Τα ίδια τα παιδιά είναι τα θύματα από την απόφαση του Δήμου Πάφου να κλείσει το Δημοτικό Κολυμβητήριο, ως μέτρο άσκησης πίεσης στους δύο Ναυτικούς Ομίλους, για να συμφωνήσουν μεταξύ τους για τις ώρες χρήσης του και να σταματήσουν τις μεταξύ τους διαμάχες. Πλέον 400 παιδιά, αλλά και οι ενήλικες του ΑΓΟ, δεν μπορούν να αθληθούν και αυτή η αδικία βαραίνει -όποια κι αν ήταν η αφορμή- κυρίως τον Δήμο. Οι εκλεγμένοι στις τοπικές Αρχές πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν είναι με δικτατορικές αποφάσεις που λύνονται τα προβλήματα, πόσο μάλλον με την αντιμετώπιση των πολιτών ως αρνιών στη μάντρα, που όποτε επιθυμείς τα βγάζεις έξω ή τα βάζεις μέσα. Στο κάτω – κάτω μία κύρια αρετή που έπρεπε να κατέχουν και για την οποία εξελέγησαν και τοποθετήθηκαν από τον λαό στο αξίωμά τους, είναι η ικανότητα να μπορούν να προάγουν τον διάλογο, μία αρετή ουσιώδης για τη δημοκρατία.
Όμως, για να είμαστε δίκαιοι, όποια κι αν είναι η αρχική αφορμή διαμάχης των δύο Ομίλων (γίνεται λόγος για παρασκήνιο που οδήγησε στη μη εγγραφή από την Κυπριακή Ομοσπονδία Κολύμβησης του Ομίλου Υδατοσφαίρισης Πάφου στο πρωτάθλημα), το πρόβλημα που προέκυψε πηγάζει στο βάθος από τον απαξιωτικό τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία και οι τοπικές Αρχές αντιμετωπίζουν διαχρονικά τα αθλήματα υγρού στίβου. Διότι, μεταξύ μας, η συγκεκριμένη πισίνα, που είναι μία μικρή των 25 μέτρων και όχι ολυμπιακών προδιαγραφών (50 μέτρα), είναι ντροπή να εξυπηρετεί αυτή τη στιγμή μία ολόκληρη επαρχία. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Πάφο, είναι εικόνα κατάντιας, διότι γίνεται μία μάχη πολιτών για μία «γαουροτζιυλίστρα», όπως συνήθιζαν να λένε οι παλιοί τον περιορισμένο και μικρό χώρο. Ο Δήμαρχος Πάφου, Φαίδωνας Φαίδωνος, που με την κάθε ανακοίνωση ενός έργου στα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης τονίζει ότι «η Πάφος αλλάζει», πρέπει να φροντίσει και για αυτό το θέμα, να αποκτήσει επιτέλους η πόλη της Πάφου μία μεγάλη πισίνα, όπως όλες σχεδόν οι ευρωπαϊκές πόλεις. Η Πάφος έπρεπε να είχε ήδη ένα μεγάλο κολυμβητήριο και όχι να εξαρτάται από αυτό της γειτονικής Γεροσκήπου, το οποίο, αν και μεγαλύτερο (50 μέτρα), παραμένει κλειστό, λόγω της αδυναμίας του Δήμου Γεροσκήπου να καταβάλει κονδύλι περίπου 500.000 ευρώ για επιδιόρθωση τεχνικών βλαβών (εδώ ένα εύλογο ερώτημα είναι γιατί το Κράτος και ο ΚΟΑ είναι απόντες από τη στήριξη των κολυμβητηρίων στην Πάφο).
Η απελπιστική εικόνα, όσον αφορά τα κολυμβητήρια, δεν είναι μόνο φαινόμενο της πόλης αυτής. Στη Λευκωσία αυτή τη σεζόν το Δημοτικό Κολυμβητήριο δεν λειτουργεί, λόγω εργασιών, ενώ στη Λεμεσό οι δημότες ακόμα περιμένουν να τους ανακοινώσει ο Δήμος και ο ΚΟΑ το μέρος που θα ανεγερθεί -αν ανεγερθεί- ένα κολυμβητήριο με πισίνα που να είναι πραγματικά -και όχι μόνο στο όνομα, όπως το υφιστάμενο- «ολυμπιακό».
Ο Δήμος Πάφου οφείλει να εισακούσει τα παιδιά του Ναυτικού Ομίλου Πάφου, που παρά την κακοκαιρία της περασμένης Τρίτης συγκεντρώθηκαν στον χώρο του Δημοτικού Κολυμβητηρίου και ζήτησαν να επιστρέψουν στα αθλήματά τους, με πανό που έγραφαν «Δήμαρχε άνοιξε το κολυμβητήριο». Οφείλουν να τον στηρίξουν στις προσπάθειες για διάλογο μεταξύ των δύο ομίλων και η κυβέρνηση και οι βουλευτές της πόλης. Οπωσδήποτε και η Κυπριακή Ομοσπονδία Κολύμβησης. Την ώρα που το ζητούμενο είναι να ανοίξουν κι άλλα κολυμβητήρια, είναι άδικο να κλείνουν τα υφιστάμενα.
