Πρόσφυγες κι εφέτος. Απογοητευμένοι. Η λύση του Κυπριακού αργεί. Κανένα φως αισιοδοξίας στον ορίζοντα. Οι διαπραγματεύσεις σε πλήρη στασιμότητα. Ο τουρκικός μαξιμαλισμός και αναθεωρητισμός στα ύψη. Η Τουρκία, το παραχαϊδεμένο παιδί Ευρώπης, Αμερικής, Ρωσίας, Ασίας. Εμπαίζει επιτήδεια τους πάντες, παίζοντας δονκιχωτικά σε διπλά – τριπλά ταμπλό. Ωστόσο, κανένας δεν τολμά να της τραβήξει το αυτί και να επιβάλει τη διεθνή τάξη. Τα εμπλεκόμενα συμφέροντα, πολλά. Οι φιλίες εύκολα μετατρέπονται σε λυκοφιλίες και αντίστροφα. Η ηθική έχει πάρει, προ πολλού, διαζύγιο από την πολιτική.
Οι πολιτικοί ταγοί που διαχειρίζονται την τύχη της ανθρωπότητας παγκόσμια είναι στην πλειονότητά τους κατώτεροι των περιστάσεων. Εκμεταλλεύονται θέσεις κλειδιά. Κάποιοι είναι έτοιμοι να πατήσουν το κουμπί για να αιματοκυλήσουν την ανθρωπότητα με ένα νέο πυρηνικό ολοκαύτωμα. Άλλοι, ανασφαλείς και λαοπλάνοι, πρίγκιπες και καρεκλοκένταυροι, μακιαβελικά επιδίδονται στο προσφιλές χόμπι της ανθρωποφαγίας, για να ικανοποιήσουν τον μεγαλοϊδεατισμό τους, να καρπωθούν θέσεις εξουσίας, χρήμα και δόξα, αδιαφορώντας για τον λαό, τον άνθρωπο, τη χώρα, το αύριο. Χάνουν το δάσος για το δέντρο. Προγραμματίζουν για το σήμερα και όχι για τις γενεές που θα έλθουν.
Δικαιολογημένα απαισιόδοξες οι διαπιστώσεις. Κάθε σκεπτόμενος πολίτης αντιλαμβάνεται τη ρευστότητα, σε κάθε πτυχή της σύνθετης εποχής της παγκοσμιοποίησης. «Τα πάντα ρει» κατά τον αρχαίο φιλόσοφο Ηράκλειτο. Ο σύγχρονος καταναλωτικός τρόπος ζωής, οι νέες τεχνολογίες με τα καλά και τα κακά τους πολιορκούν τον άνθρωπο με ένα καταιγιστικό κράμα «φαστφουτάδικων» ιδεών και πρακτικών που συμβάλλει στην αλλοτρίωση των αξιών. Το κυνήγι του κέρδους μεγεθύνει τις ανισότητες του καπιταλιστικού τρόπου ζωής και βρίσκεται στο επίκεντρο υπόγειων συναλλαγών και ανίερων δοσοληψιών. Η αξιακή κρίση μεγεθύνει τις ανισορροπίες του συστήματος, περιθωριοποιεί την ποιότητα χάριν της ποσότητας. Χάνεται το μέτρο. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μεγαλώνει.
Αδύναμος ο άνθρωπος να τιθασεύσει τις σαρωτικές αλλαγές ή να ερμηνεύσει όσα γίνονται γι’ αυτόν, χωρίς αυτόν. Καθόλου τυχαία και τα πολλά σενάρια τρόμου και επιστημονικής φαντασίας που αναπτύσσονται, για να ερμηνεύσουν όσα μας ταλανίζουν. Την πανδημία και τους ιούς που τελευταία πληθαίνουν. Τις κλιμακούμενες κλιματικές αλλαγές με απροσδιόριστες συνέπειες. Τις ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές προσφύγων, οικονομικών μεταναστών και αιτητών ασύλου που αλλάζουν τη δημογραφία χωρών και τον κοινωνικό ιστό. Την εντεινόμενη επίδειξη δύναμης των ισχυρών επί των αδυνάτων που επιτείνει τον φόβο για ένα νέο ψυχρό πόλεμο, όσο η ΕΕ μπαίνει στο περιθώριο και Ρωσία, Αμερική και Κίνα αναμετρούνται στην πολιτική σκακιέρα ανταγωνιστικών εθνικών συμφερόντων.
Κι εμείς, μικροί στο μέγεθος και ευάλωτοι λόγω γεωστρατηγικής θέσης στην Ανατολική Μεσόγειο, βρισκόμαστε σε τρικυμισμένο πέλαγος αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, κλυδωνισμών και αναδιατάξεων των σφαιρών επιρροής των ισχυρών της γης. Πλειστάκις, παθητικοί παρατηρητές του θεάτρου του παραλόγου…
Δικαιολογημένα οργισμένοι για τα 48 χρόνια προσφυγιάς. Την αποστέρηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή. Την ισλαμοποίηση των κατεχόμενων εδαφών. Την απαράδεκτη ανοχή της διεθνούς κοινωνίας. Τις πολιτικές των δύο μέτρων και των δύο σταθμών. Την εξίσωση θύτη και θύματος.
Δικαιολογημένα δυσφορούμε για τη διαχρονική ανυπαρξία μιας πανεθνικής στρατηγικής πλεύσης Ελλάδας – Κύπρου. Την απουσία μιας συντονισμένης πανεθνικής εκστρατείας δικτύωσης, διαφώτισης και διεκδίκησης των δικαίων μας, με τη συστράτευση οργανωμένων φορέων και αποδήμων. Την έλλειψη αρραγούς ενότητας στόχων και σκοπών ανάμεσα στις κομματικές και πολιτειακές αρχές. Την απουσία μιας συνεπούς, ορθολογιστικής και υποστηρικτικής πολιτικής ίσης κατανομής βαρών για στήριξη των προσφύγων και των οικογενειών πεσόντων, αγνοουμένων και εγκλωβισμένων.
Η εγκληματική ατιμωρησία διαχρονικών σκανδάλων διαπλοκής, διαφθοράς, ημετεροκρατίας διόγκωσε την ασυδοσία. Η πολυεπίπεδη ανθρωποφαγία των αρίστων για να επιβραβεύονται οι αρεστοί του συστήματος, οι κόλακες και οι οσφυοκάμπτες, αποδυνάμωσε τους θεσμούς και τροφοδότησε την απαξίωση.
Χρειαζόμαστε ενότητα στόχων και σκοπών στο Κυπριακό, στην Παιδεία, στην Υγεία και την Ασφάλεια.
Τώρα είναι η ώρα για αλλαγή νοοτροπιών, αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και συντονισμένες δράσεις, γιατί έχουμε οφειλόμενο χρέος να παραδώσουμε μια καλύτερη, λεύτερη, ακέραιη και ευημερούσα Κύπρο στα παιδιά και τα εγγόνια μας και να δικαιώσουμε τη αδικαίωτη θυσία των αμούστακων παλικαριών μας που έδωσαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι τις Θερμοπύλες του χρέους. Αθάνατοι!
* Πρώην Ευρωβουλευτής- πρώην δήμαρχος Μόρφου
