Τους ακούς, βουλευτές και κυβερνώντες, που μιλούν με μια απόλυτη φυσικότητα για το συνταξιοδοτικό των προσληφθέντων κατά και μετά το 2011 στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και στην τοπική Αυτοδιοίκηση και διερωτάσαι αν εσύ που εργάζεσαι στον ιδιωτικό τομέα τελικά είσαι πολίτης δεύτερης κατηγορίας – ένας πληβείος με περιορισμένα δικαιώματα και πετσοκομμένες ευκαιρίες. Εσύ, που συμμετέχεις όπως όλοι οι εργαζόμενοι στην παραγωγή του κρατικού πλούτου και μάλιστα με μεγαλύτερο ποσοστό εισφορών, αλλά λόγω μιας σειράς συντεχνιακών ταχυδακτυλουργιών, αμφιλεγόμενων νόμων και ετεροβαρών κανονισμών δεν είσαι ισότιμος ανάμεσα στους δικαιούχους όταν γίνονται οι μοιρασιές. Διότι κι εδώ περί ανισότιμης μοιρασιάς πρόκειται, καθαρά προεκλογικής. Και αντίθετης με τις ευρωπαϊκές οδηγίες, οι οποίες από το 2008 διαπίστωναν ότι τα εφάπαξ (προπάντων τα αφορολόγητα) και οι δεύτερες συντάξεις δεν νομιμοποιούνταν αφού, πρώτο, δεν θεσμοθετούνταν και για τον ιδιωτικό τομέα και, δεύτερο, υπεξαιρούσαν από τον κρατικό προϋπολογισμό κονδύλια που κανονικά έπρεπε να διοχετεύονται στην άμυνα της ημικατεχόμενης πατρίδας, στην επίσπευση των προγραμμάτων ανεύρεσης και ταυτοποίησης αγνοουμένων, στη στήριξη των θυμάτων της Εισβολής, στην τεχνολογική αναβάθμιση της Υγείας και της Παιδείας, στην κατασκευή αυτοκινητοδρόμων προς και από ορεινές και απομονωμένες κοινότητες για αναχαίτιση της αστυφιλίας, καθώς και σε ένα σωρό άλλα έργα που εξαγγέλλονται λίγο πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση και αναβάλλονται λίγο μετά. 

Αλλά ας αφήσουμε τα μεγάλα λόγια. Κανένας από τους κρατούντες δεν μπορεί να τα καταλάβει. Εδώ ο ίδιος ο ΠτΔ είχε το θράσος να διορίσει στη Δημόσια Υπηρεσία, έξω από θεσμικές διατάξεις και κανόνες, τέσσερις  κοπέλες από το κόμμα του και δεν συγκινήθηκε κανένας περισσότερο από 24 ώρες. Ούτε καν η υποτιθέμενη “αξιωματική αντιπολίτευση” – γεγονός που επιβεβαιώνει τη ρήση « …άμα ζεις σε γυάλινο σπίτι δεν ρίχνεις πέτρες στους γείτονες σου!»

Στο προκείμενο, όμως: Είναι αντισυνταγματικό και στην ουσία ανήθικο να συμπεριφέρονται, Κυβέρνηση και Βουλή, ως υπερασπιστές των συμφερόντων μιας ξεχωριστής μερίδας πολιτών ή μιας ξεχωριστής μερίδας εργαζομένων και να περιφρονούν τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των υπολοίπων. Αυτή η ελιτίστικη προσέγγιση στη διακυβέρνηση μιας χώρας φανερώνει ότι το έλλειμμα της δημοκρατίας που την ταλανίζει είναι τεράστιο. Αν θέλει το κράτος ως εργοδότης να παραχωρήσει ταμεία προνοίας με αφορολόγητα εφάπαξ και δεύτερες συντάξεις στους δημόσιους υπαλλήλους και στους υπαλλήλους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης καλώς θα πράξει, αλλά οφείλει, κατ’ απαίτηση ουσιωδών προνοιών του κυπριακού Συντάγματος αλλά και της κοινής λογικής, να διασφαλίσει νομοθετικά τα απαράλλακτα ωφελήματα για όλους ανεξαίρετα τους εργαζόμενους. Δεν μπορεί να το παίζει χουβαρντάς εργοδότης για ορισμένες ομάδες εργαζομένων σε βάρος των ταμείων στα οποία συνεισφέρουν άπαντες. Το σωστό είναι να δημιουργηθεί ένα κοινό κρατικό ταμείο προνοίας, στο οποίο να συνεισφέρουν με το ίδιο ποσοστό ΟΛΟΙ οι εργαζόμενοι και ΟΛΟΙ οι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως με το πού εργάζονται, να απολαμβάνουν κατά τη συνταξιοδότησή τους τα ίδια ωφελήματα (τα αντίστοιχα των εισφορών τους, παρόλο που εδώ αδικούνται πάλι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που δεν έχουν το προνόμιο της μονιμότητας. Έστω, όμως…). Φυσικά και δεν είναι εύκολο να εφαρμοστεί ένα τόσο λαϊκό μέτρο. Κανένα λαϊκό μέτρο τέτοιου βεληνεκούς δεν είναι εύκολο να εφαρμοστεί, ιδίως σε μια νεο-φιλελεύθερη κοινωνία. Αλλά, κανονικά, ούτε και η υιοθέτηση ελιτίστικων, αντι-λαϊκών μέτρων δεν είναι απλή υπόθεση, ωστόσο, μια γερή δόση αυταρχικότητας εκ μέρους των κρατικών αρχόντων εντός ολίγων ημερών θα την καταστήσει πραγματικότητα. 

Θα μου πείτε, αν εισακουστεί η εισήγησή σου πώς θα αντέξουν τα ταμεία του κράτους τέτοιο βάρος και ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στην οικονομία από τον πληθωρισμό που θα προκύψει; Εύλογα ερωτήματα από μια μεριά, υποκριτικά από μια άλλη: Πώς αντέχουν τόσες δεκαετίες τα κρατικά ταμεία τα βασιλικά εφάπαξ και τις ιλιγγιώδεις συντάξεις που απολαμβάνουν δεκάδες χιλιάδες προνομιούχοι του δημοσίου; Με τον ίδιο τρόπο θα υποχρεωθούν να αντέξουν και στο σενάριο που εισηγούμαστε. 

Εκεί στα αριστερά, ακούει κανείς;