Κατά τις μέρες των γιορτών, οι ευχές προς αγαπημένα πρόσωπα, συγγενείς και φίλους κυριάρχησαν και φέτος στις κάθε λογής συναντήσεις και συναθροίσεις μας, αλλά και σε όλα τα Mέσα Eπικοινωνίας που έχει θέσει στη διάθεσή μας η σύγχρονη τεχνολογία. Ευχές για Χρόνια Πολλά και ένα Ευτυχισμένο 2022, ευχές για χαρά, αγάπη, ευτυχία, ειρήνη, γαλήνη, προπάντων υγεία, και ένα σωρό άλλες, άλλοτε εκφρασμένες τυπικά και άλλοτε από καρδιάς. Όλες καλοδεχούμενες… Εξάλλου, στις παρούσες συνθήκες η εκπλήρωση των πιο πάνω ευχών και άλλων πολλών αποτελεί αδήριτη ανάγκη, λαμβάνοντας υπόψη τα τόσα προβλήματα που εξαιτίας της πανδημίας έχουν συσσωρευτεί γύρω μας σαν ένας κλοιός που όλο μικραίνει και μας σφίγγει κάθε μέρα και περισσότερο…
Χιλιοειπωμένο, πολυσχολιασμένο και κυρίαρχο για δύο τώρα χρόνια το θέμα του κορωνοϊού. Πρώτη είδηση καθημερινά στα ΜΜΕ, μεγάλο πρόβλημα για την Κυβέρνηση και τους ιθύνοντες, μεγάλο πρόβλημα για την οικονομία, για την εκπαίδευση και ακόμα πιο μεγάλο για την κοινωνία ευρύτερα. Μια κοινωνία συγχυσμένη όσο ποτέ άλλοτε, μια κοινωνία πανικοβλημένη μπρος στις άγνωστες, αβέβαιες και απρόβλεπτες καταστάσεις που βιώνει, μια κοινωνία μουδιασμένη, που δεν ξέρει αν θα πρέπει να κάνει τολμηρά βήματα μπροστά ή αν θα μείνει στη στασιμότητα ή ακόμα και να οπισθοδρομήσει, μια κοινωνία που στις σχέσεις των ανθρώπων της έχει εμφιλοχωρήσει πλέον η καχυποψία και η επιφυλακτικότητα, μια κοινωνία ανθρώπων που πίσω από τις μάσκες έχουν «χάσει το … μισό τους πρόσωπο» —για να μην πω ολόκληρο— μια κοινωνία που έχει τρομοκρατηθεί τόσο, που κάποιοι πολίτες της φοράνε μάσκα ακόμα και όταν είναι μόνοι τους στο αυτοκίνητο, μια κοινωνία που στα μάτια των περισσοτέρων μελών της —αυτά εξάλλου βλέπουμε μόνο— είναι διάχυτα η ανασφάλεια και ο φόβος, μια κοινωνία που έχει χάσει τον προσανατολισμό της και πάει λέγοντας… Μια κοινωνία πρωτίστως όμως διχασμένη… Από ‘δω οι εμβολιασμένοι και από ‘κει οι ανεμβολίαστοι, από τη μια αυτοί που πιστεύουν στην επικινδυνότητα της πανδημίας και από την άλλη οι επιφυλακτικοί ή και αρνητές της. Και να οι διαφωνίες και να οι εντάσεις και να οι διαπληκτισμοί ανάμεσα σε μέλη της ίδιας οικογένειας, ανάμεσα σε συγγενείς, φίλους, συναδέλφους. Και η κατάσταση όλο να επιδεινώνεται, χωρίς προς το παρόν να διαφαίνεται φως στην άκρη του τούνελ…
