Την περασμένη βδομάδα βρέθηκα σε εκδηλώσεις των κοινοτήτων Βασιλικού και Μιτσερού ενάντια στην απόφαση της κυβέρνησης να αδειοδοτήσει (και επιχορηγήσει;) την εγκατάσταση στις περιφέρειες τους τα ασφαλτικά εργοστάσια που λειτουργούν στις περιοχές Δάλι – Τσέρι – Γέρι και έχουν κριθεί ως ρυπογόνα και η λειτουργία τους επιβλαβής για την υγεία των κατοίκων. Η δεύτερη εκδήλωση την Τρίτη 22/3/2022 κατέληξε σε αντιπαράθεση του κ. Ν. Νουρή, υπουργού Εσωτερικών, ο οποίος θεώρησε ότι μπορούσε να προκαλέσει τους οργισμένους κατοίκους παραχωρώντας επί τόπου συνέντευξη στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας. Είπε τόσα ψέματα και ανακρίβειες που δίκαια αντέδρασαν δυο – τρεις διαδηλωτές. Οι ύβρεις είναι βέβαια κατακριτέες άλλα δεν είναι το ίδιο κατακριτέα και τα συνειδητά υπουργικά ψέματα; Ένα από τα ψέματα που είπε δημόσια ο υπουργός (επαναλαμβάνοντας το αφήγημα της κυβέρνησης) ήταν ότι τάχα ο ανεξάρτητος μελετητής και η ομάδα των πανεπιστημιακών έχουν συμφωνήσει στη διαπίστωση ότι η επιπλέον ρύπανση που θα προκαλέσει το ασφαλτικό εργοστάσιο είναι αμελητέα. Είπε κι άλλα ο υπουργός τα οποία αν χρειαστεί θα σχολιάσω άλλη φορά. Το συγκεκριμένο υπουργικό ψέμα ανέτρεψε την ίδια μέρα με ανάρτησή της στο διαδίκτυο η επικεφαλής της Συμβουλευτικής Ομάδας του Πανεπιστήμιου Κύπρου, δρ Μαρίνα Νεοφύτου. Έγραψε λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα, η δρ Νεοφύτου: «Δεν είναι η Συμβουλευτική Ομάδα του Πανεπιστημίου Κύπρου (ΠΚ) που έχει εκπονήσει τις μελέτες. Η Συμβουλευτική Ομάδα του ΠΚ αξιολογεί τις ΜΕΕΠ και έχει ζητήσει και ζητά όπου χρειάζεται επιπρόσθετες μελέτες και διευκρινίσεις/επιβεβαιώσεις/επαληθεύσεις! Για την περίπτωση του Μιτσερού, οι δύο μελέτες, κύρια και συμπληρωματική, έχουν εκπονηθεί από ιδιώτες μελετητές: η πρώτη-κύρια ΜΕΕΠ από ιδιώτη μελετητή για λογαριασμό του εργοστασίου, και η δεύτερη-συμπληρωματική, για λογαριασμό του Τμήματος Περιβάλλοντος κατόπιν αιτήματος της Συμβουλευτικής Ομάδας του ΠΚ. Παραθέτω μικρό απόσπασμα από την τελευταία έκθεση αξιολόγησης μας για τη μετακίνηση στο Μιτσερό, η οποία είναι δημόσια διαθέσιμη από το Τμήμα Περιβάλλοντος: «Οι Μελέτες Εκτίμησης Επιπτώσεων στο Περιβάλλον (ΜΕΕΠ) είναι αποτίμηση των επιπτώσεων με σημείο αναφοράς τους αποδέκτες (ανθρώπινο και φυσικό περιβάλλον). Η ανάγκη για συσσωρευτική μελέτη προκύπτει με αυτό το κριτήριο ως αφετηρία. Το αποτέλεσμα της συμπληρωματικής μελέτης με την υποσυνθήκη ανεξάρτητης επιβεβαίωσης των αριθμών, υποδεικνύει ότι η υφιστάμενη όχληση των αποδεκτών (χωρίς την υπό μελέτη ανάπτυξη) είναι ήδη σε ψηλά και μη αποδεκτά επίπεδα για ποιότητα ζωής. Η άμβλυνση της υφιστάμενης όχλησης σε αποδεκτά όρια είναι προϋπόθεση πριν τη λειτουργία όποιας νέας ανάπτυξης».
Θα αφήσω προς στιγμή την πολύ καίρια παρατήρηση της ομάδας για την «υπό συνθήκη ανεξάρτητη επιβεβαίωση των αριθμών» και θα εξηγήσω με απλά λόγια -διότι δεν είμαι δόκτωρ πανεπιστημίου- τι θέλουν να πουν οι ακαδημαϊκοί, πράγμα που συνάδει με την απλή λογική.
Μήπως πρέπει να εξηγήσει κάποιος στον φαρμακοποιό υπουργό τι σημαίνει «μη αποδεκτά επίπεδα»; Εκτός αν είναι ο ίδιος οπαδός μιας καινοτόμου ομοιοπαθητικής μεθόδου που λέει ότι η ρύπανση θεραπεύεται με ακόμα λίγη ρύπανση. Όταν έχεις πχ ψηλό σάκχαρο -πολύ πέραν του 120 ας πούμε- αμφιβάλλω αν θα βρεθεί γιατρός που θα σου πει συνέχισε να ζεις όπως ζεις, και ακόμα επιπλέον να τρώγεις ακόμα ένα ζαχαρωτό την ημέρα, με τη δικαιολογία ότι μετά από κάποιο άγνωστο Χ χρόνο (5-10 χρόνια, πρώτα ο Θεός) θα σου κάνω μια θεραπεία που θα σου κατεβάσει το σάκχαρο σε επιτρεπόμενα όρια και δεν θα σε ενοχλεί το ένα ζαχαρωτό την ημέρα. Θα χορηγούσε ο ίδιος ως φαρμακοποιός μια τέτοια «θεραπεία», ακόμα κι αν η συνταγή ερχόταν από κάποιο καλό του φίλο «ιατρό»; (Στην περίπτωση μας τον ρόλο του «γιατρού» παίζει η κυβέρνηση ή -όπως λένε οι κακές γλώσσες- κάποιοι εκ των χρηματοδοτών του κυβερνώντος κόμματος.) Ως φαρμακοποιός αμφιβάλλω πολύ αν θα έκανε τέτοιο ολέθριο λάθος. Ως υπουργός γιατί το κάνει; Διότι ο περί ποινικής ευθύνης για πολιτικές αποφάσεις νόμος δεν ισχύει στη Κύπρο. Γι’ αυτό και είναι ελάχιστοι οι υπουργοί που πλήρωσαν για πολιτικά λάθη (ενίοτε μάλιστα λάθη άλλων όπως πχ μ. Παπακώστας). Είμαι βέβαιος ότι και στην περίπτωση των κοινοτήτων περιοχής Βασιλικού μια συσσωρευτική μελέτη καταγραφής των επιπέδων ρύπανσης και των κινδύνων που θα προκύψουν από την εγκατάσταση του ενεργειακού κέντρου (πχ εγκαταστάσεις φυσικού αερίου, δεξαμενές πετρελαιοειδών, υγραερίου κ.λπ.) θα αποδείξει ότι ούτε και σε εκείνη την περίπτωση ισχύει το δόγμα ότι «η ρύπανση θεραπεύεται με ρύπανση».
