«Σίγουρα η ποιότητα ζωής μας εδώ, μέσα στο πράσινο της κοιλάδας της Σολέας είναι καλύτερη από όσο ήταν στη Λευκωσία και η ψυχολογία μας είναι ανεβασμένη…έχουμε λιγότερο άγχος και όλα είναι πιο χαλαρά…» μου είπε χαμογελώντας η Μαριλένα Σοφοκλέους που μαζί με τον σύντροφο της Μάριο Σκουτέλλα (Feelix) επέλεξαν να εγκαταλείψουν την πόλη και να ζήσουν ως βιοκαλλιεργητές στην περιοχή αυτή. Όπως υπογράμμισε ο Feelix, «εδώ είναι απλωσιά, πας όπου θέλεις… βασικά βγαίνεις από το σπίτι σου και μπορείς να ακολουθήσεις οποιαδήποτε κατεύθυνση, ελεύθερα χωρίς περιορισμούς. Ενώ στην πόλη βγαίνεις από την πόρτα σου…και είσαι στο δρόμο που περνά μπροστά από το σπίτι σου…».
Ο Ευτύχιος Παπανικολάου, άλλος ένας νεαρός καλλιεργητής της περιοχής προερχόμενος από την πόλη, μου έδωσε τη δική του απλή και δυνατή αλήθεια: «Τι άλλαξε για μένα εδώ; Έμαθα να βλέπω τη ζωή καλύτερα. Νιώθω ότι ωρίμασα περισσότερο, δεν φοβάμαι να ξεπερνώ τα όρια μου αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες. Κάποτε ναι, μπορεί να νιώθω μοναξιά…αλλά σε διαβεβαιώνω ότι νιώθω γεμάτος με τη ζωή μου κι αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίζω. Μια Κυριακή στην καφετέρια της πόλης, εμένα μου φαίνεται χάσιμο χρόνου… η καφετέρια είναι ο καλύτερος φίλος του άεργου… ενώ μια Κυριακή στο χωράφι με μια φιλική παρέα και απολαμβάνοντας την ομορφιά της φύσης, σου γεμίζει πραγματικά τις μπαταρίες σου! Μπορείς να παρατηρήσεις τον ουρανό, τα πουλιά…χθες είδα ένα γλάρο – που σπάνια βλέπεις στην περιοχή αυτή – που ίσως ήρθε από τη γειτονική Λεύκα. Αυτά σε γεμίζουν όταν τα βλέπεις. Τι πιο όμορφο να δεις το πουλί ενώ πετά, είτε είναι γεράκι, είτε είναι πελαργός και να «χαθείς» κοιτάζοντας το; Εδώ βλέπεις τα φυτά να μεγαλώνουν, ακούς το νερό που τρέχει, έχεις καθαρό αέρα και ησυχία…Και ναι, κοιμάμαι καλά τα βράδια…οι μόνοι θόρυβοι που ακούω, είναι όταν περνά ψηλά κάποιο αεροπλάνο…και διάφορα πουλιά, ανθρωποπούλια, κουκουβάγιες και άλλα…αυτοί είναι οι ήχοι της νύχτας στην κοιλάδα της Σολέας»…
