Η δραματικότερη χρονική περίοδος το αρχαίου Ελληνισμού προαναγγέλθηκε με την προειδοποίηση του Μελησίππου το 431 π.Χ., όταν ο απεσταλμένος των Λακεδαιμονίων Μελήσιππος απέτυχε να συμφιλιώσει τα αντίπαλα στρατόπεδα των Αθηναίων και των Σπαρτιατών και κατά συνέπεια δεν μπόρεσε να προλάβει τον Πελοποννησιακό πόλεμο που κατασπάραξε τον περιφημότερο ελληνικό πολιτισμό και επί 27 χρόνια μηδένιζε τα επιτεύγματα των Αθηνών και της Σπάρτης. Αυτή η μέρα, είπε, θα είναι η απαρχή μεγάλων συμφορών. «Ήδε η ημέρα τοις Έλλησιν νέων μεγάλων κακών άρξει». Και πραγματικά εκείνα τα χρόνια από το 431- 404 η αιώνια κατάρα των Ελλήνων, ο διχασμός, ισοπέδωσε σαν οδοστρωτήρας τον σπουδαιότερο πολισμό της ανθρωπότητας. Διότι η Ελλάδα ολόκληρη μετατρεπόταν σε πεδίο ολέθρου «άμα τω ήρι αρχομένω» (με τον ερχομό της άνοιξης), κατά Θουκυδίδη. Με απειρία νεκρών, καταστροφών, κατά ξηρά και θάλασσα που υπήρξε το προοίμιο ενός από τα φοβερότερα εθνικά δράματα. Άρχισε με την ύβριν και τερματίστηκε με την άτη «συμφορά».
Και, δυστυχώς, προδιέγραψε όλες τις ιστορίες των επαναλαμβανόμενων Ελλήνων μέχρι την εποχή μας, με όλα τα κακά. Αρχίζουν με την αλαζονεία (την ύβριν) και καταλήγουν στη συμφορά. Και οι αποδείξεις αλυσίδα. Από τον Τρωικό πόλεμο του 12ου αιώνα, μέχρι τον Πελοποννησιακό πόλεμο του 5ου αιώνα. Από τις αιματηρές συμπλοκές του Ιπποδρόμου της Κωνσταντινούπολης, μεταξύ Πρασίνων και Βενέτων, μέχρι το 1204, όταν τα μίση και τα πάθη παρέδωσαν τη βασιλεύουσα στους Σταυροφόρους του Πάπα. Και το 1453 όταν τα ίδια δεινά άνοιξαν την Κερκόπορτα στον Τούρκο κι η Πόλη πνίγηκε στο αίμα του μεγάλου θρύλου, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.
Και το κακό συνεχίστηκε. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 παρ’ ολίγον να πνιγεί στο αίμα των αγωνιστών. Διχάστηκαν στους πολιτικούς του Κωλέττη και του Μαυροκορδάτου και στους στρατιωτικούς του Κολοκοτρώνη, του Ανδρούτσου, του Καραϊσκάκη. Και τον 20ό αιώνα (1915)διχασμένοι σε Βενιζελικούς και βασιλικούς. Λίγο αργότερα, 1946- 1949 οι Έλληνες αδελφοφάδες, κατά τον Καζαντζάκη, είχαν 156 χιλιάδες νεκρούς στον Εμφύλιο και στερνά, από το 1960, άρχισαν οι αδελφομαχίες που έσπρωξαν την Κύπρο στον καραδοκούντα προαιώνιο εχθρό. Και τώρα, τα κομματικά πάθη κι η υστερόβουλη μανία της εξουσίας, σέρνουν τον Λαό σε νέα περιπέτεια, με αφορμή τις επικείμενες αναμετρήσεις.
