Η Μέρα της Ευρώπης είναι ορισμένη στις 9 του Μάη. Το ίδιο κι ο προγραμματισμός μιας κάθε χρόνο συμβολικής τιμητικής εκδήλωσης – μια ευκαιρία για την προβολή του ευρωπαϊκού μηνύματος, ταλαιπωρημένου κι αυτού σε αρκετές περιπτώσεις. Νοείται βέβαια πως όλες οι μέρες ευρωπαϊκές πρέπει να είναι, με σεβασμό στην πράξη κι όχι μόνο επετειακά και γιορταστικά με την έπαρση της σημαίας και τον ύμνο της ευρω-οικογένειας. Όλα όσα επί χάρτου με σαφήνεια καταγράφονται, τα δικαιώματα και η αξιοπρέπεια των πολιτών, η ελευθερία των ανθρώπων, της κοινωνίας και των κρατών, το δικαίωμα της ταυτότητας και της ιδιαιτερότητας κι η ελευθερία στην έκφραση και τη διεκδίκηση αποτελούν αξίες σταθερές, χωρίς εκπτώσεις και παραμορφωτικούς φακούς… Για όλα αυτά, δεν αρκεί μια πομπώδης έπαρση της σημαίας ή μια από υποχρέωση έκδοση της όποιας ανακοίνωσης.
Οι μέρες σημάδεψαν και φέτος παράξενα τη συγκυρία. Οι Ευρωπαίοι γιορτάζουν τη δική τους (και δική μας) μέρα, στην επέτειο της Διακήρυξης Σουμάν του 1950, για την ειρήνη και την ενότητα, για μια πολιτική συνεργασία που στόχευε, ανάμεσα σε άλλα, και στην αποτροπή πολέμου ανάμεσα στα ευρωπαϊκά έθνη. Την ίδια μέρα, οι Ρώσοι γιορτάζουν την Μέρα της Νίκης ενάντια στα ναζιστικά στρατεύματα παραπέμποντας στην υπογραφή παράδοσής τους στον Κόκκινο Στρατό στις 8 του Μάη 1945. Η διαδικασία πήρε κάποιο χρόνο και τους βρήκαν τα μεσάνυχτα μέχρι που (ακόμα νωρίτερα στη Μόσχα) ξημέρωσε κι άλλαξε ο ημεροδείκτης… Πόσο τραγικά αντιφατικό ακούστηκαν φέτος, όπως και πέρυσι, τα γιορταστικά εμβατήρια στη Ρωσία, δεκαπέντε σχεδόν μήνες από το ξεκίνημα εκείνης της εξαγγελθείσας «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» και από τότε διαρκούσας εισβολής σε γειτονική (και διαχρονικά συγγενική) χώρα, με φοβερές καταστροφές, δυο χαμένες γενιές στις δυο χώρες, εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς στρατιώτες και αμάχους, αφανισμό πόλεων και στοιχείων πολιτιστικής κληρονομιάς, και με ένα παιδομάζωμα που κι αυτό αποτελεί ένα ακόμα έγκλημα; Μπορεί ακόμα ο εισβολέας να επικαλείται πως πολεμά ψάχνοντας ανάμεσα στα ερείπια για υπόλοιπα του ναζισμού; Όπως ο σχεδόν πενηντάχρονος εισβολέας που επιμένει ακόμα στο …παρατσούκλι «ειρηνοποιός»…
