Από το έτος 1980 αρθρογραφούμε για θέματα που αφορούν την οικοδομική βιομηχανία και στα 2.000, περίπου, άρθρα μας στα Ελληνικά και 1.500 στα αγγλικά, καταπιαστήκαμε με τα προβλήματα και τις δικές μας σκέψεις/εισηγήσεις για τη διόρθωσή τους.
Τους τελευταίους μήνες δεσπόζει στα ΜΜΕ το πρόβλημα των ψηλών ενοικίων, που εκτός από το κοινωνικό πρόβλημα που προκαλούν (τα ενοίκια), έχουμε τώρα και πολύπλευρες επιπτώσεις, τόσο όσον αφορά τη μη ικανοποιητική προσφορά οικιστικών μονάδων/διαμερισμάτων, όσο και την αποθάρρυνση φοιτητών να ενταχθούν στις δικές μας ανώτερες σχολές/πανεπιστήμια και ιδιαίτερα την αποθάρρυνση προσέλκυσης ξένων φοιτητών.
Υποβλήθηκαν από διάφορους (πολιτικούς και άλλους) αρκετές εισηγήσεις, που εκτός από τη συνήθη απαίτηση (από όλους, για διάφορα θέματα) για επιδότηση του ενοικίου (που ίσως να προκαλέσει την περαιτέρω ώθηση των τιμών προς τα άνω) ή την προσφορά μονάδων από τον Δήμο Λεμεσού (θα το μετανιώσει σε 2-3 χρόνια για αυτό το εγχείρημα – βλέπε σχετική μας αρθρογραφία επί τούτου), περιλαμβάνουν εισηγήσεις για «φιλοξενία» φοιτητών σε ιδιωτικές οικιστικές μονάδες με €200/μήνα. Ωραίες οι εύηχες ανακοινώσεις-υποσχέσεις, αλλά δεν βοηθούν στην επίλυση του προβλήματος, ενώ η αναμενόμενη αύξηση των φοιτητών (κατά το Υπουργείο Παιδείας, ο αριθμός τους θα διπλασιαστεί) δεν φαίνεται να επιτρέπει επίλυση του προβλήματος.
Επίσης, αναφέραμε από την πρώτη ημέρα της δημοσίευσης των «κινήτρων» για φοιτητικές εστίες ότι θα είναι σχεδόν ένα δώρο-άδωρο εάν τα ίδια τα πανεπιστήμια δεν είναι πρόθυμα να βοηθήσουν, όπως με την ανάληψη της πληρωμής των ενοικίων για φοιτητές τους. Ταυτόχρονα, υπάρχει αδιαφορία/ανικανότητα εκπαιδευτικών ιδρυμάτων να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα τους σε κάποιο βαθμό και μας ξενίζει η αδιαφορία του κράτους, που παρόλο που παραχωρεί στα ιδρύματα αυτά κρατική γη, χαμηλότοκα δάνεια (1%) και άλλα, επιτρέπει να έχουν κόστος κατασκευής εστιών διπλάσιο/τριπλάσιο σε σύγκριση με τον ιδιωτικό τομέα. Θυμίζουμε ότι σε συνάντησή μας με το Πανεπιστήμιο Κύπρου, ο υπεύθυνος της υπηρεσίας μάς ενημέρωσε ότι δεν θα εμπλακεί το πανεπιστήμιο σε «παλιοπράγματα» που κατασκευάζει ο ιδιωτικός τομέας (δηλαδή καλύτερα να μην έχουμε ικανοποιητικό αριθμό δωματίων για φοιτητές, παρά να έχουμε, έστω και χαμηλότερης ποιότητας -κατά το Πανεπιστήμιο- μονάδες)!
Και όμως, το πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί μόνο με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, που είναι έτοιμος να προσφέρει τον ανάλογο αριθμό μονάδων και σε διάφορες τοποθεσίες, μονάδες, με κίνητρα, που δεν θα κοστίσουν στο κράτος χρήματα, παρά μόνο αναβολή είσπραξης Φ.Π.Α.
Παραθέτουμε παράδειγμα πελάτη μας για έργο ανέγερσης 160 φοιτητικών δωματίων δίπλα (50 μ. μακριά) από το Πανεπιστήμιο Κύπρου, που ήταν μεν βιώσιμο έργο και με ύπαρξη χρηματοδότησης, αλλά το Φ.Π.Α. 19% αύξανε το κόστος σε τέτοιο βαθμό, που προέκυπταν αρνητικά οικονομικά αποτελέσματα. Ως εκ τούτου, εισηγηθήκαμε όπως το Φ.Π.Α. 19% μειωθεί στο 5%, με την υποχρέωση του ιδιοκτήτη να ενοικιάζει τις μονάδες του για περίπου 8-10 χρόνια και εάν τις πωλήσει να καταβάλει στο κράτος την κατ’ αναλογία διαφορά (14%).
Άλλο θέμα είναι και η ανοησία της ύπαρξης ελάχιστου εμβαδού των οικιστικών μονάδων. Όπως ανέφερε ο πρωθυπουργός της Ιρλανδίας, «η αγορά θα πρέπει να κατασκευάζει μονάδες που να μπορούν οι αγοραστές να πληρώνουν». Όχι όμως, εμείς οι γαλαζοαίματοι Κύπριοι δεν συμφωνούμε, διότι η θέση της Πολεοδομίας είναι ότι «ο Κύπριος θα πρέπει να ζει σε αξιοπρεπείς μονάδες». Τι ανοησία κι αυτή! Κατ’ αναλογία, ο Κύπριος δεν πρέπει να οδηγεί φθηνό αυτοκίνητο, ανεξάρτητα εάν έχει χρήματα για ακριβότερο ή όχι.
Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει και το θέμα των απλήρωτων κοινοχρήστων και η δαιδαλώδης διαδικασία για έξωση κακο-ενοικιαστών, που δεν ενθαρρύνουν επενδυτές για εξασφάλιση εισοδήματος.
Έτσι, παραπαίουμε αγαπητοί μας αναγνώστες, για ένα θέμα που είναι πολύ επείγον και θα έπρεπε να λυθεί τουλάχιστον προ διετίας, αν η πολιτεία είχε κάποιο όραμα στην όλη προσέγγιση. Θα εισηγούμασταν δε, η πολιτεία να τραβήξει το αυτί των κρατικών ιδρυμάτων, για αρχή. Ίσως να εμπλέξουμε και τους φοιτητές στην όλη προσπάθεια, σε μια προσπάθεια αφύπνισης της όλης ακατανόητης κατάστασης.
