Ενώ μας χωρίζουν ακόμη 15 μήνες από τις επόμενες προεδρικές εκλογές, έχουμε δει προ πολλού τις πρώτες απόπειρες εξωτερίκευσης άμεσου ή έμμεσου ενδιαφέροντος για μια δυναμική υποψηφιότητα στις επόμενες εκλογές από διάφορες προσωπικότητες του τόπου, άλλες με πολιτικό/ κομματικό, άλλες με πολιτειακό/ θεσμικό υπόβαθρο και άλλες με επαγγελματικό/ επιστημονικό προφίλ.
Πρωτοτυπία της παρούσας κινητικότητας αποτελεί το γεγονός ότι από τους κομματικούς ηγέτες, κανείς πλην του Αβέρωφ Νεοφύτου, δεν εξέφρασε άμεσο ενδιαφέρον, ούτε κατέγραψε πράξεις και ενέργειες που υποδηλώνουν πρόωρο προβάδισμα προεδρικού κουστουμιού και εκδήλου, πλην φολκλορικού λαϊκισμού και επαγγελματικού προσανατολισμού.
Ένα δεύτερο σημείο πρωτοτυπίας της παρούσας κινητικότητας, για τις Προεδρικές του 2023, είναι το γεγονός ότι-σε μια ίσως παγκόσμια πρωτοτυπία- είδαμε, πέρα από τους εν δυνάμει επόμενους προέδρους, να παίρνει τον λόγο και ένας εν δυνάμει «μεθεπόμενος πρόεδρος», σε μια προσπάθεια ενδεχομένως να ελέγξει τις εξελίξεις με τρόπο που θα διαφυλάσσει την εξασφάλιση του κομματικού δαχτυλιδιού και κατ’ επέκταση του χρίσματος του επόμενου «παραταξιάρχη» και κατ’ επέκταση του μεθεπόμενου εν δυνάμει προέδρου.
Και σε όλο αυτό το θολό τοπίο με το σκηνικό να θυμίζει την παροιμία «Γιάννης -στην προκειμένη Αβέρωφ- κερνά, Γιάννης πίνει», ήρθε η πρόσφατη δημοσκόπηση της εφημερίδας “Καθημερινή”, να ταράξει τα λιμνάζοντα, για κάποιους τουλάχιστο, νερά, δίνοντας έστω και λίγες ελπίδες ότι στον ένα ή τον άλλο βαθμό, το κυρίαρχο σύστημα μπορεί επιτέλους να νικηθεί και να δούμε μια κυβέρνηση υπερκομματική, με κοινωνικό πρόσημο και ορθολογισμό και όχι μια κυβέρνηση κομματικής σωτηρίας και κυματογενούς αριστείας.
Επιπλέον, σε πρόσφατη έρευνα κοινής γνώμης, που δημοσιεύτηκε σε κυριακάτικη εφημερίδα, είδαμε τον Νίκο Χριστοδουλίδη να έχει σαφές προβάδισμα στις προτιμήσεις της κοινής γνώμης. Χωρίς να τίθεται αμφιβολία για τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του Νίκου Χριστοδουλίδη ή όποιου υποψηφίου παρουσιάζει σημαντικό δημοκοπικό έρεισμα, το διακύβευμα είναι, ο επόμενος πρόεδρος, όποιος και αν είναι αυτός, να μπορεί επιτέλους να σταθεί πραγματικό ανάχωμα στο σαθρό κομματογενές σύστημα και στις στρεβλές συνήθεις πρακτικές και νοοτροπίες που αυτό επιβάλλει. Και εκεί ακριβώς είναι που μεταξύ άλλων ο οποιοσδήποτε εν δυνάμει υποψήφιος καλείται να επικεντρώσει τις προσπάθειές του, προκειμένου το καλό του τόπου και του λαού να επικρατήσει των κομματικών παιγνίων και να δούμε επιτέλους έναν πρόεδρο της δημοκρατίας χωρίς βαρίδια και παλαιοκομματικά αναχώματα.
Ένα τρίτο, δε και εξίσου σημαντικό εύρημα της εν λόγω έρευνας, είναι το ψηλό ποσοστό προτίμησης το οποίο δείχνει να συγκεντρώνει ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο οποίος κατατάσσεται δεύτερος στις προτιμήσεις των πολιτών, πάνω από την κυρία Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή, πρώτη υποψήφια με αριστερό προφίλ, και πάνω από τον ίδιο τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ και τον υφιστάμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το εν λόγω γεγονός, πιθανόν να δίνει το μήνυμα ότι η παρουσία ενός τρίτου πόλου ενδεχομένως να επιβάλλεται, ειδικά στην περίπτωση που εν τέλει και παρά τον παλμό της κοινωνίας, επιλεγούν υποψήφιοι που θα συντηρούν τον διπολισμό και συνεπώς το παλαιοκομματικό σύστημα. Σε αντίθετη περίπτωση, ένας υπερκομματικός υποψήφιος πρέπει ακριβώς να κατορθώσει να σπάσει τις γνωστές νόρμες και να τύχει πολυσυλλεκτικής και πλειοψηφικής στήριξης, η οποία να υπερβαίνει τα κομματικά στεγανά και να καταρρίπτει την παλαιοκομματική πεπατημένη του διαμελισμού λαφύρων εξουσίας, προκειμένου να μπορούμε να μιλάμε για ανατροπή…
