Την προηγούμενη εβδομάδα υπήρξε διάσταση απόψεων μεταξύ υπουργείου Εργασίας και ξενοδόχων σε ό,τι αφορά τις συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν σε Λεμεσό και Πάφο, για εξεύρεση εργαζομένων από τον κατάλογο των ανέργων του Υπουργείου. Λίγο πριν αρχίσει η τουριστική σεζόν, ακόμη δεν έχει λυθεί το πρόβλημα του ανθρώπινου δυναμικού που θα στελεχώσει τα ξενοδοχεία, για να δεχθούν τους τουρίστες. Το Υπουργείο Εργασίας υποστηρίζει ότι η διαδικασία των συνεντεύξεων πέτυχε, καθώς ένας σεβαστός αριθμός ανέργων κλήθηκε σε δεύτερο interview με την προοπτική να εργοδοτηθεί. Ταυτόχρονα, επαναλαμβάνεται εκ μέρους του Υπουργείου, ότι οι άδειες για εισαγωγή εργαζομένων από τρίτες χώρες θα παραχωρηθούν στη βάση συγκεκριμένων κριτηρίων. Οι ξενοδόχοι από την άλλη, δηλώνουν ότι η προσέλευση ανέργων στις συνεντεύξεις ήταν απογοητευτική και καλούν την υπουργό Εργασίας να ξεκλειδώσει τη διαδικασία εισαγωγής εργαζομένων από τρίτες χώρες, προειδοποιώντας ότι τίθεται σε κίνδυνο η νέα τουριστική περίοδος, καθώς τα χρονικά περιθώρια έχουν στενέψει επικίνδυνα.
Τόσα εκατομμύρια άνεργοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν βρίσκουν προσωπικό τα ξενοδοχεία. Το γιατί δεν βρίσκουν και βάζουν μπροστά τους εργαζόμενους από τρίτες χώρες είναι κάτι που βάζει σε σκέψεις.
Το θέμα είναι, γιατί υπάρχει χαμηλό ενδιαφέρον από άτομα για εργασία στον τουριστικό τομέα. Μάλλον ο ένας και βασικός λόγος είναι μισθοί. Είναι αδιανόητο για έναν κλάδο που έχει συνεισφορά σχεδόν 20% στο ΑΕΠ να δίνει χαμηλούς μισθούς. Μάλιστα, όπως αναφέρουν κάποιοι αναγνώστες, τα νέα συμβόλαια είναι των 700 με 750 ευρώ για εργασία στον ξενοδοχειακό κλάδο, για βοηθητικά επαγγέλματα. Οι υπηρεσίες που προσφέρει ένα ξενοδοχείο θα πρέπει να είναι αντάξιες της φήμης και των αστεριών του. Χρειάζεται σε όλες τις βαθμίδες, σε όλα τα πόστα, το προσωπικό να προσφέρει άψογες υπηρεσίες. Αλλά για αυτές θα πρέπει να αμείβονται, είτε πρόκειται για καμαριέρα, μάγειρα, σερβιτόρο, ρεσεψιονίστ, υπηρεσίες καθαριότητας. Σε μια περίοδο που η ακρίβεια έχει χτυπήσει κόκκινο είναι αδιανόητο κάποιος να μπορεί να ζήσει με αυτά τα χρήματα ή να υπάρχουν απαιτήσεις για επαγγελματικό αποτέλεσμα. Οι επαρχίες της Κύπρου έχουν άτομα σε όλες τις ηλικίες που θα ήθελαν να εργαστούν, αλλά πρέπει να υπάρχει και κίνητρο, που συνήθως είναι η αμοιβή. Πριν την εποχή COVID είχε υπογραφεί η νέα συλλογική σύμβαση και μέχρι να στεγνώσει το μελάνι, υπήρξε διαφωνία πόση πρέπει να ήταν η αύξηση.
Όταν ο εργαζόμενος υποαμείβεται, τότε πέρα από τα οικονομικά αρχίζουν και δημιουργούνται κοινωνικά προβλήματα. Και δεν είναι θέμα αν ο εργαζόμενος είναι Κύπριος, αλλά ότι είναι μέλος αυτής της κοινωνίας. Υπάρχουν φωνές συνδικαλιστών που υποστηρίζουν ότι η επιθυμία των ξενοδόχων για εργοδότηση ατόμων από τρίτες χώρες, έχει να κάνει με την πίεση των μισθών προς τα κάτω και με ατομικά συμβόλαια που αγνοούν τις συλλογικές συμβάσεις. Αν τα οργανωμένα σύνολα εργοδοτών πιστεύουν ότι η χαμηλή αμοιβή είναι μια λύση, βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Γιατί δεν βλέπουν τις κοινωνικές συνθήκες που μπορούν να δημιουργηθούν σε μια ομάδα ξένων εργαζομένων με όλα τα συνεπαγόμενα για μια κοινωνία. Εκτός αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μια νέα τάξη πραγμάτων στη μικρή Κύπρο, που κάποτε ήταν το Λουξεμβούργο της Μεσογείου, όπως έλεγε και ένα παλιός πολιτικός. Αλίμονο αν η Κύπρος θέλει να ανταγωνιστεί σε μισθούς τις βαλκανικές χώρες ή το Πακιστάν και την Ινδία.
Σε όλο αυτό το σκηνικό, υπάρχουν ξενοδοχεία που αποτελούν υπόδειγμα εργοδότησης, αμοιβών και συμπεριφοράς προς τους εργαζόμενους και δεν έχουν κανένα πρόβλημα για εξεύρεση νέων υπάλληλων. Γιατί όλες οι επιχειρήσεις δεν είναι το ίδιο και η αγορά γνωρίζει ποιοι είναι οι καλοί εργοδότες, όχι μόνο στα ξενοδοχεία αλλά και σε όλους τους κλάδους της οικονομίας.
Για αυτό και η Πολιτεία οφείλει να είναι ιδιαίτερα αυστηρή ως προς την αναζήτηση εργαζομένων από τρίτες χώρες. Το υπουργείο Εργασίας πρέπει να γνωρίζει πολύ καλύτερα την κατάσταση και για τους λόγους που το επάγγελμα του ξενοδοχοϋπαλλήλου έγινε από τα χειρότερα. Ένας από τους βασικούς πυλώνες του ΑΕΠ είναι κρίμα να μην έχει καλούς όρους εργοδότησης και μάλιστα να ψάχνει εναγωνίως προσωπικό. Να ένα καλό θέμα για να ασχοληθούν οι υποψήφιοι Πρόεδροι, που αφορά χιλιάδες εργαζόμενους και να δούνε όλες τις οικονομικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Γιατί μπορεί να μην είναι Κύπριοι οι περισσότεροι εργαζόμενοι στον ξενοδοχειακό τομέα, αλλά ζούνε στην κοινωνία μας με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