Κάτω από τη σκιά όλων των πιο πάνω, συναντηθήκαμε και φέτος κατά τις γιορτινές μέρες με συγγενείς και φίλους… Λιγοστούς όμως, πιο λίγους και από τους είκοσι που μας επέτρεπαν τα πρωτόκολλα… «Άσε καλύτερα… όσο πιο λίγοι τόσο πιο ασφαλείς.» Φροντίσαμε να κάνουμε και τους ελέγχους μας: rapid tests, pcr tests, self-tests. Όμως φέτος τα πράγματα ήταν αλλιώτικα… Ευχές χωρίς εναγκαλισμούς και φιλιά… Εκεί που αυθόρμητα νιώθαμε την ανάγκη να αγκαλιάσουμε ένα αγαπημένο πρόσωπο, τα πρωτόκολλα, αλλά προπάντων η έγνοια μήπως εμείς γίνουμε η αιτία να μεταδοθεί περισσότερο ο ιός, μας έκανε να μένουμε πίσω. Περιοριστήκαμε έτσι σε ευχές από απόσταση, το πολύ-πολύ με άγγιγμα της γροθιάς ή του αγκώνα. Επιφυλακτικοί, μουδιασμένοι… Και το κλίμα βαρύ… και η διάθεση για διασκέδαση μειωμένη… και η συζήτηση να περιστρέφεται πρωτίστως γύρω από τα θέματα της πανδημίας: τον αριθμό των κρουσμάτων, τον δείκτη θετικότητας, τον τάδε που έχασε τη ζωή του και τον άλλο που είναι διασωλημένος… και προπάντων το επίμαχο θέμα των εμβολίων. Λες και όλοι ξαφνικά γίναμε εμμονικοί, που λένε και οι ψυχολόγοι. Παλαιότερα, στις τυχαίες και μη συναντήσεις μας με κάποιον συγγενή, γνωστό ή φίλο, η πρώτη ερώτηση ήταν «Πώς είσαι; Είσαι καλά;». Σήμερα φτάσαμε στο σημείο πρώτη ερώτησή μας να είναι «Είσαι εμβολιασμένος; Πόσες δόσεις έχεις κάνει;». Λες και όλα τα άλλα προβλήματα εξέλιπαν πλέον…
Ουδόλως γράφω αυτά με οποιαδήποτε δόση ειρωνείας. Αντιθέτως, τα γράφω με θλίψη και έντονο προβληματισμό για την κατάσταση που βιώνουμε. Νιώθω σαν να έχουμε μπει σε έναν λαβύρινθο χωρίς μίτο. Νιώθω σαν να βρισκόμαστε ως τοπική αλλά και παγκόσμια κοινωνία σε μια εμπόλεμη κατάσταση με όλες τις τραγικές συνέπειες. Παρακολουθούμε κάθε βράδυ στην τηλεόραση τις ειδήσεις περί της πανδημίας και λες και ακούμε πολεμικά ανακοινωθέντα.
Βαδίζουμε χωρίς να γνωρίζουμε πού πάμε
Συμμερίζομαι το βάρος της ευθύνης των αρμοδίων, αφουγκράζομαι την αγωνία των επιστημόνων, αντιλαμβάνομαι και εκτιμώ απεριόριστα τις θυσίες και την κόπωση των ανθρώπων της πρώτης γραμμής… Έχω την αίσθηση όμως ότι βαδίζουμε χωρίς να γνωρίζουμε πού πάμε. Και παίρνουμε αποφάσεις σπασμωδικές για μέτρα που είναι δύσκολο έως αδύνατο να εφαρμοστούν. Και δεν οργανωνόμαστε όσο χρειάζεται, ώστε να αποφεύγονται οι τεράστιες ουρές στα εμβολιαστικά κέντρα ή στα σημεία δειγματοληψίας. Ποιος δεν ένιωσε αγανάκτηση βλέποντας προ ημερών στην τηλεόραση την απαράδεκτη εικόνα της ηλικιωμένης γυναίκας πάνω στο τροχοκάθισμα, που περίμενε μέσα στη βροχή να εμβολιαστεί, προστατευμένη μόνο από την ομπρέλα της;
Το ότι η κατάσταση είναι δύσκολη το αντιλαμβανόμαστε, το ότι το πρόβλημα δεν αφορά μόνο εμάς αλλά όλη την ανθρωπότητα το γνωρίζουμε, το ότι όμως η προσπάθεια επιβάλλεται να είναι οργανωμένη, συλλογική, με σεβασμό στον άνθρωπο και στον συνάνθρωπο, το απαιτούμε. Μόνο τότε θα μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι ότι το πρόβλημα θα ξεπεραστεί και θα πάρουμε πίσω τη ζωή μας, μόνο τότε θα μπορούμε να προσβλέπουμε σε καλύτερες μέρες…
*Φιλόλογος-Εκπαιδευτικός
