύσης», όπως ακριβώς οι δύο προκατόχοι του, με υπόνοια φρεσκάδας μέσω της ευρωπαϊκής αντιπροσώπευσης στις διαπραγματεύσεις. Κι από την άλλη, τα κόμματα που τον στηρίζουν –πλην της ΔΗΠΑ που δεν προτάσσει ιδιαίτερες κόκκινες γραμμές για τη ΔΔΟ– πρέπει είτε να αλλάξουν τις θέσεις τους για να συμπλέουν πλήρως με την εξουσία είτε να πουν στον κόσμο τους ποια είναι η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι. Προς το παρόν, φαίνεται να συμφωνούν πλήρως με τις προσπάθειες Χριστοδουλίδη να σπάσει τον πάγο, με τις κοινωνικού τύπου συναντήσεις με τον κατοχικό ηγέτη, με την εκστρατεία επανεκκίνησης των συνομιλιών «από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά», όπως ξαναδήλωσε ο ίδιος προχτές. Ε, και να μας πει αν είναι πρόθυμος να τα δώσει όλα για να σπάσει το λεγόμενο αδιέξοδο. Όπως έκαναν οι δύο προηγούμενοι. Ή όπως θα έκαναν οι Αβέρωφ Νεοφύτου και Ανδρέας Μαυρογιάννης.
