Δεν είναι άσπρο – μαύρο το 12%

Προσβάλλει την κοινωνία η εισήγηση για τερματισμό του στο 81ο έτος, κατά βάση μετά θάνατο

Την περασμένη Τρίτη, ο υπουργός Εργασίας Κυριάκος Κούσιος προσγείωσε όσους πίστευαν ότι προεκλογικά η Κυβέρνηση θα προχωρούσε, υπό προϋποθέσεις και όρους, στη διαφοροποίηση του πέναλτι 12% που επιβάλλεται στις συντάξεις του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων σε όσους συνταξιοδοτηθούν στο 63ο έτος της ηλικίας τους και όχι στο 65ο. Ο κ. υπουργός μάς είπε μάλιστα κάτι ανήκουστο: Ότι, δηλαδή, το πέναλτι του 12%, θα μπορούσε να καταργηθεί για όσους συμπληρώσουν το 81ο έτος της ηλικίας τους, δηλαδή μετά θάνατο. Ή για τη μειοψηφία όσων δικαιούχων θα έχουν την τύχη να ζήσουν μερικά ακόμα χρόνια!

Ο κ. υπουργός, που μιλούσε στην Επιτροπή Εργασίας της Βουλής, αναφέρθηκε μάλιστα και σε αριθμούς, λέγοντας πως «αν κάποιος αφυπηρετήσει στα 63 και λαμβάνει 1000 ευρώ σύνταξη, σημαίνει πως θα εισπράξει ως σύνταξη 26 χιλιάδες ευρώ ως τα 65 του. Αν αφυπηρετούσε στα 65 του, αυτό το ποσό θα αυξανόταν κατά 12%, δηλαδή θα έπαιρνε σύνταξη 1120 ευρώ. Συνεπώς, αν διαιρέσουμε τις 26 χιλιάδες που θα έπαιρνε ο συνταξιούχος από τα 63 ως τα 65 με το 120, σημαίνει πως έχει εισπράξει τη διαφορά για 216 μήνες ή 18 χρόνια». Πρόκειται ωστόσο για μια λανθασμένη εξίσωση, καθώς ο συνταξιούχος στο 65ο έτος θα πρέπει να παίρνει 1136 ευρώ (€1136 – 12% = €999,68) και επομένως το ποσό αφορά 191 μήνες και 14,7 χρόνια και όχι 18 έτη. Άρα, με το σκεπτικό του κ. Κούσιου, η κατάργηση του 12% θα πρέπει να γίνεται μεταξύ 77ου και 78ου έτους και όχι στο 81ο.

Από λάθος βάση

Φυσικά, το παράδειγμα του υπουργού, εκτός του ότι είναι λανθασμένο, ξεκινά και από λάθος βάση. Η παραχώρηση σύνταξης στο 63ο έτος είναι κατοχυρωμένη και δικαίωμα των εργαζομένων και δεν αποτελεί χαριστική δωρεάν κανενός. Καμίας κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής. Και το πέναλτι του 12% όταν αποφασίστηκε τον Δεκέμβριο του 2012, ύστερα από απαίτηση της Τρόικας, είχε στόχο να προστατεύει τα δημόσια οικονομικά. Κι αυτό γιατί οι κυβερνήσεις αυτού του τόπου καταλήστευσαν τα αποθεματικά του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων και συνέδεσαν τη βιωσιμότητά του με τα οικονομικά του κράτους και όχι του ίδιου του Ταμείου. Εάν, κύριε υπουργέ, τόσο αυτή η κυβέρνηση όσο και όλες οι προηγούμενες, κατέβαλλαν στο Ταμείο έστω και ένα ελάχιστο τόκο για τα €8 δισ. αποθεματικό που έχουν σφετεριστεί και έχουν κατασπαταλήσει, δε θα χρειαζόταν να συζητούμε σήμερα για το 12% ή για οποιοδήποτε άλλο ποσοστό. Εάν, επίσης, κ. Κούσιο αυτό το κράτος φρόντιζε να πληρώνουν όλοι κανονικές εισφορές στο Ταμείο, με βάση τα πραγματικά τους εισοδήματα, και το 12% δεν θα είχε θέση και πιο υψηλές θα ήταν οι συντάξεις.

Επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα

Στην όλη εξίσωση, στο συλλογισμό και στα επιχειρήματα που προβάλλει ο κ. Κούσιος, ξεχνά ή δεν λαμβάνει υπόψη ότι:

● Πρώτον, χιλιάδες εργαζόμενοι αποφάσισαν να πάρουν σύνταξη στο 63ο έτος, καθότι βρέθηκαν στην ανεργία, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης του 2012 – 2013, για την οποία καμία ευθύνη δεν φέρουν και στη συνέχεια εξαιτίας της πανδημίας και τώρα του ουκρανορωσικού.

● Δεύτερον, χιλιάδες ηλικιωμένοι εργαζόμενοι εξαναγκάστηκαν σε πρόωρες απολύσεις και πλεονασμούς, πολλές φορές παράνομες, εξαιτίας της ηλικίας τους και του ύψους του μισθού τους.

● Τρίτον, ξεχνά ο κ. υπουργός ότι οι συντάξεις του ΤΚΑ στην Κύπρο είναι, ως επί το πλείστον, κάτω του 50% του μισθού των εργαζομένων και επομένως δεν αποτελεί δέλεαρ να αφήσει κάποιος ένα μισθό των 1200 και 1500 ευρώ για να πάρει σύνταξη 600 και 700 ευρώ.

