Ο Νίκος Χριστοδουλίδης κέρδισε τις εκλογές για πολλούς λόγους. Υπάρχει όμως μια εξήγηση της επιτυχίας του, που είναι πολύ απλή: Η πλειοψηφία των πολιτών είδε στο πρόσωπό του την ελπίδα ότι μπορεί να είναι καλύτερος από τους υπόλοιπους (ή λιγότερο κακός για ορισμένους), άφθαρτος (ή λιγότερο διεφθαρμένος), ικανότερος (ή λιγότερο ανίκανος) και ούτω καθεξής. Έπεισε επίσης ότι είναι άνθρωπος που δείχνει ότι αφουγκράζεται την κοινωνία, είναι απλός, προσιτός, ευπροσήγορος, χαρισματικός και πολλά άλλα. Όλες οι δημοσκοπήσεις τον έδειχναν να καταγράφει μοναδικά ποιοτικά χαρακτηριστικά ακόμη και σε τομείς στους οποίους δεν δοκιμάστηκε ποτέ, όπως η οικονομία.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας υπήρξαν ορισμένα συμβάντα που δοκίμασαν μερικά από τα πιο πάνω χαρακτηριστικά του, ειδικότερα την ικανότητά του να επιλέγει τους κατάλληλους ανθρώπους. Ο Γιώργος Φλέσσας και ο Μανώλης Κυριάκου παραλίγο να αποδειχθούν τα μοιραία πρόσωπα μιας καμπάνιας, η οποία θα μπορούσε να γίνει οδηγός για τα λάθη που πρέπει να αποφεύγει ένας υποψήφιος.
Παρά τα σοβαρά αυτά σφάλματα, όπως και ορισμένα άλλα, ο Νίκος Χριστοδουλίδης έκοψε πρώτος το νήμα και ως εκ τούτου από την 1η Μαρτίου οι αποφάσεις του και οι επιλογές του αφορούν όλους μας. Και εκείνους που τον ψήφισαν και εκείνους που επέλεξαν άλλους υποψηφίους. Συνεπώς, κάθε πράξη και παράλειψη του ιδίου, των υπουργών του και των συνεργατών του τίθεται στη συλλογική κρίση, γιατί πολύ απλά μας επηρεάζει και αναπόφευκτα μάς ενδιαφέρει.
Η επιλογή του Μιχάλη Μιχαήλ για την ΕΔΥ και εσχάτως η γκάφα με την 19χρονη φοιτήτρια που προσελήφθη στο υφυπουργείο Τουρισμού, είναι δείγματα γραφής για τα οποία ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει να κάνει αυστηρότατη κριτική σε όλους τους συνεργάτες του, αρχίζοντας όμως πρώτα από τον εαυτό του. Σκοπίμως άφησα εκτός αναφοράς την ανάρτηση του happy birthday του υφυπουργού Πολιτισμού γιατί είναι το λιγότερο κακό μπροστά στα υπόλοιπα. Κοινό σημείο αναφοράς όλων των συμβάντων είναι η επιπολαιότητα. Ο δε χειρισμός που έγινε έδειξε ελλείμματα ευθυκρισίας. Αν δεν πρόκειται για γκάφες τότε τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα γιατί θα πει ότι οφείλονται σε σκοπιμότητα, κάτι που δεν θέλουμε να πιστέψουμε.
Υπάρχει όμως ακόμη ένα κοινό στοιχείο που συνδέει τις υποθέσεις για τις οποίες ο Νίκος Χριστοδουλίδης βρέθηκε στο στόχαστρο τόσο στην προεκλογική εκστρατεία όσο και μετά την εκλογή του. Είναι ο καταλυτικός ρόλος των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, τον οποίο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας γνωρίζει όσο λίγοι και αντιλαμβάνεται την επιρροή που ασκούν στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Μια από τις κατηγορίες που δέχεται από τους επικριτές του είναι ότι γνοιάζεται πολύ για την εικόνα του. Τα πρόσφατα περιστατικά τούς διαψεύδουν. Εάν γνοιαζόταν για την εικόνα του δεν θα επέτρεπε τέτοια παιδαριώδη λάθη, τα οποία επισκίασαν τα θετικά που παρήγαγε η κυβέρνηση.
Οι δύο μήνες είναι πολύ μικρό χρονικό διάστημα για να κρίνουμε το έργο μιας κυβέρνησης και να κάνουμε εκτιμήσεις για τη συνέχεια. Από την άλλη όμως όλα αυτά τα συμβάντα δεν μπορεί να μας αφήνουν αδιάφορους, γιατί όπως προαναφέραμε, ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν κρίνεται πλέον ως υποψήφιος αλλά ως Πρόεδρος. Και να μην τον ψήφισε κάποιος δεν μπορεί παρά να αναγνωρίζει ότι η δική του επιτυχία θα είναι προς όφελος της χώρας και του συνόλου των πολιτών. Και το αντίθετο ασφαλώς.
Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μείζονες προκλήσεις: Το Κυπριακό, η οικονομία, τα ενεργειακά και πολλά άλλα ζητήματα επιβάλλουν επιδέξιους χειρισμούς από μια κυβέρνηση που πρέπει να εμπνέει εμπιστοσύνη και να πείθει ότι έχει το σχέδιο και τους ανθρώπους για να τα διαχειριστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Να είναι σοβαρή και αξιόπιστη. Ο επικεφαλής της οφείλει να είναι το παράδειγμα. Ειδικά ο συγκεκριμένος Πρόεδρος, που ξέρει πολύ καλά ότι σημασία δεν έχει αυτό που λες αλλά αυτό που αντιλαμβάνεται ο κόσμος. Είναι στο χέρι του Προέδρου να ανατρέψει την αντίληψη ότι κάτι πάει λάθος. Χρόνος υπάρχει, αλλά δεν είναι απεριόριστος.