Την ίδια ώρα, πολύ πιο κοντά μας και πέρα από την κατοχική γραμμή, δημοσιεύματα στον τουρκοκυπριακό τύπο (βλ. επισκόπηση ΓΤΠ ημερ. 10 Μαϊου) μιλούν πως, όπως αυξήθηκε ο πληθυσμός, υπάρχει ανάγκη για είκοσι τόσα νέα σχολεία. Πώς έγινε αυτό έτσι «ξαφνικά»; Όλες οι στατιστικές μιλούν για φθίνουσα πορεία του αριθμού των Τουρκοκυπρίων με την, υπό τις συνθήκες κατοχής, αναγκαστική μετανάστευσή τους σε ευρωπαϊκές χώρες χάρη και στο ευρω-κυπριακό τους διαβατήριο, ίσως και αλλού. Μήπως επέστρεψαν μαζικά μερικοί από αυτούς; Mακάρι να ήταν αυτή η εξήγηση του φαινομένου. Μήπως πολλοί από τους εναπομένοντες άρχισαν τα τελευταία χρόνια να γεννούν πολύ περισσότερα θέλοντας να μιμηθούν τους εποίκους ή να αποφάσισαν να τους ανταγωνιστούν – μια μορφή αντίστασης στην αλλοίωση του τόπου; Πέρα από αυτά τα εξωπραγματικά, είναι αναμφισβήτητο πως πρόκειται για μια ακόμα επιβεβαίωση του συνεχιζόμενου εποικισμού που ήδη εκφράζεται και με τις εκατόν σαράντα χιλιάδες ψηφοφόρων των σημερινών τουρκικών εκλογών. Τα παιδιά οπουδήποτε στον κόσμο δεν έχουν ευθύνες, είναι και τα ίδια θύματα… Όμως, η 4η Συνθήκη της Γενεύης (1949) χαρακτηρίζει με σαφήνεια την κάθε τέτοια δημογραφική αλλοίωση ως έγκλημα πολέμου…
Απέναντι είναι η κατοχή. Στην επεδώ μεριά του οδοφράγματος βρίσκονται οι περιοχές που βρίσκονται υπό τον αποτελεσματικό έλεγχο της Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκεί που το παλεύουμε (όσο το παλεύουμε) να διεκδικούμε τα ευρωπαϊκά μας δικαιώματα, βγήκε ένα γερμανικής προέλευσης ευρωπαϊκό ένταλμα έκδοσης του Κούρδου αγωνιστή Κενάν Αγιάς, ούτε του μόνου ούτε του πρώτου που κινδυνεύει να βρεθεί τελικά, για άλλη μια φορά, στις τουρκικές φυλακές. Το ένταλμα βγήκε με την επίκληση της Κουρδικής ταυτότητας και την ατεκμηρίωτη σύνδεσή της με το ΡΚΚ. Αυτό δεν αρκούσε κι έπρεπε να αξιοποιηθεί η θεώρηση του ΡΚΚ σαν τρομοκρατικής οργάνωσης. Ορθά εκφράστηκε η απορία γιατί, άραγε, η Κυπριακή Δημοκρατία να συναινέσει υπακούοντας στο ένταλμα αφού η ίδια δεν συμμερίζεται και δεν υιοθευτεί αυτό τον κατασκευασμένο χαρακτηρισμό; Aπάντηση δεν δόθηκε και είναι σημαντικό να πούμε πως, ακριβώς γιαυτό τον λόγο, δεν υπάρχει η βάση και η αιτιολογία για να έβρισκε αποδοχή εντός της Κύπρου το συγκεκριμένο ένταλμα. Είναι πέρα από κάθε λογική, πέρα από κάθε πολιτική σκέψη και πέρα από κάθε ηθική να απεμπολεί η Κυπριακή Δημοκρατία (και η Δικαιοσύνη) το αναφαίρετο δικαίωμά της να καθορίζει της δικές της πολιτικές επιλογές που ουδόλως μπορούν να αμφισβητηθούν και τελικά να αυτοκαταργηθούν από ένα ένταλμα, χωρίς τεκμηρίωση, με βάση και «σκεπτικό» που δεν έχει εφαρμογή στον τόπο μας.
Οι επόμενες σαρανταοκτώ ώρες είναι καθοριστικά ενδεικτικές για την αξιοπρέπεια και μια ελπίδα για ένα κράτος δικαίου!
