Αυτή ήταν η κραυγή θέλησης και αγώνα ενός περίεργα κι αυθαίρετα βαφτισμένου «τρομοκράτη» με κλειδωμένα τα δυο του χέρια με χειροπέδες αλλά υψωμένα με τα δάκτυλα να ζωγραφίζουν το μήνυμα της Νίκης. Είχε μόλις ξεκινήσει από το εντός Ανωτάτου Δικαστηρίου προσωρινό για τη μέρα κελλί, προκειμένου να μεταφερθεί σιδεροδέσμιος από κλιμάκιο αστυνομικών, από την πίσω πόρτα στο κελλί της απομόνωσης στις Κεντρικές Φυλακές.
Εκεί όπου τις τελευταίες μέρες τον είχαν απομονώσει, προφανώς «στο πλαίσιο καταπολέμησης της τρομοκρατίας», οι άλλοι αρμόδιοι της κυπριακής δικαιοσύνης, για τιμωρία του που αποφάσισε να κατέλθει σε απεργία πείνας! Από πότε αυτό αποτελεί αδίκημα; Μήπως είναι κι αυτό τρομοκρατική ενέργεια; Mήπως, όμως, η συμμετοχή σε μια οργάνωση όπως το ΡΚΚ είναι τρομοκρατική ενέργεια; Ναι είπαν, εμμέσως πλην σαφώς, με μια φωνή σε δυο δόσεις, το Πρωτόδικο και το Ανώτατο Δικαστήριο της ημικατεχόμενης Κυπριακής Δημοκρατίας. Προσέχτε όμως το αξιοπερίεργο: Δέκα χρόνια αναγνωρισμένος ως πολιτικός πρόσφυγας επειδή κινδύνευε από ένα κράτος τρομοκράτη (κάτι ξέρουμε κι εμείς) να κατηγορείται σαν τρομοκράτης επειδή αγωνίζεται ενάντια σ΄αυτό και τώρα να τον στέλλουμε για «σωφρονισμό» με ορατό τον κίνδυνο αυτός να υλοποιηθεί τελικά στις τουρκικές φυλακές όπου είχε προηγούμενα «φιλοξενηθεί» για δώδεκα χρόνια!
Ισοπεδωτικά απορριπτική η τοποθέτηση και των ανώτατων δικαστών απέναντι σε όλους τους λόγους της έφεσης, χωρίς ιδιαίτερες εξηγήσεις. Είπαν πως όλα καλά τα έκανε το Επαρχιακό Δικαστήριο της Λάρνακας, πως σωστά διάβασε το γερμανικό ένταλμα, πως όχι μόνο έδωσε τη δυνατότητα στον «τρομοκράτη» να υποστηρίξει τη θέση του αλλά και τον βοήθησε να τα πει καλύτερα, διατυπώνοντας την άποψη πως το ίδιο δεν είχε περιθώριο διακριτικής ευχέρειας. Και με όλα αυτά, έτυχε δίκαιης δίκης. Με άλλα λόγια δεν δίκασαν αλλά λειτούργησαν σαν μεταφορείς οδηγιών από τις οποίες δεν μπορούσαν να αποκλίνουν! Προς τι λοιπόν η ενασχόληση των δικαστών με μια υπόθεση απλής διεκπεραίωσης ωσάν να μην φτάνει που έχουν τόσο φόρτο εργασίας και τόσο εξωπραγματικές καθυστερήσεις…
Μόλις μας επιτράπηκε η είσοδος στο Μέγαρο της Θέμιδος, εκεί δεξιά στον διάδρομο, πρόβαλε πίσω από το παράθυρο με το μεταλλικό πλέγμα και το διαφανές παραπέτασμα, ένα γελαστό πρόσωπο με βλέμμα σπινθηροβόλο. Ήταν κιόλας απεργός πείνας για δεκατρείς μέρες – χώρια η τιμωρητική απομόνωση. Ο Κενάν Αγιάς μετρούσε μερικά ακόμα λεπτά πριν προσαχθεί στην αίθουσα του Δικαστηρίου για να ακούσει την απόφαση.
