Παρακολουθήσαμε με ενδιαφέρον, τη στάση τόσο του γιατρού Αδάμου, όσο και του ΑΚΕΛ, στην πρόταση που του έγινε, να αναλάβει το υπουργείο Υγείας. Ο Αδάμου στην αρχή φαινόταν θετικός. Κάποιες όμως, ύστερες σκέψεις ή παρεμβάσεις, ματαίωσαν την προσπάθεια. Η εκφρασθείσα θέση της κας Χαραλαμπίδου, για «συνέπεια» και «αρχές», είναι χαρακτηριστική.

Γνωρίζω τον γιατρό Αδάμου από τα νεανικά του χρόνια. Κατάγεται από φτωχή αλλά εργατική οικογένεια και σπούδασε γιατρός με αρκετές οικονομικές δυσκολίες. Δεν έχει αριστερές καταβολές ούτε αυτός, ούτε κανένα μέλος της οικογένειας του. Εκείνο όμως που τον ξεχώριζε σαν γιατρό, ήταν η προσέγγισή του στους ασθενείς, όχι μόνο ιατρική, αλλά και έντονα ανθρωπιστική. Πράγμα που το είχαν ανάγκη, τόσο αυτοί όσο και η οικογένειά τους. Αυτή η συμπεριφορά, τον κατέστησε αξιόπιστο και δημοφιλή σε παγκύπρια κλίμακα.

Όταν το ΑΚΕΛ τον κάλεσε στην πολιτική σαν Νέες Δυνάμεις, αυτό θεωρείται βασικά να είχε υπόψιν του. Ότι το λειτούργημα του γιατρού, όπως και κάθε άλλο λειτούργημα, πρέπει να αξιολογείται όχι μόνο σαν επάγγελμα, αλλά και σαν έντονη προσφορά στον απλό άνθρωπο. Εκτός αν το ΑΚΕΛ σκεφτόταν μόνο τις ψήφους που θα του έφερνε.

Αυτή η διπλή προσφορά του Αδάμου, συνεχίστηκε σ’ όλα τα περίπου 20 χρόνια πολιτικής του σταδιοδρομίας, κάτω από την ομπρέλα του ΑΚΕΛ. Με αποκορύφωμα την ανάδειξή του ως Προέδρου της Βουλής με ομοφωνία όλων των κομμάτων. Και που αποκατέστησε ως ένα βαθμό το κύρος του Κοινοβουλίου μετά το «μιτσοκάμμιμα» του προηγούμενου Προέδρου του.

Και ερχόμαστε στο τώρα. Δεν μπορεί να διεκδικήσει ξανά βουλευτική έδρα. Όμως μετά από συσσωρευμένη εμπειρία, η διάθεση προσφοράς υπάρχει. Και του προτείνεται από την κυβέρνηση να αναλάβει το υπουργείο Υγείας. Πράγμα που η ηγεσία του ΑΚΕΛ αντιτίθεται. Είναι δικαιολογημένη η αντίθεση;

Είναι γεγονός, ότι η υπουργοποίηση Αδάμου είχε ρίσκα. Για τον ίδιο πρώτα. Εκτός από ότι θα συμμετείχε σε μια κυβέρνηση πολιτικά αντίθετη, μπορούσε να αποτύχει σαν υπουργός Υγείας. Οπότε θα έκλεινε την πολιτική του σταδιοδρομία με μία αποτυχία που θα αμαύρωνε ίσως προηγούμενες επιτυχίες. Ρίσκο για τον Πρόεδρο που θα είχε μία αντιπολίτευση στο Υπουργικό Συμβούλιο και που δε θα μπορούσε εύκολα να τον στείλει στο σπίτι του. Ρίσκο για το ΑΚΕΛ, που θα αναγκαζόταν να μειώσει την έντονη κριτική του, τουλάχιστον για θέματα υγείας.

Όμως άξιζε τον κόπο. Στον τομέα της Υγείας, εκκρεμούν μεταξύ άλλων τρία κύρια προβλήματα.

Α. Η αυτονόμηση των κρατικών νοσηλευτηρίων.

Β. Η πιο σωστή θεμελίωση του ΓεΣΥ.

Γ. Η αντιμετώπιση της Covid-19 με όλες τις παράπλευρες απώλειες.

Ο Αδάμου συγκεντρώνει το αναγκαίο κύρος, να περάσει και να εφαρμόσει τα απαραίτητα νομοσχέδια. Με συναινετικές λύσεις όλων των πολιτικών χώρων. Μία ευκαιρία που χάθηκε. Όλοι θα έμπαιναν σε κάποια ρίσκα, αλλά ο τόπος θα μπορούσε να βοηθηθεί σημαντικά… Κρίμα…

Η άρνηση του ΑΚΕΛ μου θύμισε μια προσωπική ιστορία. Είχα κάποτε έντονη την επιθυμία, να επισκεφθώ το Άγιο Όρος. Έτσι κάποια μέρα, αφού πήγαμε στο ξενοδοχείο «ΚΑΡΡΑ» που βρισκόταν στο ένα πόδι της Χαλκιδικής, την επομένη θα ανεβαίναμε για προσκύνημα σε διάφορα μοναστήρια. Μου έκανε όμως κάτι εντύπωση. Πίσω από το ξενοδοχείο, απλωνόταν μια τεράστια ενιαία έκταση, 5.000 περίπου στρεμμάτων με ποικίλες καλλιέργειες. Ρώτησα πώς προέκυψε αυτή η έκταση γης και έμαθα την ιστορία της. Το κτήμα ανήκε σε μια μονή του Αγίου Όρους. Η κυβέρνηση Καραμανλή ζήτησε να το αγοράσει και να το μοιράσει σε ακτήμονες αγρότες. Όταν το έμαθε ο εφοπλιστής Καρράς, αντιπρότεινε στη μονή, να τους δώσει 10% περισσότερα από την προσφορά του κράτους. Συνήλθε το ηγουμενοσυμβούλιο και αποφάσισαν να το δώσουν στον Καρρά.

Απογοητεύτηκα. Στη δική μου λογική, όταν το ηγουμενοσυμβούλιο συνεδρίαζε, το Άγιο Πνεύμα απουσίαζε. Εκτός αν το Άγιο Πνεύμα είναι εξάρτημα κάποιου εφοπλιστή. Έτσι ακύρωσα τη μετάβασή μου, μη θέλοντας να επισκεφθώ άδεια όστρακα, χωρίς χριστιανική ηθική. Άραγε αν ήταν δυνατόν σήμερα, το πνεύμα του Λένιν ή του Ζιαρτίδη,να επισκεπτόταν τα γραφεία του ΑΚΕΛ, όταν έπαιρναν την απόφαση για μη υπουργοποίηση του Αδάμου, πώς θα ένιωθαν; Περηφάνια, κατανόηση ή ντροπή;

Επαναλαμβάνω κάτι που έγραψα στο παρελθόν. Αλίμονο στον τόπο που δεν έχει δυνατή Αριστερά. Αλλά τρεις φορές αλίμονο, αν αυτή φορεί μόνιμα παρωπίδες.

* Βιολόγος