Άλλη μια χρονιά που «γιορτάζουμε» την καθιερωμένη Παγκόσμια Μέρα κατά της Βίας και του Εκφοβισμού. Εύηχα μηνύματα, εικόνες με συνθήματα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ίσως και κάποιο αφιέρωμα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σχετικά με κάποιο παιδί, έφηβο ή φοιτητή που έχασε τη ζωή του εξαιτίας του Bullying… Και μετά τι; Όταν τελειώσει η μέρα θα επιστρέψουμε στην καθημερινότητά μας; Θα κλείσουμε και πάλι τα αυτιά και τα μάτια σε αυτό το κοινωνικό φαινόμενο που δυστυχώς προκαλεί τόσο πόνο καθημερινά σε όλο και περισσότερα από τα παιδιά μας; 

Bullying, θύτες, θύματα, θεατές… ψυχές που αιμορραγούν για μια ζωή και μια κοινωνία που πρέπει επειγόντως να δράσει. Να αντιδράσει. Να αντιμετωπίσει. Να προλάβει. 

Οι αριθμοί είναι ανησυχητικοί και αυξάνονται συνεχώς – όχι μόνο οι καταγεγραμμένοι, αλλά κι εκείνοι οι άλλοι, οι κρυφοί αριθμοί, που δεν μιλούν, που πονάνε το στομάχι τους κάθε μέρα πριν πάνε στο σχολείο, που τρέμουν στην ιδέα μήπως συναντήσουν στον δρόμο, στο κυλικείο, στην αυλή, στις τουαλέτες, το θύτη τους, που εύχονται να περνούν αόρατοι στο σχολικό περιβάλλον, που περνούν αυτά που θα έπρεπε να είναι τα ξέγνοιαστα χρόνια τους μέσα στον πανικό και τον πόνο.  

Η αυξητική τάση των αυτοκτονιών, αλλά και των θανάτων σε παγκόσμιο επίπεδο εξαιτίας του Bullying, μας υποδεικνύει ακριβώς όχι μόνο τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά και την αναγκαιότητα λήψης των κατάλληλων μέτρων ή και ποινών για την αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών.

Οι επιπτώσεις του όποιου είδους εκφοβισμού – σωματικές, ψυχολογικές, πνευματικές, κοινωνικές και στην αυτοεικόνα – έχουν πλέον αναφερθεί πολλάκις και συνοδεύουν όλους τους εμπλεκομένους για μια ζωή. Κανένας δεν μένει ανεπηρέαστος. Το τραγικό είναι ότι οι πληγές αυτές – ιδιαίτερα στα θύματα, δεν κλείνουν με το κλείσιμο των σχολικών βιβλίων. Ακολουθούν τα θύματα και στην υπόλοιπή τους ζωή, εκτός κι αν τα ίδια δουλέψουν πολύ με τον εαυτό τους ή τύχουν βοήθειας από ψυχολόγο ή άλλο ειδικό.

Ο Σχολικός Εκφοβισμός είναι εκείνη η μάστιγα η οποία τραυματίζει και στιγματίζει τα περισσότερα χρόνια από αυτά που θα έπρεπε να είναι τα ομορφότερα των παιδιών μας. Δεν είναι απλά μια παγκόσμια μέρα στο ημερολόγιο. Είναι ένα φαινόμενο για το οποίο οφείλουμε όλοι, είτε από τη θέση του εκπαιδευτικού, είτε του γονιού, είτε του πολίτη να αναλάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και να δουλέψουμε συνειδητά προς την πρόληψη και την αντιμετώπισή του. 

Η πολιτεία, οι αρμόδιοι φορείς αλλά και το νομοθετικό πλαίσιο χρειάζεται επίσης από τη δική τους μεριά να εργαστούν προς την κατεύθυνση αυτή, πριν θρηνήσουμε κι άλλα θύματα. Πριν οι ζωές παιδιών στιγματιστούν για πάντα. Ας καταλάβουμε επιτέλους όλοι, ότι η πρόληψη και η αντιμετώπιση του bullying απαιτεί συλλογική και όχι ατομική προσπάθεια. Ο εκφοβισμός δεν είναι πρόβλημα μόνο του θύματος και της οικογένειάς του. Είναι πρόβλημα όλων μας!

*Εκπαιδευτικός – Συγγραφέας. MSc in Leadership and Management in Education. Εισηγήτρια σε θέματα Σχολικού Εκφοβισμού