Προ ημερών, αντίκρισα μια εικόνα. Μια από τις χιλιάδες πολεμικές τραγικές υφές ανθρώπινης ιστορίας που φθάνουν καθημερινά κοντά μας από τα διεθνή πρακτορεία, τα οποία καλύπτουν εδώ και έναν μήνα, την ουκρανική δοκιμασία. Γράφω περισσότερο τηλεοπτικά, τι να κάνουμε; Έμαθα να πορεύομαι επαγγελματικά με αυτό που βλέπω ως σκηνή πραγματικότητας ή μη, έτσι όπως αποτυπώνεται στον ειδησεογραφικό φακό του βίντεο. Άλλωστε αυτό ήταν που εξ αρχής με προσέλκυσε στην ενημέρωση: η δύναμη της εικόνας. Είδα, λοιπόν, μια εικόνα, επανάληψη της ιστορίας. Σε άλλες συνθήκες, διαφορετικό χωροχρόνο, σύμπτυξη του ίδιου αποτελέσματος, σε μορφή του δράματος μιας άλλης πόλης.
22 Μαρτίου 2022. Αίθουσα αφίξεων του κατεστραμμένου αεροδρομίου της Μαριούπολης, κατακτημένο από τους Ρώσους. Αυτό ήταν που έβλεπα να περνά από μπροστά μου, ανάμεσα σε τόσα άλλα στιγμιότυπα. Κοντοστάθηκα στο βίντεο για μια στιγμή. Το ξανάβαλα πίσω, φώναξα σε συναδέλφους να το δουν. Κάποιοι έκαναν αμέσως τη σύγκριση, άλλοι χρειάστηκαν λίγα λεπτά να συνειδητοποιήσουν την αντανάκλαση της ιστορίας στις σκηνές εγκατάλειψης, τις ζημιές, τα πετάμενα έγγραφα στο δάπεδο, τις διαφημίσεις, τα καθίσματα, ακόμη και τους καρβουνιασμένους τοίχους της αίθουσας αφίξεων του αεροδρομίου που έσβησε μια μέρα μετά τις σκληρές μάχες στην περιοχή.
Ήταν μια συγκλονιστική, απόκοσμη ομοιότητα. Μου θύμισε την αίθουσα αφίξεων του αεροδρομίου Λευκωσίας, όπως διαμορφώθηκε από το 1974 και παραμένει μέχρι σήμερα. Μια στοιχειωμένη σιωπή καταστροφής και πολέμου, με σπασμένα παράθυρα, γεμάτη τρύπες από τις σφαίρες, καθίσματα ξεκοιλιασμένα από τη φθορά του χρόνου και των περιστεριών, διαλυμένες διαφημιστικές πινακίδες και βαλτωμένα νερά από τη βροχή. Ένα πάγωμα στον χρόνο.
Στη νεκρή ζώνη της αίθουσας αφίξεων του αεροδρομίου της Λευκωσίας περιφέρονται περιστέρια. Στην αίθουσα αφίξεων της Μαριούπολης, ένας γάτος περιφέρεται στις σκάλες που οδηγούν σε έξοδο, απουσία πολύβουης ανθρώπινης δραστηριότητας, παρά μόνο κάποιων στρατιωτών. Το αεροδρόμιο του μεγάλου λιμανιού της Αζοφικής Θάλασσας έχει παγώσει στον χρόνο. Δεν είναι βέβαια ακόμη σάπιο. Η σύρραξη είναι καινούρια, αποφράδα μέρα ενός άλλου λαού.
Η εικόνα όμως είναι ανατριχιαστική αντανάκλαση ενός φρικτού παρελθόντος στη λαδόκολλα του ουκρανικού παρόντος. Ψάξτε την εικόνα, αν τη βρείτε, ίσως όλοι μας αντιληφθούμε ότι όσο διαφορετικές και αν είναι οι πολιτικές, γεωστρατηγικές, γεωγραφικές, πολιτισμικές, εθνικές πραγματικότητες, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Και συντελεί μια και μόνο υπόσταση. Μνήμη.
* Ο Κωνσταντίνος Τσιντάς είναι δημοσιογράφος στο ΡΙΚ.
