Πρώτα ήρθε η γκάφα με την ανάρτηση από την παρουσία του Μιχάλη Χατζηγιάννη στα γενέθλια του Νικόλα Παπαδόπουλου στην ιστοσελίδα του Υφυπουργείου Πολιτισμού. Αδικαιολόγητη προσβολή του, πολλάκις λαβωμένου, Πολιτισμού, η εμπλοκή του με τα «Happy Birthday». Ακολούθησε η προσπάθεια διόρθωσης της γκάφας, λέγοντάς μας ότι έγινε «εκ παραδρομής», σε μια κτυπητή ενέργεια υποτίμησης της νοημοσύνης του κόσμου. Τώρα προέκυψε η υπόθεση της συμβούλου. Πρώτα μας είπαν στις 11.28 το πρωί ότι δεν είχαν καμία σχέση μαζί της. Στις 6.06 μ.μ., όμως, θυμήθηκαν ότι η σύμβουλος εργαζόταν σε δοκιμαστική βάση! Αλήθεια, αν άρχισε και το κράτος να εργοδοτεί σε δοκιμαστική βάση (ο δικηγόρος της χθες δήλωσε ότι… εθελοντικά λίγες μέρες πήγε) θα υπάρχει ελπίδα να αποκτήσει το δημόσιο τα πιο λαμπρά μυαλά (άραγε αυτό εννοούσε προεκλογικά ο νέος Πρόεδρος;).
Βάλθηκαν να μας τρελάνουν. Το Προεδρικό καλά κάνει τάχιστα να αλλάξει όνομα στο υφυπουργείο Πολιτισμού. Αυτό έπρεπε να λέγεται Καινοτομίας, όχι εκείνο του Χατζηζαχαρία. Καινοτομώ σημαίνει εισάγω κάτι πρωτοποριακό, ριζικά διαφορετικό από αυτά που υπήρχαν παλαιότερα. Τι πιο πρωτοποριακό από την δοκιμαστική εργασία στο δημόσιο; Αν μη τι άλλο, ας ενοποιήσουν τα δύο υφυπουργεία. Δύο σε ένα, όπως τα απορρυπαντικά στην υπεραγορά. Θα κάνουν και οικονομία. Θα λυθεί και το πρόβλημα με το προσωπικό, αφού προχθές ο συνάδελφος ο Ανδρέας Παράσχος (διευθυντής επικοινωνίας του γραφείου του Μιχάλη Χατζηγιάννη) παραπονιόταν πως στο υφυπουργείο είναι τρεις και ο κούκος!
Μάταια ο Παράσχος προσπαθούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Η συγκεκριμένη σύμβουλος, έλεγε στο ΡΙΚ, δεν έκανε ούτε χρυσά διαβατήρια, ούτε ταξίδια στις Σεϋχέλλες, ούτε τα μύρια τα οποία έκαναν άλλοι σπουδαίοι και επώνυμοι και κακώς επιχειρούμε να την ρίξουμε στην πυρά.
Προφανώς, δεν αντιλήφθηκες Ανδρέα μου, ότι στην πυρά δεν βρίσκεται η σύμβουλος αλλά ο υφυπουργός σου. Διότι το ζητούμενο είναι ο κάθε διορισμός να συνάδει με τη σοβαρότητα την οποία οφείλει να εκπέμπει ένα Υφυπουργείο Πολιτισμού. Όχι να συνοδεύεται από τέτοιο μπάχαλο. Διαφορετικά, στο τέλος, καίγεται ο Υφυπουργός και τσουρουφλίζεται το Προεδρικό.
Ο συνάδελφος του ΡΙΚ υπέδειξε στον Ανδρέα Παράσχο την γκάφα με τα γενέθλια του Νικόλα και την ανάρτηση στην ιστοσελίδα του υφυπουργείου. Η αντίδραση αποστομωτική: «Ωραία, και τι έγινε; Πέθανε κανείς;»! Δυστυχώς, φίλε μου, ναι. Πρώτα η σοβαρότητα. Μετά η δεοντολογία, που επαναστατεί όταν η παρουσία του καλλιτέχνη Μιχάλη Χατζηγιάννη σε μια ιδιωτική εκδήλωση αναρτάται στην ιστοσελίδα του Υφυπουργείου Πολιτισμού. Τέλος, πεθαίνει και η όποια προοπτική του Υφυπουργού. Αφού ήδη έχει καταφέρει να καεί στη συνείδηση της πλειονότητας των πολιτών.
Πολύ ορθά υπέδειξες, φίλε Παράσχο, ότι η προσοχή πρέπει να εστιαστεί στο σοβαρότατο εγχείρημα της παραλαβής του Τμήματος Αρχαιοτήτων από το Υφυπουργείο Πολιτισμού την 1η Ιουλίου. Εκείνο, ωστόσο, που δεν αντιλήφθηκες είναι ότι ο λόγος για τον οποίο οι δημοσιογράφοι δεν ασχολήθηκαν ακόμη με αυτό το θέμα, είναι οι διαδοχικές γκάφες σας.
Μέσα σε δυόμισι μήνες μόνο, καταφέρατε να γίνει εξόφθαλμο ένα αναντίλεκτο γεγονός: Ότι ο, κατά τ’ άλλα συμπαθής Χατζηγιάννης, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις μεγάλες απαιτήσεις ενός τόσο σοβαρού υφυπουργείου. Όπως και να το κάνουμε, σπουδαίος καλλιτέχνης δεν συνεπάγεται και επιτυχημένος πολιτικός. Όπως και σπουδαίος τραγουδιστής δεν συνεπάγεται και καλός συνθέτης. Όπως και σπουδαίος ποδοσφαιριστής δεν συνεπάγεται και επιτυχημένος προπονητής. Πολλά τα παραδείγματα. Λόταρ Ματέους και Αντρέα Πίρλο ήταν σπουδαίοι ως ποδοσφαιριστές αλλά μετριότατοι ως προπονητές. Ενώ υπάρχει και το αντίθετο παράδειγμα των Κλοπ και Μουρίνιο, που ως ποδοσφαιριστές δεν τους θυμάται κανείς, αλλά ως προπονητές θα μείνουν στην Ιστορία.
Δυστυχώς, φίλε μου, ο Χατζηγιάννης έχει καθιερωθεί ήδη στη συνείδηση της πλειονότητας, σαν ο πιο αδύναμος κρίκος της Κυβέρνησης. Μάλιστα, ήδη λειτουργεί σαν ένα τεράστιο βαρίδι για τον Χριστοδουλίδη και την Κυβέρνηση. Γι’ αυτό, με το χέρι στην καρδιά, σου λέω ότι το πιο σπουδαίο που μπορείς να κάνεις είναι να πείσεις τον συμπαθή Μιχάλη να επιστρέψει στην Αθήνα!
