Η στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, υπενθύμισε σε όλους ότι η ειρήνη δεν αποτελεί κεκτημένο. Ο πόλεμος, με τις τραγικές συνέπειες στη ζωή των ανθρώπων, επανήλθε στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο, σχεδόν 80 χρόνια μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και 48 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο πόλεμος αυτός αναβιώνει το διαχωριστικό και ανταγωνιστικό τείχος Ανατολή-Δύση, οδηγεί σε μια νέα κούρσα εξοπλισμών, σε μια νέα τάξη πραγμάτων και αρχιτεκτονικής ασφάλειας.
Θύματα πάντα, των γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών πολιτικών είναι οι λαοί. Στο σημερινό πόλεμο η Ουκρανία υπερασπίζεται την εδαφική της ακεραιότητα και κυριαρχία, η Ρωσία επιδιώκει νομιμοποίηση της προσάρτησης της Κριμαίας, ανεξαρτητοποίηση περιοχών της ανατολικής Ουκρανίας και ουδετεροποίηση του Κιέβου. Υπάρχουν χώρες που επιδιώκουν με ειλικρίνεια την γρήγορη επίτευξη μιας συμφωνίας, τον τερματισμό της αιματοχυσίας και την επαναφορά της ειρήνης. Υπάρχουν, όμως, και χώρες που θεωρούν πως πιο σημαντικό, από την επίτευξη της ειρήνης, είναι μια ήττα της Ρωσίας. Είπαμε τα γεωστρατηγικά συμφέροντα είναι υπεράνω της ζωής των ανθρώπων και των λαών.
Η Κύπρος, θύμα εισβολής και κατοχής τήρησε μια σωστή καταδικαστική θέση, υπερασπιζόμενη το διεθνές δίκαιο το οποίο επικαλείται στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού. Ξαφνικά η Κύπρος, χωρίς να είναι μέλος του ΝΑΤΟ, φαίνεται να δέχεται πιέσεις από τις ΗΠΑ, για να παραχωρήσει στην Ουκρανία οπλικά συστήματα και εξοπλισμό που αγόρασε από τη Ρωσία, για τις δικές της αμυντικές ανάγκες. Με βάση τα δημοσιεύματα που έφεραν το ζήτημα στο φως, η Κυβέρνηση φαίνεται έτοιμη να ανταποκριθεί θετικά στο αίτημα της Ουάσιγκτον. Αν αυτό αληθεύει τότε η Κύπρος θα καταστεί εμπλεκόμενο μέρος σ’ ένα πόλεμο που δεν την αφορά άμεσα.
Διερωτώμαι αν πραγματικά η Κυβέρνηση έχει μελετήσει σε βάθος τις συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης ή αν για μιαν ακόμα φορά αυτοσχεδιάζει με συναισθηματικά αντανακλαστικά που συνήθως δημιουργούν οι αυταπάτες.
Τι έχει να κερδίσει ή να χάσει η Κύπρος με μια τέτοια απόφαση;
Ποιος και πότε θα αντικαταστήσει αυτά τα οπλικά συστήματα; Ποιος θα αναλάβει το κόστος αντικατάστασης τους; Ποια θα είναι η αντίδραση της Ρωσίας; Πώς η Τουρκία θα εκμεταλλευτεί μια τέτοια κίνηση; Ποιες οι ενδεχόμενες επιπτώσεις στο Κυπριακό σε περίπτωση αλλαγής στάσης από τη Μόσχα; Τι είναι το αντάλλαγμα που προσφέρουν οι ΗΠΑ και πόσο σημαντικό είναι; Θα αλλάξουν πολιτική οι ΗΠΑ και οι συμμάχοι τους Βρεττανοί έναντι της κατοχικής Τουρκίας και στο Κυπριακό;
Τα σοβαρά κράτη σταθμίζουν με υπευθυνότητα τα εθνικά τους συμφέροντα πριν πάρουν τόσο σοβαρές αποφάσεις. Δεν είναι τυχαίο που σειρά νατοϊκών χωρών έχουν απορρίψει το αίτημα των ΗΠΑ.
Αν η Κυπριακή Κυβέρνηση έχει μελετήσει σοβαρά και σε βάθος το ζήτημα, οφείλει πρώτα να ενημερώσει τον Κυπριακό λαό και να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που εγείρονται.
