Είκοσι Ιουλίου, 47η επέτειος της βάρβαρης Τουρκικής εισβολής που σκόρπισε τον θάνατο, την καταστροφή, την κατοχή, την προσφυγιά και τις οδυνηρές συνέπειες που βιώνουμε μέχρι σήμερα…
Σαράντα επτά χρόνια μετά το 1974, βιώνουμε ακόμη ένα “Μαύρο Ιούλιο” με τις συνέπειες της προδοσίας μιας ομάδας Ελλήνων συνταγματαρχών της Χούντας, να μην επιτρέπουν τις οδυνηρές πληγές της περιόδου εκείνης να επουλωθούν… Και τονίζω “μια ομάδα Ελλήνων συνταγματαρχών της Χούντας” διότι Έλληνες αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και οπλίτες που υπηρετούσαν στην Εθνική Φρουρά, ως επίσης η Ελληνική Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ) και οι καταδρομείς της αποστολής “ΝΙΚΗ”, πολέμησαν με ανδρεία και με αυτοθυσία δίπλα από τις δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς με σημαντικό αριθμό εξ αυτών, να χάσουν την ζωή τους στο πεδίο της μάχης!
Πρώτιστα, τεράστια διαχρονική οδύνη και θλίψη παραμένει στις καρδιές εκείνων (Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων) που τόσο άδικα έχασαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα…νεκροί και αγνοούμενοι! Η πλειονότητα των μοιραίων απωλειών, ήταν νεαρά παιδιά που έδωσαν ό,τι πιο πολύτιμο είχαν, την ίδια τη ζωής τους για την Κύπρο μας. Και οι δύσμοιροι γονείς, σύζυγοι, παιδιά, συγγενείς και φίλοι, κάθε χρόνο και, ειδικά με τις επετειακές εκδηλώσεις μνήμης, να τους επανέρχεται ο πόνος και η θλίψη με τις τραυματικές θύμησες του Ιουλίου και Αυγούστου του 1974…
Ομολογώ πως και εγώ μαζί με όλους εκείνους που συμμετείχαν στις μάχες του Ιουλίου και Αυγούστου του 1974, κάνοντας το καθήκον μας προς την Πατρίδα, μας έρχονται, ειδικά τις μέρες της τραγικής επετείου, θλιβερές θύμησες των γεγονότων των πολεμικών συγκρούσεων και τα θλιβερά πρόσωπα των πεσόντων και αγνοουμένων συμπολεμιστών μας που με ανδρεία και αυταπάρνηση έχασαν την ζωή τους στο πεδίο των μαχών…
Εκτός από το πιο σοβαρό, τραγικό και οδυνηρό πλήγμα του Ιουλίου και Αυγούστου του 1974, των νεκρών και αγνοουμένων, χάσαμε το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας και υπάρχουν και οι γενναίοι εγκλωβισμένοι που, με σημαντικές και σοβαρές δυσκολίες, προσπαθούν να επιβιώσουν στην γη που γεννήθηκαν κάτω από την παράνομη, προκλητική και αυταρχική “Τουρκική Διοίκηση”… Στο μεταξύ, τελευταίως, το θέμα της κατεχόμενης Αμμοχώστου έχει πάρει πολύ σοβαρές διαστάσεις με την ετσιθελική, διχαστική και όχι μόνο, πολιτική που ακολουθεί ο παρανοϊκός δικτάτορας ηγέτης της Τουρκίας Ερντογάν και ο εγκάθετος του στην Κύπρο Τατάρ.
Η κρισιμότητα των στιγμών αναφορικά με τη σημερινή φάση του Κυπριακού, απαιτεί όσο ποτέ άλλοτε, την τόσο αναγκαία ενότητα των Πολιτικών Δυνάμεων δίπλα από την εκλεγμένη ηγεσία του Κράτους μας ώστε να μπορέσουμε μαζί με την ηγεσία του Ελληνικού Κράτους, την ΕΕ και τον ΟΗΕ, να αντιμετωπίσουμε όσον το δυνατόν καλύτερα τις συνεχείς Τουρκικές απειλές που εγκυμονούν.
Δυστυχώς αυτή η αναγκαία ενότητα δεν υπάρχει στο επίπεδο που απαιτείται και αντί αυτού, ο διχασμός, η υπόσκαψη, οι αντιπαραθέσεις, οι κατηγορίες, η τοξικότητα οι λαϊκισμοί κ.τ.λ. εκ μέρους κάποιων πολιτικών και βουλευτών υπονομεύουν το ίδιο το Κράτος μας και τις προσπάθειες και ενέργειες που προσπαθεί να κάνει σε ξένα κέντρα αποφάσεων, για το Εθνικό μας πρόβλημα και όλα αυτά για τις… “πολυπόθητες καρέκλες”! Κάποτε και από “μερικούς”, αυτή η υπόσκαψη τείνει να είναι χειρότερη και από τις επιθετικές πολιτικές δηλώσεις της ίδιας της Τουρκίας!
Θέλω πολύ να πιστεύω και πραγματικά ελπίζω και εύχομαι να επιτευχθεί, τουλάχιστο σε ένα καλύτερο βαθμό, η απαιτούμενη ενότητα γιατί το οφείλουμε στην ιδιαίτερη μας Πατρίδα την Κύπρο και, ιδιαίτερα, το οφείλουμε στους διαχρονικά νεκρούς και αγνοουμένους ήρωες μας που έδωσαν ό,τι πολύτιμο είχαν, την ίδια τη ζωή τους για την Κύπρο μας.
Αιωνία η μνήμη των αδικοχαμένων ηρώων Ελληνοκυπρίων και Ελλαδιτών και οι ηρωικές μορφές τους ας πλαισιώσουν τις άλλες ιστορικές ηρωικές μορφές του γένους, στο Πάνθεον των ηρώων…
*Έφεδρος ανθυπολοχαγός καταδρομών
