Κάποιοι σιγομουρμουρίζουν ότι ίσως να δόθηκαν αχρείαστες διαστάσεις στο θέμα των συμβούλων των νέων κυβερνητικών στελεχών. Μπορεί να είναι κι έτσι. Να υπήρξαν υπερβολές. Αλλά ποσώς έχει σημασία στην προκειμένη αν ορισμένοι υπερέβαλαν ή όχι. Αν πέρασαν τη νοητή κόκκινη γραμμή στην κριτική τους. Σίγουρα, όμως, δεν είχαν λάθος όσοι έθιξαν το ζήτημα. Καλώς δεν πέρασε στο ντούκου.
Αυτό που πρέπει να καταλάβει η κυβέρνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη και πολύ περισσότερο ο ίδιος, είναι ότι η κοινωνία έχει μπουχτίσει με κάτι τέτοιες μικρές ή μεγάλες ιστορίες βολέματος. Και μεγάλο ποσοστό από όσους τον περασμένο Φεβρουάριο αποφάσιζαν να δώσουν ψήφο στον νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αναλογίζονταν ότι δεν τον είχε καταπιεί το πολιτικό σύστημα.
Προεκλογικά πλασαρίστηκε ως κάτι νέο. Ο ίδιος μίλησε για αξιοκρατία και διαφάνεια. Αρκετοί, λοιπόν, πίστεψαν αυτό το αφήγημα. Μιλάμε για κόσμο ανένταχτο, που δεν απέβλεπε σε κέρδος από πελατειακή σχέση. Εναπέθεσε ελπίδες στον νέο πολιτικό από την Γεροσκήπου. Ακόμα και ψηφοφόροι που είχαν άλλον εκλεκτό, διατηρούσαν ελπίδες ότι ο Χριστοδουλίδης θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε ικανοποιητικό βαθμό.
Τώρα, δικαίως ή αδίκως, άρχισαν να νοιώθουν ότι καταρρέει η εικόνα που είχαν σχηματίσει. Κι αυτό το φαινομενικά μικρό, τους κάνει να πιστεύουν ότι ούτε στα μεγάλα θα έχουμε σωστή διαχείριση. Φυσικά είναι και άλλοι οι οποίοι δεν τον στήριξαν κι εξ αρχής τον αντίκριζαν με καχυποψία. Άντε, λοιπόν, να αδικήσεις την κοινωνία γενικότερα για τις αντιδράσεις της.
Άλλοι σχολιάζουν ότι ο Πρόεδρος αναγνώρισε το λάθος κι έσπευσε να διευθετήσει συνάντηση με τον Γενικό Ελεγκτή για να βρουν λύση. Η τακτική αυτή, όμως, δηλαδή να κάνεις λάθος και να τρέχεις να το συμμαζέψεις, όχι μόνο σου κοστίζει σε χρόνο και σε αποσπά από άλλα ζητήματα, αλλά φαντάζει ως προσπάθεια για δημιουργία εντυπώσεων. Πλέον, δεν περνούν κάτι τέτοια.
«Μα δεν είναι λογικό να θέλει γύρω του δικούς τους ανθρώπους;» διερωτώνται θιασώτες του… Όχι, δεν είναι λογικό. Αυτός ο οποίος έχει ως έγνοια να έχει δίπλα του υποστηρικτές του, φανερώνει ανασφάλεια και μεταδίδει ακριβώς το ίδιο συναίσθημα και στους πολίτες.
Την ίδια ώρα, κάτι τέτοια οδηγούν σε πονηρούς συνειρμούς. Θυμίζουν κακά παραδείγματα, όπως αυτό του Ρίτσαρντ Νίξον. Είχε μαζέψει γύρω του όλους τους έμπιστούς του, μεταξύ τους και πρώην πράκτορες της CIA. Άνθρωποι, οι οποίοι δεν είχαν ενδοιασμούς να παγιδεύσουν τηλέφωνα, γραφεία πολιτικών αντιπάλων, να σπιλώσουν συνειδήσεις, να «στήσουν» πλεκτάνες… Στο τέλος ήρθαν όλα μπούμερανγκ. Κι έμεινε να τον ακολουθεί αυτό το «όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου», που αντηχεί στην ιστορία. Δεν λέμε ότι αυτά ισχύουν στην περίπτωση του Χριστοδουλίδη. Αλλά όταν με την είσοδό σου στο Προεδρικό αρχίζουν και μαζικές αλλαγές προσώπων, τότε προκαλείς σκιές.
Ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης, λοιπόν, πρέπει πρώτα να αφουγκραστεί το λαϊκό αίσθημα, να αντιληφθεί ότι είναι Πρόεδρος όλων, να διαφυλάξει ο ίδιος την αξιοκρατία και μετά να τρίξει τα δόντια στους συνεργάτες του. Αυτά τα μικρά ή μεγάλα βολέματα δεν έχουν θέση στον τόπο μας. Δεν χρειαζόμαστε άλλες τέτοιες ιστορίες.
Όσο για τα περί κανιβαλισμού, ο μόνος κανιβαλισμός που εμείς βιώσαμε είναι αυτός σε βάρος των πολιτών του τόπου.
