Μέσα σ’ αυτή την παγκόσμια φρίκη που μας κατακλύζει, με τη λύσσα του δαίμονος και τον θάνατο που περιπολεί σιδερόφρακτος, ένα μόνο μας παρηγορεί και μας κρατά όρθιους: Η δύναμη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Ο Εσταυρωμένος Χριστός μας. Και στέκομαι σ’ εκείνη τη συγκλονιστική σκηνή με το παιδάκι που προσεύχεται στον Σταυρό του Κυρίου, εκεί στη Μαριούπολη, με σταυροκοπήματα και γονυκλισίες, όπως οι Αγιορείτες μοναχοί και οι ασκητές, κι ύστερα πήγε και αγκάλιασε τον Σταυρό του Χριστού με τόσο καημό και τόση ελπίδα. Ο Χριστός πρέπει κάποια στιγμή να κατέβηκε από τον Σταυρό Του και να αγκάλιασε το παιδάκι εκείνο, λουσμένο μέσα στο φως και τη δύναμη της προσευχής του, που ζούσε όμως συγχρόνως όλη τη φρίκη της σφαγής και του θανάτου, την αγωνία της εγκατάλειψης και της ερημίας. Γι’ αυτό και κατέφυγε διά της προσευχής στην αγκαλιά του Χριστού.
Έτσι όπως πριν μερικά χρόνια στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο, στην Αίγυπτο, μέσα στους καπνούς και τις φωτιές, με τους εξαγριωμένους ισλαμιστές που έσφαζαν τους Χριστιανούς βλέπαμε τον Σταυρό του Κυρίου, που ύψωνε δακρυσμένος ένας κατατρεγμένος Χριστιανός. Ένας Σταυρός μέσα στην εφιαλτική νύχτα των περιπολούντων δαιμόνων.
«Η ιστορία είναι μια απέραντη αποτυχία. Μια τραγωδία», μας δίδαξε ο Νικολάι Μπερτιάεφ, ένας κορυφαίος Ρώσος Ορθόδοξος της διασποράς. Και σκέφτομαι, πού πήγαν οι Ορθόδοξοι θεολόγοι της Ανατολής, πού χάθηκε εκείνη η αλλοτινή θεολογική Άνοιξη, με τον πατριάρχη Μόσχας να φέρεται πλέον ως άρχων του κόσμου τούτου, ως κοσμοκράτωρ, όπως οι δοκούντες άρχειν των εθνών του Ευαγγελίου, ευλογώντας τα όπλα των σφαγέων της ιστορίας; Πού πήγε η αγάπη των Χριστιανών εκκλησιατικών αρχόντων σκέφτομαι, στον τόπο της Ορθόδοξης καθ’ ημάς Ανατολής, με το διαφαινόμενο σχίσμα, ως αποτέλεσμα της δίψας από μέρους των εκκλησιαστικών της εν τω κόσμω δυνάμεως;
Εκείνο που παρέμεινε να μας παρηγορεί εν τω κόσμω είναι η μορφή του οικουμενικού πατριάρχου, μέσα στο χαροποιόν εν Χριστώ πένθος. Έτσι πενθοφορούντες διήλθαμε αιώνες τώρα, έτσι θα διέλθουμε τα τοπία του κόσμου, μέχρι να ακουμπήσουμε το φως της Αναστάσεως του Χριστού και της βασιλείας Του, που δεν είναι εκ του κόσμου τούτου.
Γυρίζω, λοιπόν, μέρες που είναι, στη μόνη μας παρηγορία και παραμυθία και ελπίδα. Στον Σταυρό του Κυρίου. Γιατί και ο βίος μας είναι πάντοτε Σταυρο-Αναστάσιμος. Μόνο έτσι θα διέλθουμε μέσα από τα πάθη και τη δοκιμασία της ιστορίας, που είναι και παραμένει πάντοτε μια τεράστια αποτυχία. Μια τραγωδία.
Μέσα στην τραγωδία της ιστορίας ζούμε. Μόνο που αυτή την τραγικότητα της ζωής μας την υπερβαίνει και την καταλύει και την καταργεί ο Σταυρός και η Ανάστασις του Κυρίου, που εισέρχεται μέσα στο φως, μας αγκαλιάζει και μας παρηγορεί. Όπως το παιδάκι εκείνο της κατερειπωμένης και λεηλατημένης Μαριούπολης, που αγκαλιάζει τον Σταυρό του Κυρίου, ανεβαίνοντας στον ουρανό.