Γι’ αυτό πρέπει να θεωρείται ευτύχημα σε περιόδους πανδημιακής κακοδαιμονίας η ένδειξη ότι οι σημερινές κεφαλές δίνουν τα χέρια, υποσχόμενοι να κρατήσουν τα κόμματα μακριά από τη διαμάχη. Οπότε ελπίζεται η ομόθυμη δράση, απαλλαγμένη από τις επιρροές των αντιπαλοτήτων, να δοθεί στον αγώνα διεκδίκησης της απελευθέρωσης και της εξουσίας, χωρίς ξιφουλκήσεις σπαθιών που όλοι ξέρουν πως οδηγούν στον διχασμό που περιμένει ο εισβολέας σαν ευκαιρία προέλασης.
Παρά ταύτα, είναι ευδιάκριτα τα πείσματα και οι διαθέσεις επανάληψης των αιώνιων ελληνικών αντιμαχιών που εξάπτουν τα χρόνια πάθη. Εδώ είναι που χρειάζεται η ενεργοποίηση των πολιτών με γνώση και έγνοια για την τύχη του Λαού μας που είναι, κατά Ηράκλειτο, δημιούργημα των ανθρώπινων έργων. Και οι ήρεμοι και νουνεχείς άνθρωποι καλούνται εκ των πραγμάτων σε έγκαιρη δράση. Να στήσουν οδοφράγματα στη διάσπαση. Να διακόψουν τις ορμές της εξουσιομανίας μερικών που θεωρούν δικά τους τα υψηλά δώματα κι είναι έτοιμοι να τραβήξουν μαχαίρια για τα πείσματα της υποτέλειας 700 χιλιάδων ανθρώπων κυνηγημένων από την πτώχευση και την επιδημία.
Οι αψιμαχίες άρχισαν με προβλήματα που οδήγησαν σε οικονομικές κατολισθήσεις και άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου τον Μάρτιο του 2013, με τις καταθέσεις του κόσμου, τις επαπειλούμενες διαλύσεις των δύο μεγάλων τραπεζών, τις μάταιες προσφυγές στους δαίμονες της οικονομίας που νοιάζονταν για τα δικά τους συμφέροντα κι έριχναν ζάρια στην πλάτη της έρμης Κύπρου. Οι μέρες εκείνες ήταν πλήρεις αγωνίας. Κινδύνευαν τα πάντα υπό τον μαύρο ορίζοντα της πτωχεύσεως του Κράτους και του καταποντισμού θεσμικών θηρίων. Όπως συνέβαινε στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης, όταν τα αρπακτικά τύπου Γκούρα βρέθηκαν μπροστά στα νέα δάνεια. Όποιος μελετήσει τις συναντήσεις Προέδρου, κομματικών αρχηγών, Βουλής, θα παρατηρήσει πως τα προκύψαντα δεινά δεν προκαλούνταν από πολιτικά πάθη. Ήταν θέματα ευρύτερων συμφερόντων, αποδοχών και ευθυνών. Και όμως τα βέλη εκτοξεύονται κατά του πρωταγωνιστή της τραγωδίας. Όση κι αν είναι η όρεξη για εξουσία, αμφιβάλλω αν υπάρχουν πολλοί που θα ζήλευαν το τραγικό πρόσωπο των ημερών και θα κυνηγούσαν ρόλο στον «αόρατο θίασο που περνούσε με μουσικές εξαίσιες, με φωνές» του Αλεξανδρινού ποιητή.
Ο Μάρτιος του 2013 ήταν σκηνή ενός πρωτοφανούς δράματος. Και όποια κι αν είναι η κομματική θέση του καθενός, δεν δικαιούται να ενταχθεί στον καυγά που έγνοια του δεν είναι μόνο οι βουλευτικές αλλά κυρίως οι προεδρικές εκλογές του 2023. Κατά συνέπεια ο πολίτης έχει χρέος να ενδιατρίψει στην ιστορία και να δράσει, προλαμβάνοντας τα ιστορικά γεγονότα που επαναλαμβάνονται με μη αναστρέψιμες συνέπειες και συμφορές που κατατάσσονται στους διχασμούς των αμετανόητων Ελλήνων, στις φοβερές διαδρομές του χρόνου, από τον 12ο αιώνα π.Χ., τον 5ο αιώνα, την βασιλίδα των πόλεων, την παλιγγενεσία και τις νεότερες εποχές μέχρι σήμερα.
