Παραθέτω, τα πιο κάτω Ελλανοδίκες, προς ενημέρωσή σας, για τον λαό ετούτο που όσο κι αν παιδεύεται δεν μαθαίνει. Πάνε μήνες τώρα δεκαοκτώ, που κι εγώ σαν τόσοι άλλοι, κλήθηκα να διαφυλάξω τον Πολιτισμό στη χώρα των Λαιστρυγόνων, και να ξυπνήσω τον κόσμο εκείνο που ’χει κάνει το τραγούδι της σειρήνας νανούρισμά του. Βρήκα στο διάβα μου τους Λωτοφάγους, που η βουλιμία και η ραθυμία (οι δύο αδελφές του πένθους), τους έκαναν να λησμονήσουνε πού πάνε, αφήνοντας, σαν καρυδότσουφλο, ακυβέρνητο το καράβι αυτό που το φωνάζουν «Κύπρος».

Συναπάντησα κι αυτούς που λατρεύουν την Κίρκη σαν Θεά τους, γιατί με τα τραγούδια της και κάποιες κούφιες υποσχέσεις, τούς κάνει η πλανεύτρα να ξεχνάνε όσα περάσανε και να γυρνάνε το βλέμμα αλλού, γι’ αυτά που μέλλει να ‘ρθουν. Ζούνε στην εποχή της Λήθης, Ελλανοδίκες, όπου το κάθε χθες, φαντάζει καλύτερο από τα βιώματα του σήμερα κι εγώ ναυαγός στην παραλία χαμαί, να φωνάζω για την ιταμότητα του χαρακτήρα και την Ελληνική Ορθογραφία.

Μέσα από τη δίνη θαλάσσιων ρευμάτων, πάλεψα να δώσω πρότυπα, να κάνω δηλώσεις σε αυλές σχολείων και να εξιστορώ ομιλίες σε εκδηλώσεις επετείων. Ίσως να μην το ’θελα κι εγώ, μα το ’φερε η μοίρα να μιλάω σε πολλούς και να με ακούνε λίγοι. 

Ουκ ολίγες φορές, έχει ζητήσει η Σαλώμη το κεφάλι μου, μα της απαντάω «όχι ακόμη». Γιατί το έργο μου ακόμη δεν έχει τελειώσει κι ούτε που ξέρω αν πρόκειται ποτέ του να τελειώσει. Όσο ακόμη το μπορώ, θα στηρίζω τη φωνή της Νεολαίας, ακόμη κι αν η φωνή αυτή φωνάζει για να σωπάσει τη δική μου. Αυτό επιβάλλει εξάλλου η Ελληνική μου Παιδεία κι αυτό θα κάνω, γιατί όσο κι αν διαφωνώ με τη σημερινή πολυφωνία καθήκον μου είναι να τη διαφυλάττω, ψάχνοντας μέσα από αυτήν, ψήγματα δημοκρατίας.

Τόσα δάχτυλα που να δείχνουν το ένα τ’ άλλο, δεν έχω συναπαντήσει ποτέ μου, όσες τάξεις κι αν έχω επισκεφθεί. Επειδή, για όλους, στη χώρα αυτή, φταίει πάντα κάποιος άλλος, ο πάρα δίπλα, ο ξένος, αλλά εγώ ποτέ μου πάντως. Το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης κατάστασης είναι για χρόνια σταθερό, αφού η πεισματική εμμονή στη μοιρολατρία μας, κάνει το εμείς να εξανεμίζεται για ένα εγώ, κάνει το ένα εκείνο κράτος να μην μπορεί ποτέ του να σηκώσει ανάστημα.

Όσο κι αν φυσάει ο Λίβας, οι καιροί στον τόπο αυτό δεν αλλάζουνε, κι όσα διαβατήρια κι αν δόθηκαν σε ξένους, ο Κύπριος μένει πάντα Κύπριος. Η ειμαρμένη του τόπου αυτού, έμελλε να είναι σκληρή κι έχει κάνει πλέον πέτρα την καρδιά μας, έτσι που να μην πάλλεται πια από τον σκοπό της μετουσίωσης.

Κάποτε, ως τελευταία μου ελπίδα, Ελλανοδίκες, είχα τον Αθλητισμό αυτού του τόπου, μα τα σκάνδαλα και οι πομπές, ξεπρόβαλαν κι εδώ το άσχημό τους κεφάλι. Είθε η σιωπή εκείνων όλων, να αποτελέσει μια μέρα το άσμα της προσωπικής τους καταδίκης.

Ψάχνω ακόμη να βρω τη μέρα εκείνη, που ο κλάδος ελαίας έπαψε να είναι αρκετός για όλους μας.

* Εκπαιδευτικός

Άνευ αφιερώσεως, αρκεί που κάποιοι το διαβάζουν.