Στις αυριανές εκλογές στην Ελλάδα, υποψήφιοι στα ψηφοδέλτια των δύο μεγάλων κομμάτων, είναι και τρεις Αφρικανοί. Δύο με τον ΣΥΡΙΖΑ και ένας με τη Νέα Δημοκρατία. Ένας εξ αυτών, ο Νικόδημος Μάινα Κίνυουα, με καταγωγή από την Κένυα και μεγαλωμένος στην Κάλυμνο, έχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες, διαφήμιση, και διοίκηση επιχειρήσεων και έχει εργαστεί στον χώρο των ΜΜΕ και της διοίκησης, ωστόσο, το κύριο κομμάτι ενασχόλησής του είναι τα ζητήματα των δικαιωμάτων των μεταναστών και των κοινωνικά ευάλωτων ομάδων. «Για να αλλάξει το κλίμα», λέει, «πρέπει, πρωτίστως, να αποδεχθούμε πως Έλληνας και γεννιέσαι και γίνεσαι. Εγώ δεν πάω για να εκπροσωπήσω την αφρικανική κοινότητα. Πλέον είμαστε Έλληνες πολίτες. Διεκδικούμε την ψήφο όλων, όχι αποκλειστικά της ομάδας που ανήκουμε, των ατόμων με μεταναστευτική καταγωγή. Είμαι ένας Αφρικανός Έλληνας, το στοίχημα είναι να ξεπεράσουμε το αφρικανικό κομμάτι και να μείνουμε στο Έλληνας. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει αν εμείς πάντα απέχουμε».
Πριν λίγες μέρες, στη Γερμανία εξελέγη δήμαρχος σε μια μικρή πόλη, ένας Σύρος που έφτασε στη χώρα μόλις το 2015. Ο 29χρονος Ριάν Αλσέμπλ είχε εγκαταλείψει την πατρίδα του κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και κατέληξε στη Γερμανία μέσω Βαλκανίων. Γιος δασκάλας και γεωπόνου, είχε αρχίσει να σπουδάζει οικονομικά και στη συνέχεια παρακολούθησε ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης δημοσίων υπαλλήλων. Σύμφωνα με ΜΜΕ, αποτελεί παράδειγμα επιτυχημένης ένταξης, παρά τις επικρίσεις που προκάλεσε η πολιτική των ανοικτών συνόρων της Μέρκελ. Ένας άλλος Σύρος, ο 40χρονος Μάικ Γιόζεφ, έγινε δήμαρχος στη Φρανκφούρτη. Αυτός είχε πάει στη Γερμανία μικρό παιδί, τη δεκαετία του ’80, μαζί με τους γονείς του.
Στην Αγγλία, ένας Ινδός (εντάξει όχι μετανάστης αλλά εκπρόσωπος της άρχουσας τάξης) εξελέγη πρωθυπουργός ενώ ο Σαντίκ Καν, παιδί φτωχών μεταναστών από το Πακιστάν, γεννημένος στην Αγγλία, εξελέγη δύο φορές δήμαρχος Λονδίνου.
Ορισμένα μόνο παραδείγματα που δείχνουν πως ο κόσμος αλλάζει. Αυτή τη στιγμή χιλιάδες μετανάστες ζουν ανάμεσα μας, στο περιθώριο όμως. Όσους φράκτες κι αν χτίσουμε, όσους «οριοφύλακες» κι αν επιστρατεύσουμε, πολλοί μετανάστες έχουν ήδη αποκτήσει ρίζες στην Κύπρο. Παιδιά που γεννήθηκαν εδώ, τη μόνη πατρίδα που ξέρουν είναι την Κύπρο. Μοιραία, οι άνθρωποι αυτοί δεν θα είναι για πάντα στη σκιά, σχεδόν αόρατοι, να παραδίδουν το φαγητό στην πόρτα μας σε 30 λεπτά και να χάνονται για την επόμενη παράδοση. Και στις άλλες χώρες, έτσι άρχισαν όλα. Ακόμα και για τους Κύπριους των fish and chips που έπλεναν πιάτα και έκοβαν κλωστές στα ραφτάδικα μέχρι που έγιναν οι ίδιοι εστιάτορες και εργοστασιάρχες.
