Η μια ώρα που «έπεσε» το instagram και μερικές άλλες που μείναμε χωρίς facebook το τελευταίο διάστημα, ήταν αρκετές για να αναστατώσουν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη, οι οποίοι είδαν τους εαυτούς τους να αποκλείονται από το παγκόσμιο γίγνεσθαι και να γίνονται ανύπαρκτα ψηφιακά όντα, χωρίς φίλους, δίχως ενημέρωση και άποψη.

Ήρθε «το τέλος του κόσμου» ήταν ένας από τους τίτλους που γράφτηκαν καθ’ υπερβολήν βεβαίως, για να δείξουν τη σχέση εξάρτησης του σύγχρονου ανθρώπου από όλα αυτά που σίγουρα κάνουν την επικοινωνία πολύ πιο εύκολη, πιο γρήγορη και φθηνότερη αλλά όχι χωρίς τίμημα, ιδιαίτερα όταν χαθεί το μέτρο, το οποίο ολοένα και λιγοστεύει. 

Μια ώρα χωρίς social media μοιάζει με αιώνα στην ψηφιακή μας ζωή, η οποία όσο πάει γίνεται περισσότερο εξατομικευμένη, κομμένη και ραμμένη στα πιο αυτάρεσκα ένστικτά μας, που υπηρετούν με προσήλωση το ακαταμάχητο εγώ μας: Aπό το iphone, το ithink και τα πολλά άλλα i, που έγιναν κάτι παραπάνω από ένα επιτυχημένο εμπορικό brand, μέχρι το myaccount, mygame, myplanet και χιλιάδες άλλες υπηρεσίες με το πρόθεμα my, η καθημερινότητά μας γίνεται όλο και πιο προσωποπαγής, ίσως και εγωπαθής. Me, yοu, exclusive, privilege, personal, premium, prestige, είναι μερικά από τα δολώματα στο καταναλωτικό παραγάδι, πάντα σε πρώτο ενικό, ώστε να μας κάνουν να νιώθουμε μοναδικοί, ξεχωριστοί, VIP και να καλύψουμε έτσι μια ανάγκη που είναι πολύ ανθρώπινη αλλά και ψεύτικη μαζί.

Το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που η ανάγκη αυτή γίνεται τρόπος ζωής και καταλήγει να αποθεώνει το φαίνεσθαι αδιαφορώντας για το είναι, μέσα από ένα σύστημα με αλγόριθμους που διαμορφώνει και εμπορεύεται το καταναλωτικό μας προφίλ, τις προτιμήσεις μας, το αγαπημένο μας χρώμα, φρούτο, εστιατόριο, αυτοκίνητο και τα λοιπά, που δεν είναι τόσο αθώες πληροφορίες όσο φαίνονται.

Οι Αλγόριθμοι είναι επίσης που αποφασίζουν ποιοι από τους διαδικτυακούς μας φίλους μάς θυμούνται, πώς αισθάνονται, πού είναι, πώς περνούν, τι κάνουν, τι αγόρασαν, τι φορούν και μας ενημερώνουν, με μια φατσούλα ή με το δείκτη του χεριού, αν είναι καλά, αν είναι feel happy ή είναι με τις μαύρες τους. 

Η digital ζωή μας σαφώς και είναι εντυπωσιακή και κανείς δεν ξέρει τι άλλο μάς επιφυλάσσει στο μέλλον. Θα ήταν λάθος να την αρνηθούμε, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να τη ρυθμίσουμε, στο βαθμό που είναι δυνατόν, προτού χαθούμε μέσα στον ιστό της ηλεκτρονικής πλάνης των δήθεν influencers και οδηγηθούμε στον ψεύτικο κόσμο που περιγράφει ο Τριπολίτης με τους στίχους του: «Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα, δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα/ έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα, ούτε ένα χέρι φιλικό».

Η πτώση του facebook δεν είναι ακριβώς το τέλος του κόσμου και το ευτύχημα είναι ότι εάν και εφόσον έρθει το τέλος του κόσμου δεν θα το μάθουμε ποτέ, αφού κανένας δεν θα προλάβει να το κάνει post.