Προχθές, προετοιμάζοντας τη ραδιοφωνική μου εκπομπή, είχα βυθιστεί στο σερφάρισμα εφημερίδων και ιστοσελίδων. Η διαδικασία αυτή, ξεκινά από το πρωί. Κάποτε την έλεγα «ιεροτελεστία». Γρήγορα, διέγραψα τον όρο.
Είναι, λέει, «μια τελετουργική πράξη, ή σειρά ενεργειών που εκτελούνται με αυστηρή τήρηση κανόνων, καθορισμένη σειρά και ιδιαίτερη προσοχή.Συναντάται τόσο σε θρησκευτικά πλαίσια (λατρευτική λειτουργία) όσο και στην καθημερινή ζωή ως μια συνήθεια που σηματοδοτεί μια μετάβαση ή επιβεβαιώνει μια κατάσταση».
Μπροστά μου στο γραφείο, η στοίβα με τις καθημερινές εφημερίδες και στην οθόνη μπροστά, το πάνθεον των ιστοσελίδων. Διαλέγω και παίρνω. Κράτησα τα «ΝΕΑ», μία από τις εφημερίδες που διαβάζω κάθε μέρα.
Ο πελώριος πρωτοσέλιδος τίτλος της με σόκαρε: «Τα Παιδιά μας Αυτοκτονούν: Γιατί;».
Εκεί. Με τεράστια γράμματα. Κατεβαίνω στον υπότιτλο και διαβάζει έντρομος:
> Γροθιά στο στομάχι της ελληνικής κοινωνίας, η τραγωδία με τις δύο 17χρονες στην Ηλιούπολη (που έπεσαν από τον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας τους).
> Γιατί τα παιδιά «σκοτώνουν τον άλλον, τον μισητό εαυτό τους». Δίχως ερωτηματικό; Συμπέρασμα; Τι; Συνεχίζω με τους υπότιτλους της τραγωδίας, που μάλλον έχουν και τις απαντήσεις στο τεράστιο «ΓΙΑΤΙ;»:
> Οι Πανελλαδικές, η κατάθλιψη, το άγχος για το μέλλον, οι σχέσεις με γονείς και καθηγητές δημιουργούν τεράστιο αδιέξοδο (σ.σ.: Το αφήνω ασχολίαστο. Ο δημοσιογράφος δεν είναι ψυχίατρος).
> Και, τι πρέπει να προσέχουν οι οικογένειες των εφήβων και ποια σημάδια προειδοποιούν;
Θάνατος, βία, πόλεμος, τρομοκρατία, φυσικές καταστροφές, μια πανδημία – κάποια στιγμή, σχεδόν κάθε δημοσιογράφος θα γράψει για μια τραυματική ιστορία και θα αντιμετωπίσει δυνητικά οδυνηρές συνέπειες.
«Δεν χρειάζεται καν να είστε φυσικά παρόντες», δήλωσε η δρ. Gail Kinman, επισκέπτρια καθηγήτρια ψυχολογίας επαγγελματικής υγείας στο Πανεπιστήμιο Birkbeck του Λονδίνου. «Το να παίρνετε συνεντεύξεις από ανθρώπους για τις εμπειρίες τους, να βλέπετε φρικτές εικόνες στον υπολογιστή ή να καλύπτετε ιστορίες που σας αγγίζουν άμεσα –κυριολεκτικά και μεταφορικά– μπορεί να είναι αρκετό για να προκαλέσει συναισθηματικό χάος».
Οι δημοσιογράφοι είναι γενικά ανθεκτικοί, αλλά δεν είναι άτρωτοι στο τραύμα και την αγωνία. Κάτι που, σύμφωνα με την Kinman, μπορεί να οδηγήσει σε πονοκεφάλους, μυϊκή ένταση, κόπωση, ενοχλητικές σκέψεις, προβλήματα ύπνου και εφιάλτες.
Κάποιοι μπορεί να χάσουν τις προθεσμίες επειδή δεν μπορούν να συγκεντρωθούν ή οι δεξιότητες διαχείρισης του χρόνου τους μπορεί, επίσης, να επιδεινωθούν. Πιθανόν, να βιώσουν και κρίσεις πανικού, άγχος, κατάθλιψη ή κατάχρηση ουσιών.
Πάμε τώρα σε αυτά που ήδη θα έχετε παρακολουθήσει από χθες το βράδυ. Την «οπερέτα της πεντάρας», που όμως έχει πλάκα, έχει ενδυμασίες πολύ πιο ενδιαφέρουσες από τα τραγούδια, και βεβαίως βαθμολογίες αδέκαστες, από «κριτές» που κρίνουν τους διαγωνιζόμενους με ένα sms.
Τελικά, ένα πράγμα επιβεβαιώνει σταθερά και αμετακίνητα ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision, εδώ στην Ελλάδα: Εάν κάποιος ενθουσιαστεί υπέρμετρα με ένα τραγούδι, υπάρχει πάντοτε κάποιος άλλος που θα το κράξει άγρια. Πώς λέγεται αυτό;
Ένα: Ελευθερία της γνώμης;
Δύο: Ο ένας από τους δύο είναι άσχετος από μουσική;
Τρία: Οι περισσότεροι δεν ακούν το τραγούδι, αλλά βλέπουν φανατικά πως είναι και τι φοράνε οι συμμετέχοντες.
Παραδείγματος χάριν: Διάβασα κάπου ότι οι Άγγλοι μέσω του BBC ενθουσιάστηκαν και αποθέωσαν τον Ακύλα μας (φωτό), λέγοντας ότι «είναι σε άλλο επίπεδο». Και όταν το λένε αυτό οι Άγγλοι, που διαπρέπουν σε κάθε διαγωνισμό, πρέπει να το λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη.
Καλή επιτυχία Κύπρος.
Καλή επιτυχία Ελλάδα.
Και του χρόνου…