● Τέταρτον, ξεχνά ο κ. Κούσιος ότι οι μισθοί πολλών εργαζομένων μειώθηκαν μέχρι και 50% ή και περισσότερο σε κάποιες περιπτώσεις, χωρίς προοπτική αύξησής τους, με αποτέλεσμα αρκετοί εργαζόμενοι να προτιμούν την πρόωρη αφυπηρέτηση. Επομένως, πρόκειται για ένα πρόβλημα πολυσύνθετο, που έχει σχέση και με το επίπεδο μισθών.

Η κάθετη τοποθέτηση του κ. υπουργού δεν λαμβάνει υπόψη επίσης τις ιδιαιτερότητες και τη διαφορετικότητα. Όπως ότι πολλοί συνταξιούχοι έχουν εισφέρει στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων 40, 45 και σχεδόν 50 χρόνια, καθώς εργάζονταν από τα 12 και 13 τους χρόνια και πολλές φορές σε βαριά επαγγέλματα, που από μια ηλικία και μετά είναι δύσκολο να τα ασκούν.

Επίσης, ξεχνά ότι το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων έχει μειωμένα έσοδα, διότι οι κυβερνήσεις αυτού του τόπου, συμπεριλαμβανομένης και των δύο κυβερνήσεων Αναστασιάδη, που ο κ. Κούσιος υπηρέτησε και υπηρετεί, το έχουν αφήσει χωρίς αποθεματικό και εκμεταλλεύονται για δεκαετίες σχεδόν 8 δισ. ευρώ μούχτιν!

Λύσεις υπάρχουν, θέληση όμως;

Λύσεις υπάρχουν. Θέληση γι’ αυτές δεν υπάρχουν σε ό,τι αφορά στην παρούσα Κυβέρνηση. Δέκα χρόνια μετά την επιβολή του μέτρου και αφού έχουν σχεδόν καταργηθεί όλα όσα επιβλήθηκαν την περίοδο του 2012 – 2013, θα ανέμενε κανείς ότι η Κυβέρνηση θα ερχόταν με ένα σχέδιο που θα καταργούσε σταδιακά και κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις το πέναλτι του 12%, όπως:

– Σύνδεση του μέτρου με το ύψος των συντάξεων. Δηλαδή από ένα ποσό και κάτω να μην εφαρμόζεται το 12%.

– Κλιμακωτή μείωση του 12% για συντάξεις χαμηλομεσαίες.

– Σύνδεση του μέτρου με τα έτη εισφορών στο ΤΚΑ και σταδιακή μείωση ή και κατάργησή του.

– Σταδιακή κατάργηση του μέτρου για τους υπόλοιπους, με τη διασύνδεσή του με την αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης, αφού αυτό συμφωνηθεί με τους εταίρους και αποφασιστεί.

– Εισαγωγή κριτηρίων για δικαιούχους πρόωρης συνταξιοδότησης, στη βάση συγκεκριμένων ξεκάθαρων και διαφανών κριτηρίων.

Οι συντεχνίες τι κάνουν;

Θέλω στο παρόν άρθρο να πω και κάτι για τις συντεχνίες. Αφού, υποτίθεται, υποστηρίζουν το αίτημα, γιατί δεν το προώθησαν όπως και όσο έπρεπε; Γιατί δεν κατέφυγαν μέσω μελών τους στη δικαιοσύνη για να κριθεί κατά πόσον είναι συνταγματικό ή όχι;

Δεν υπάρχουν αδιέξοδα…

Αδιέξοδα δεν υπάρχουν, όταν υπάρχει βούληση, υπάρχουν και λύσεις. Όχι βέβαια του προσβλητικού τύπου της κατάργησης του 12% στο 81ο έτος ηλικίας, δηλαδή, για τους περισσότερους, μετά θάνατο! Αν πρόθεση της πολιτείας είναι να αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης, να το θέσει στο τραπέζι και τεκμηριωμένα να αποδείξει γιατί πρέπει να γίνει αυτό. Σε ένα τραπέζι όπου θα συζητηθούν όλοι οι παράμετροι και όχι μόνο οι λογιστικοί και αναλογιστικοί.

Κανένα όριο δεν μπορεί να μην λαμβάνει υπόψη,

-τις κοινωνικές συνθήκες και τη διαφορετικότητα

-τα έτη εισφορών στο ΤΚΑ

-το κόστος διαβίωσης

-το επάγγελμα του εργαζόμενου

-το ύψος της σύνταξης.

Το ορθό, το λογικό και το παράλογο
Θα παρακαλούσα τον κ. Κούσιο να σκεφθεί και αν θέλει να μου απαντήσει, κατά πόσον είναι ορθό, λογικό και δίκαιο, στην Κύπρο να υπάρχουν πολλών ειδών και βαθμίδων συνταξιούχοι. Αυτοί των 600 και 700 ευρώ και αυτοί των δύο, τριών, τεσσάρων, πέντε και περισσότερων χιλιάδων ευρώ.

Κατά πόσον είναι ορθό, λογικό και δίκαιο, κάποιοι να συνταξιοδοτούνται χωρίς καμία μείωση στη σύνταξή τους ύστερα 400 μήνες υπηρεσία και κάποιοι άλλοι με 450 και 500 μήνες βαριάς και πολύωρης πολλές φορές εργασίας, να τιμωρούνται με πέναλτι και με συντάξεις πείνας.

Θέλω να μας πει ο αρμόδιος υπουργός γιατί δεν έχει εισηγηθεί στην Κυβέρνησή του να αναλάβει το κόστος της κατάργησης του πέναλτι του 12% στους χαμηλοσυνταξιούχους, όταν αυτή πετά κάθε χρόνο εκατομμύρια ευρώ σε κάθε είδους και μορφής σπατάλη.

Θέλω να μας πει επίσης ο κ. υπουργός γιατί και αυτή η Κυβέρνηση πρώτα δίνει σε εκείνους που δεν έχουν ανάγκη και ύστερα βλέπει προς τους υπόλοιπους!