Δεν είναι καινούριο φαινόμενο, αντίθετα χρονολογείται. Εδώ και εκατοντάδες αν όχι και χιλιάδες χρόνια, άλλοτε με δόση γκρίνιας, άλλοτε με απόγνωση ή και κριτικής οι μεγαλύτεροι σε ηλικία παραπονιούνται πως με τους νεότερους υπάρχει ελάχιστη επικοινωνία και κατανόηση. «Πρόκειται για ένα άλλο κόσμο» είναι αυτό που συνήθως λέγεται με μια δόση παραπόνου ενδεχομένως και ζήλιας.
Τα συναισθήματα όμως είναι αμοιβαία. Και οι νεότεροι πιστεύουν πως δεν γίνονται αποδεχτοί και πως συνήθως οι μεγαλύτεροι δεν τους καταλαβαίνουν. Επιπλέον, οι νεότεροι είναι απογοητευμένοι και έχουν πολύ θυμό με τους μεγαλύτερους. Όπως και να έχει είτε το ονομάσουμε χάσμα γενεών είτε οτιδήποτε άλλο, η ουσία είναι πως η ψαλίδα ανάμεσα στις διάφορες ηλικίες μεγαλώνει.
Όχι άδικα,αν σκεφτεί κανείς πως η γενιά που βγαίνει τώρα στην αγορά εργασίας, δηλαδή άτομα μεταξύ 20 και 30 ετών, έχουν μεγαλώσει μέσα στην αβεβαιότητα βιώνοντας τη μια κρίση μετά την άλλη. Παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, κλιματική αλλαγή, πανδημία, ενεργειακή και επισιτιστική κρίση. Ακόμη, και αν οι γονείς τους κατάφεραν να τους προφυλάξουν σε μεγάλο βαθμό, οι ευρύτερες οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις τους έχουν επηρεάσει.
Και αυτό είναι κάτι που αποτυπώνουν οι περισσότερες έρευνες. Στην τελευταία του έκθεση το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ συμπεριέλαβε την απογοήτευση των νεών, κυρίως εκείνων που βρίσκονται στην ηλιακή ζώνη 18 με 24 ως ένα από τους μεγαλύτερους κίνδυνους που απειλούν τον κόσμο. Μάλιστα, αν δεν αλλάξει κάτι κινδυνεύουν να εξελιχθούν σε μια «χαμένη» γενιά».
Κάθε γενιά έχει να αντιμετωπίσει τις δικές της δυσκολίες. Ειδικά, όμως στις μέρες μας τα προβλήματα είναι πολλά. Οι ανισότητες ενισχύθηκαν μετά τις πολιτικές λιτότητας που επιβλήθηκαν, μειώθηκαν οι επενδύσεις στην εκπαίδευση και στένεψε η πρόσβαση των νέων στον κόσμο της εργασίας. Επιπλέον η ψηφιακή επανάσταση μεγαλώνει και άλλο την ψαλίδα. Και έτσι την ίδια ώρα που «διαφημίζονται» δουλειές με υπέρογκες απολαβές, πολλές θέσεις εργασίας δεν προσφέρουν ούτε καν τα απαραίτητα για να μπορεί να ζήσει κάποιος με αξιοπρέπεια. Και ας μην ξεχνούμε πως η πανδημία ήρθε να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
Η απογοήτευση των νέων και ο θυμός τους είναι μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια κάθε κοινωνίας, καθώς δημιουργεί διάβρωση της κοινωνικής συνοχής αλλά και πόλωση. Αν δεν αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά θα καταλήξουμε με μια νέα γενιά γεμάτη θυμό που θα στρέφεται και με το δίκαιό της εναντίον όλων, έτοιμη να καταστρέψει αντί να δημιουργήσει.