Πώς θα κοιμούνται και πώς θα ξυπνούν όσοι επικαλούνται τη δίκαιη δίκη που ούτε δίκη ήταν (είπαμε, απλή διεκπεραίωση αλληλογραφίας από Γερμανία) ούτε και δίκαιη αφού δεν εξετάστηκε η όποια τεκμηρίωση που δεν υπήρχε ούτε αναζητήθηκε ενώ υπήρχε αυτή η δυνατότητα, σύμφωνα με την προβλεπόμενη διαδικασία ακόμα και με ερωτήματα της τελευταίας στιγμής,…
Άραγε όλα αυτά είναι για να μην κακοκαρδίσουμε τη Γερμανία; Αυτό το τεκμήριο συμμόρφωσης (και υποταγής) θα συνοδεύσει την προεδρική πρωτοβουλία για επανέναρξη του διαλόγου; Γερμανός θα είναι ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις όποτε αρχίσουν ξανά συνομιλίες και πρέπει να τους καλοκρατούμε για να υποστηρίξουν αποτελεσματικά τον σεβασμό του ευρωπαϊκού κεκτημένου; Άραγε, το διεκδικούμε; Πώς, αλήθεια, μπορεί να στηριχτεί μια απόφαση «υπό προϋποθέσεις» ή «υπό όρους» περί μη προώθησής του Κενάν Αγιάς στην Τουρκία, την ώρα που ουδεμία υπάρχει ένδειξη (πολύ περισσότερο εγγύηση) για την τήρησή τους; Μόνο, λέει, με τη συγκατάθεση της Κύπρου! Κι αν μας ζορίσουν, δεν θα τη δώσουμε «για καλό σκοπό»; Πώς θα δικαιολογηθούν τότε όσοι επαναπαύονται αρκούμενοι σε όρους που μόνοι τους έβαλαν και μόνοι τους νομίζουν πως θα τύχουν σεβασμού;
Tο ξέρουμε πως η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη! Είναι κι αυτό (γενικά) μια ελπίδα. Tην ίδια, όμως, ώρα ξέρουμε πως η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί απομονωμένη σε κάποια έρημο ή σε κάποια σωστά προστατευμένη …περιοχή Νατούρα αλλά λειτουργεί μέσα σε μια Πολιτεία, σε μια κοινωνία όπου και η Νομική Υπηρεσία ουδόλως είναι ανεξάρτητη…
Nα το ξέρουμε, όσοι μετείχαμε σε εκδηλώσεις και πορείες για τον Κενάν Αγιάς και άλλους αγωνιστές της ελευθερίας και στα μνημόσυνα του Θεόφιλου Γεωργιάδη, με λόγους και στεφάνια… Είμαστε όλοι τρομοκράτες. Ο σουλτάνος στις δηλώσεις του νωρίτερα αυτή τη βδομάδα ήταν πολύ σαφής για τους τρομοκράτες…
Εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
Bλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως…
Μα εκείνοι ήταν στρατοδίκες… Ποια σχέση έχουν εκείνοι με την υπόθεση ενός «ευρωπαϊκά αναγνωρισμένου τρομοκράτη»;
Υ.Γ.: Το 1959 ο Οδυσσέας Ελύτης έγραψε το Άξιον Εστί. Οι πιο πάνω στίχοι είναι από το Προφητικόν. Συχνά τους θυμόμασταν στα χρόνια της δικτατορίας. Πέρασαν χρόνια από τότε και τώρα, εντελώς τυχαία, τους θυμηθήκαμε. Με σεβασμό τούς μεταφέρουμε στο κείμενο και τον τίτλο του…
ktsimillis@cytanet.com.cy
