62 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας κι ανεξαρτησίας του νησιού μας. Της ανεξαρτησίας που αποκτήθηκε μεσα από την αγνότητα, την θυσία και προσφορά των “μικρών” κατοίκων του νησιού.
Ο παλμός κι ομοψυχία της κοινωνίας ήταν η δύναμη στα σώψυχα των αγωνιστών, των λιοντάριων που δαμασαν τα λιονταράκια του Μπακιγχαμ….
Η ανεξαρτησία όμως και η “de jure κυριαρχία” της Κύπρου έμελλαν να ήταν εικονικά. Τα λιονταράκια παρέμειναν στην είσοδο του Προεδρικού…., να επιβλέπουν και να παρακολουθούν ποιος μπαινοβγαίνει, να συμμετέχουν ακόμα και στις φωτογραφίες με τους εκάστοτε Προέδρους της Δημοκρατίας.
Δημοκρατίας;; Ουτοπία ακόμα κι αυτή. Οι “μεγάλοι” του τόπου σύγχισαν τα σκαλιά του Προεδρικού με τα σκαλιά που ανέβηκε ο Παληκαρίδης. Παρερμήνευσαν τα λόγια του Μάτση ξεπουλώντας όσα-όσα τον τόπο και καταχράζονται τα κέρδη.
Η αρετή όμως καϋμένα ανθρωπάκια δεν έχει τιμή αλλά περηφάνια κι ανάστημα το οποίο στερείστε. Το ανάστημα κι αξιοπρέπεια που έδωσαν οι προηγούμενες γενιές στον τόπο, τον τόπο που όλοι εσείς στις εξέδρες των παρελάσεων ρημάξατε με το μικρό σας ανάστημα. Οι αδρώποι με ηθική κι αξιοπρέπεια δεν χρειάζετε να σταθούν σε εξέδρες για να ξεχωρίσουν και να εξασφαλίσουν σεβασμό…, όπως τον σεβασμό που κερδίζει καθημερινά ο εικονιζόμενος κύριος, ο κάθε απλός άδρωπος της Κύπρου.
Ο κύριος Θεόδωρος δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, ένας “μικρός” άνθρωπος, που διατηρεί αναλλοίωτες τις αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκε η γενιά του, με τις αρετές που διάθεταν οι άνθρωποι της Κύπρου όταν αυτή είχε ανάστημα, πριν την εξευτελίσουν οι “μεγάλοι” της. Ενας απλός “θεατής” που επιμένει να δίνει όμορφια σε αυτό τόπο.
“…εν με πειραζει να πεθανω φτωχός, αλλά τίμιος…”, ενώ τα εβδομήνταχρονα ματιά του κάτω από το περήφανο μέτωπο με τα ασπρισμενα μαλλιά, πάλευαν να μην υγρανθούν.
Τον κ. Θεόδωρο τον είχα δει χθες για δεύτερη φορά. Την πρώτη φορά πριν λίγους μήνες, είχα εκτιμήσει την διάθεση του να με εξυπηρετήσει εκτός ωρών εργασίας αν και δεν ήμουν πελάτης του. Την περασμένη Τρίτη λοιπόν πέρασα ξανά από το καθαριστήριο του να του αφήσω κάποια μπουφάν και σακάκια ενόψει χειμώνα.
Ήταν κλειστό και θα επέστρεφε το μεσημέρι. Οπως μου εξήγησε, στο τηλέφωνο 2-3 πρωινά της βδομάδας συμπληρώνει το εισόδημα του με άλλα κουτσοδούλεια, εξαιτίας της πεσμένης αγοράς. Ένας άνθρωπος 70 χρόνων που προφανώς η σύνταξη του δεν αρκεί να ευημερήσει κι αναγκάζεται να δουλέψει για να ζει με αξιοπρέπεια αλλά και τιμιότητα.
