Μάης! Ο μήνας των λουλουδιών, των χρωμάτων και των συναισθημάτων. Ο μήνας της ελπίδας. Ο πιο ταιριαστός μήνας για να γιορτάζουμε και να τιμούμε την πιο όμορφη ύπαρξη που υπάρχει στη ζωή του κάθε ανθρώπου: Τη Μάνα! Το απέραντο, το μοναδικό και το ακούραστο ετούτο στήριγμά μας. Γιατί ανεξάρτητα από ηλικία, ανεξάρτητα από θρησκεία, χρώμα, γλώσσα φυλή και τόπο καταγωγής, Μάνα ήταν, είναι και θα είναι πάντα μόνο μία!
Τη δεύτερη Κυριακή του Μάη, γιορτάζεται σε όλη την οικουμένη η Γιορτή της Μάνας. Μια γιορτή που αναγνωρίζει και τιμά τη Γυναίκα ως μητέρα. Που αναγνωρίζει το μοναδικό της μεγαλείο και την απέραντη προσφορά της, χαρίζοντας της τις πρέπουσες τιμές και όλα τα εύσημα που της αναλογούν.
Η γυναίκα ως μητέρα επωμίζεται την πιο Άγια ευθύνη και την πιο ύψιστη αποστολή από όσες αποστολές ο Θεός εμπιστεύτηκε στον άνθρωπο. Την εμπιστεύτηκε όχι μόνον για να υφάνει στα σπλάχνα της τη Ζωή, αλλά και για να σμιλεύσει το χαρακτήρα του παιδιού της που φέρνει στον κόσμο. Με στόχο πρώτα να το γαλουχήσει, να το εμπνεύσει κι έπειτα να το οδηγήσει στην Αγάπη. Να το ταξιδέψει στο σύμπαν της καλοσύνης. Να μάθει στο παιδι της τι πάει να πει υπευθυνότητα, αφοσίωση, αποδοχή, σεβασμός, ευγένεια, υπομονή, συγχώρεση και προσφορά.
Άλλωστε, πρόσφατες επιστημονικές μελέτες υποστηρίζουν πως η ψυχική υγεία ενός παιδιού διαμορφώνεται ήδη από την περίοδο της κυήσεως του, όντας ακόμα έμβρυο. Η γυναίκα λοιπόν με το χάρισμα της μητρότητας κρατάει στα χέρια της αφενός τη σωματική υγεία του παιδιού, αφετέρου την ψυχική υγεία του παιδιού προτού καν το γεννήσει…
Μάνα! Δεξαμενή αστείρευτης αγάπης, υπομονής, θαλπωρής, αποκούμπι και κυμματοθραύστης της οικογένειας. Ο Erich Fromm στο βιβλίο του “Η τέχνη της αγάπης” γράφει ότι η μόνη αγάπη χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς όρους, χωρίς εκπλήρωση δικών της προσδοκιών, είναι η αγάπη της μάνας προς το παιδί της.
Στην Κύπρο του 1974, του 1955-59 έχουμε τις δικές μας Τρωάδες αφού πρώτα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, το χώμα που έζησαν και έγινε ένα με τον κόπο και τον ιδρώτα τους. Πολλές έγιναν αυτόπτεις μάρτυρες των συζύγων τους, κι ας είχαν να θρέψουν μόνες τους τα παιδιά τους.
Τιμούμε τη μάνα, την Εκάβη της Κύπρου που συνεχίζει να ψάχνει κάθε ίχνος πληροφορίας για τα παιδιά της. Τιμούμε τη στοργική Ανδρομάχη η οποία θρηνεί τον χαμό του πατέρα του γιου της. Τιμούμε κάθε σύγχρονη Εκάβη που στέκεται στο κάστρο της Τροίας με προτεταμένα τα χέρια της προς τον κάμπο των μαχών κρατώντας Θερμοπύλες. Τιμούμε τη Θέτιδα, μητέρα του Αχιλλέα, που ανησυχεί και προσπαθεί με κάθε τρόπο να βοηθήσει τον γιο της.
Κλείνουμε ευλαβικά τα μάτια, υποκλινόμαστε στη μάνα τροφό, ως σύμβολο αυτοθυσίας. Τιμούμε όλες τις γυναίκες σε κάθε σημείο του πλανήτη που συνεισφέρουν στα μεγάλα οικογενειακά βάρη με την ενεργό συμμετοχή τους στην εργασία, στην πολιτεία με τους πολλαπλούς της ρόλους που επιτελεί, και που καθιστούν την καθημερινότητά της αγώνα δρόμου.
Τιμούμε τη μητέρα. Γιατί είναι η κορυφή της υπέρτατης αγάπης του ανθρώπου προς τον άνθρωπο…
*Καθηγήτρια Φιλολογίας
