Αν οι «μεγάλοι» του πλανήτη μας είναι ειλικρινείς ή καμώνονται ότι θέλουν λύση του πολιτικοπολεμικού προβλήματος που καίει την παρευξείνια Ουκρανία δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά για να υποστηρίξω την επί του θέματος θέση μου. Υπάρχει όμως η λύση της Λυδίας Λίθου. Είναι μαύρη πέτρα χαλαζία (ίασπη) που εξορίσσεται σ’ ένα βουνό της Μικρασίας κι αν τη χαράξεις μ’ ένα κομμάτι χρυσάφι σου δείχνει την περιεκτικότητά του σε καράτια. Είναι μια αρχαιοελληνική δοκιμαστική μέθοδος που καταγράφει και ο Πλάτων στο έργο του «Γοργίας». Και επιλύει σχετικά προβλήματα που δημιουργούν απατεώνες για να εξαπατούν και να θησαυρίζουν όπως κάνουν οι… πολιτικοί και οι βαθύπλουτοι θεομπαίχτες του ταλαίπωρου πλανήτη μας. 

Παράδειγμα η Ουκρανία που κατασφάζεται μπροστά στα μάτια του κόσμου από τους Ρώσους του Βλαντιμίρ Πούτιν, του σύγχρονου τσάρου που τρώει μια χώρα σκοτώνοντας τον πληθυσμό της με τα πάνοπλα στρατεύματά του. Όπως έκανε και η Τουρκία με την Κύπρο μας που κατακρατεί επί 48 χρόνια χωρίς να προκαλεί την αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΟΗΕ, των Αμερικανών, των Άγγλων, των Γερμανών και των συνενόχων τους. Όμοιο το Ουκρανικό με το Κυπριακό. Και ναι μεν υπάρχει η πρώτη φόνισσα, η Τουρκία, αλλά φονιάδες είναι και όσοι συνείργησαν στο εναντίον του Κυπριακού Ελληνισμού κακούργημα του 1974 και ενέχονται στη συντήρησή του. Αν η Κύπρος ήταν χρυσάφι την ακρίβειά του θα αντιλαμβάνονταν από δοκιμασία στη Λυδία Λίθο. Αλλά είναι ιστορικό γεγονός, είναι πασιφανές έγκλημα που επιλύεται με την παραβολή του με την αλήθεια και ακόμα με τις συγκριτικές παραπομπές σε όμοια θέματα για τα οποία οι θεομπαίχτες που παριστάνουν τους δικαιοκράτες κόπτονται σιωπώντας! Και διαπιστώνουν ποιοι νοιάζονται για τη δικαιοσύνη μετρώντας τα «καράτια» της φιλίας από την οποία εμφορούνται.  

Αν υπερβούμε τα ιστορικά δεδομένα της μεσαιωνικής βαρβαρότητας που βεβήλωνε τον πολιτισμό και μόλυνε τους ιδεολογικούς κόσμους επί αιώνες, θα υπογραμμίσουμε τα νεότερα χρόνια στη διαδρομή των οποίων η Τουρκία άλλοτε μεν έσφαζε την ανθρωπότητα κι άλλοτε την εκμεταλλευόταν. 

Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμάχησε με τον άξονα, τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία, τη Βουλγαρία και τις στρατιές που πολεμούσαν να φαν την Ευρώπη. Επεφύλαξαν το στραπάτσο της χερσονήσου της Καλλίπολης εξευτελίζοντας τη Μεγάλη Βρετανία. Και ευθύς μετά συμμάχησαν με τους μισέλληνες για να καταβροχθίσουν τη Μικρά Ασία σφάζοντας 700 χιλιάδες και εκτοπίζοντας 1.500.000 από τις πανάρχαιες κοιτίδες. 

Στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο επέλεξαν το ρόλο του επιτήδειου ουδέτερου και χωρίς να χύσουν στάλα αίμα άρπαξαν τη μερίδα του λέοντος, χωρίς να συγκλίνουν με τη συμμαχία των νικητών. Ακολούθως συντήρησαν την πολεμική σχέση με τους Γερμανούς και έκτοτε εκμεταλλεύονται την ανθηρή γερμανική οικονομία για να ζουν πλουσιοπάροχα σαν αφέντες της αλλοτινής σουλτανίας. Μ’ αυτή τη σχέση εξασφαλίζουν την οικονομική και πολιτική ευημερία, ενώ επεκτείνουν την αρπακτικότητά τους προς Αγγλία και Αμερική φορτώνοντας στους ώμους του αγγλοσαξονικού παράγοντα τα τουρκικά εγκλήματα των Σεπτεμβριανών του 1955, την εκδίωξη των Ελλήνων Κωνσταντινούπολης και των υπολοίπων της Μικρασίας όπου κατοικούσαν 9 εκατομμύρια Ελλήνων που τώρα παραμένουν ελάχιστοι κρυπτοχριστιανοί. Ταυτόχρονα, ορέγονται τη Θράκη και τα νησιά, χωρίς να προκαλούν αντίδραση των συμμάχων της Ελλάδας. Κατέλαβαν την Κύπρο και επί 48 χρόνια δεν σηκώνεται ένας από τους εν πολέμοις φίλων να διαμαρτυρηθεί. Και πέραν της σιωπής οι «φίλοι» τραβούν με το σχοινί τον ΓΓ του ΟΗΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ είναι ήδη καβαλάρηδες της γερμανικής φοράδας που εγείρεται από την πολυθρόνα της μεταπολεμικής ανοχής και ετοιμάζεται να επανασυστήσει την ΒΕΡΜΑΧΤ και την στρατιωτική κυριαρχία στην οικονομική και πολιτική επικράτεια της Ευρώπης και Ευρασίας.

Τα δεδομένα βοούν. Βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή που ξυπνά προπολεμικούς φόβους. Νέους, μεγάλους κινδύνους. Η Ρωσία σφάζει την Ουκρανία χωρίς αντίδραση αν και μεταξύ Μόσχας-Κιέβου δεν υπήρχαν ώς τώρα εστίες πολέμων. Στην Κύπρο της Ε.Ε. και του ΟΗΕ καταπατούνται σκαιότατα όλες οι αρχές του πολιτισμού με τη συνενοχή των αστυφυλάκων της εποχής, και το πρόβλημα εισβολής και κατοχής παρακάμπτεται βαρβαρικά, αντί να χρησιμοποιείται ως Λυδία Λίθος επίλυσης του προκλητικού προβλήματος της  αδικίας. Και η δυτική πολιτική και τα συμφέροντα των αρπακτικών με την αδράνειά τους σπρώχνουν τον Πούτιν στην αγκαλιά του Πεκίνου που χαμογελά, βλέποντας την απάνθρωπη αδιαφορία των Δυτικών να εγκαταλείπουν τη γη στον αμέτρητο όγκο της εκκολαπτόμενης ρωσοκινεζικής συνεργασίας. Οι πληθυσμοί Κίνας-Ρωσίας υπολογίζονται σε 1,46 δισεκατομμύρια + 146 εκατομμύρια. Οι πληθυσμοί ΗΠΑ 331, Βρετανίας 53, Γερμανίας 80. Σύνολο 464 εκατομμύρια, αλλά μεγάλος αριθμός είναι μετανάστες, ξένοι… που σε μια σύρραξη δεν καταμετρούνται στους εθνικούς πληθυσμούς. Και το ερώτημα γεννάται: Οι Δυτικοί αντιλαμβάνονται ότι σε μια σύγκρουση θα ‘ναι μια χαψιά στα δισεκατομμύρια του αντιπάλου;