Έτσι με παραπέμψε να αφήσω τα ρούχα σε ένα παρακείμενο μικρό βιβλιοπωλείο. Το κατάστημα του βρίσκεται σε μια ήσυχη μεταπολεμική γειτονιά του Στρόβολου, που δεν χάθηκε ακόμα η ομορφιά της Κύπρου , που οι άνθρωποι είναι χαμογελαστοί και καλοδιάθετοι παρολα τα δεδομένα του κράτους μας. Ήσυχοι , απλοί άνθρωποι που υπομένουν αγόγγυστα τα έργα κι αποφάσεις των μεγάλων χωρίς όμως να σκληραίνουν οι ίδιοι. Εξακολουθώντας να συμπεριφέρονται με αλληλεγγύη και χαμόγελο μεταξύ τους όπως άλλωτε…, όπως τότε που ο τόπος ανήκε στους ανθρώπους της κι όχι στους επενδυτές τς ανάπτυξης κι ‘’ευημερίας’’.
Χθες το απόγευμα, πέρασα να παραλάβω τα φρεσκοκαθαρισμένα μου σακάκια, αναμένοντας τον ερχομό του χειμώνα με ορόσημο την σημερινή μέρα των γενεθλίων της Πατρίδας μας. Μπαίνοντας στο μικρό στεγνοκαθαριστήριο με υποδεκτηκε με το χαμόγελο του.
_Γειά σου κ.Θεόδωρε, έτοιμα τα σακάκια;
_Ναι, εδώ τα έχω κρεμμασμένα , μου είπε κάνοντας να τα φέρει μπροστά στο μικρό πάγκο,
_Πες μου αυτό εδώ το μπλέιζερ, πόσο καιρό έχει να το φορέσεις ; με ρώτησε, καρφώνοντας με, με το βλέμμα του κάπως περιεργα αλλά και με ενα κρυφό χαμόγελο.
Προς στιγμή εγώ παραξενευτηκα για την ερώτηση.. , τι τρέχει σκέφτηκα, είναι κάπου σκισμένο, κατεστραμενο,
_εε δεν θυμάμαι κ.Θεοδωρε, μπορεί να έχει καιρό, ίσως από πριν τον covid, και γελάσαμε κι οι δύο .
_μάλλον έτσι φαίνεται, μου είπε αυτός, συνεχίζοντας,
_είναι από την εποχή που μας περίσσευαν τα λεφτά, βγάζοντας ταυτόχρονα από το συρτάρι του ενα σεβαστό ποσό σε πράσινα χαρτονομίσματα.
_Είναι δικά σου, τα είχες στην μέσα τσέπη του μπλέιζερ.
Αφού έμεινα άναυδος για κάποιες στιγμές επεξεργαζόμενος τα δεδομένα, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μου κάνει πλάκα, τελικά όμως κατάφερε να με πείσει ότι όντως είναι δικά μου.
Το μεγαλύτερο όμως πόσον το είχαμε βρει κι οι δυο μαζί, οταν έσπευσα να τον συγχαρώ για την τιμιότητα του, για την ανθρωπιά του…, ναι εκεί είχαμε επιβεβαιώσει κι οι δύο μας τι ακριβώς μέτρα σε αυτή την ζωή. Πως τα λεφτά πάνε κι έρχονται αλλά η ανθρωπιά είναι αυτό που μένει, το καθαρό το βλέμμα όσο κι αν μας ταλαιπωρούν οι δυσκολίες μέσα στο ταξίδι της ζωής μας.
“… δικά σου ειναι, δεν θα μπορούσα να τα κρατήσω, μπορεί να πεθανω φτωχός αλλά θα είμαι τίμιος…” αυτά ήταν τα λόγια του κυρίου Θεοδώρου ενώ το μπαρουτοκαπνισμένο πρόσωπο του προσπαθούσε να μην αφήσει τα μάτια να χαλαρώσουν, να μην αφήσουν τα δάκρυα να βγουν προς τα έξω, κρύβοντας την συγκίνηση του. Σιγουρα εκείνο που δεν κατάφερε να κρύψει ήταν την αδρωπιά του, την αδρωπιά της Κύπρου, αυτή που γιορτάζει σήμερα…
Χρόνια Πολλά λοιπόν συμπατριώτες, σε όλες αυτές τι ομορφιές που γέννησαν την Κυπριακή Δημοκρατία. Χρόνια Πολλά σε όσους μπορούν να απολαμβάνουν την θέα ακόμα και στα υπόγεια. Αλίμονο στις μαρονιέτες που κοσμούν τις εξέδρες, που να ξέραν πόση χαρά στερούνται…
