Πάνε κιόλας 25 χρόνια από ένα αξέχαστο και υπέροχο ταξίδι στη Γερμανία, το οποίο διοργάνωσε ο Σύλλογος Κυπρίων Φιλολόγων. Η επίσκεψή μας κράτησε σχεδόν δεκαπέντε μέρες και είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τις πόλεις Φραγκφούρτη, Μόναχο, Χαϊδελβέργη, Δρέσδη και Βερολίνο, ενώ το ταξίδι μας πήρε τέλος με την Πράγα όπου μείναμε δυο μέρες. Πραγματικά ήταν μια φανταστική εμπειρία η Γερμανία, την οποία και θυμάμαι μέχρι σήμερα ως ένα από τα ωραιότερα ταξίδια που έκανα.
Επισκεφθήκαμε μουσεία, εκθέσεις ζωγραφικής, αρχαιολογικούς χώρους, όμορφα καταπράσινα τοπία και απέραντους κήπους με δέντρα και σπάνια φυτά. Γευματίσαμε σε εστιατόρια με εξαιρετική παραδοσιακή και διεθνή κουζίνα, ενώ για τους λάτρεις της μπίρας οι επιλογές ήταν απεριόριστες. Αμέτρητα είδη με ή χωρίς αλκοόλ, ξανθές, κόκκινες ή μαύρες και με απίστευτες, πρωτόγνωρες, απολαυστικές γεύσεις. Χωρίς υπερβολή πρέπει να δοκιμάσαμε πάνω από τριάντα διαφορετικές ετικέτες του δημοφιλούς αυτού ποτού. 
Αν εξαιρέσουμε την κάπως υπεροπτική στάση ορισμένων Γερμανών στο Μόναχο (πρωτεύουσα της Βαυαρίας), απέναντι στους ξένους και όχι μόνο, αφού όπως μας εξήγησε η Ελληνίδα ξεναγός μας, μόνιμος κάτοικος της γερμανικής πόλης, πολλοί από τους κατοίκους του Μονάχου θεωρούν τους εαυτούς τους ως τους μόνους γνήσιους Γερμανούς, σε όλες τις άλλες πόλεις που πήγαμε, τίποτα δεν μας χάλασε.
Στο Μόναχο, όμως, δεν ήταν μόνο αυτό που άλλαξε την καλή μας διάθεση. Ένα πρωινό ξεκινήσαμε από το κέντρο του Μονάχου για να επισκεφθούμε το στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου. Να αναφέρουμε ότι το Νταχάου ήταν το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης της ναζιστικής Γερμανίας που δημιούργησε η Γκεστάπο, μετά την άνοδο στην εξουσία του Αδόλφου Χίτλερ, το 1933. Το στρατόπεδο κατασκευάστηκε στην πόλη Νταχάου που βρίσκεται κοντά στο Μόναχο. Στο στρατόπεδο αυτό οι ναζιστές συγκέντρωναν και βασάνιζαν, αρχικά τους αντιστασιακούς Γερμανούς και αργότερα αιχμαλώτους κάθε ηλικίας, κυρίως Εβραίους και διάφορες άλλες πληθυσμιακές ομάδες ή μειονότητες από τις χώρες που καταλάμβαναν. Ανάμεσα σ’ εκείνους που πέρασαν από το φριχτό αυτό στρατόπεδο ή βρήκαν το θάνατο εκεί, συγκαταλέγονται και πολλοί Έλληνες αγωνιστές. Ανάμεσα στους κρατούμενους υπήρξε και ο τότε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης και ο ιερέας Διονύσιος Χαραλάμπους. Το Νταχάου λειτούργησε μέχρι τη συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας το 1945.
Η διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στο Νταχάου υπήρξε περιπετειώδης. Ο Έλληνας οδηγός μας κάποια στιγμή έχασε τον δρόμο και αναγκάστηκε να σταματήσει για να ρωτήσει ντόπιους, που σίγουρα θα ήξεραν τον δρόμο ώστε να μας υποδείξουν τη σωστή κατεύθυνση.
Η έκπληξή μας δεν περιγράφεται, όταν ο Νίκος, ο οδηγός μας, ζήτησε τη βοήθεια τουλάχιστον από πέντε Γερμανούς και κανείς, κατά έναν περίεργο λόγο, δεν ήξερε πού βρίσκεται το Νταχάου και το στρατόπεδο. Αν είναι δυνατόν! Τότε ήταν που ψυλλιαστήκαμε ότι η άγνοια ήταν συνειδητή. Αρνούνταν, ως να μην υπήρξε ποτέ, να βοηθήσουν ξένους να επισκεφθούν αυτό το μνημείο αποτροπιασμού και βαναυσότητας, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 32.000 άνθρωποι. Όταν τελικά φτάσαμε και περπατήσαμε, στο μουσείο Νταχάου πλέον, και αντικρίσαμε σε φωτογραφίες πρόσωπα ανθρώπων που σκοτώθηκαν στους θαλάμους αερίων, η οργή και ο φόβος μη ποτέ ξανασυμβούν παρόμοια πράγματα μας κυρίευσαν…
Όπως μας εξήγησε αργότερα η ξεναγός, που δεν είχε έρθει μαζί μας, κάποιοι Γερμανοί δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι η χώρα τους διέπραξε τέτοια εγκλήματα και κάποιοι άλλοι αρνούνται από ντροπή. Δυστυχώς, όπως μας είπε, υπάρχουν κι αυτοί που πιστεύουν ότι δεν ήταν λάθος και η μεγάλη Γερμανία θα αναστηθεί!
Αυτά θυμήθηκα με αφορμή τη χθεσινή Διεθνή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος.
lenia.karatzia@phileleftheros.com