Μετά τις πρόσφατες εκλογές στο κατοχικό κράτος του Ισραήλ, η περιοχή μας βρίσκεται σε μεγαλύτερο κίνδυνο αποσταθεροποίησης και σπειροειδούς βίας. Ο νέος συνασπισμός του Netanyahu, της πιο δεξιάς και θρησκευτικής κυβέρνησης στην ιστορία του κράτους κατοχής του Ισραήλ, έχει σοκάρει όχι μόνο το κατοχικό κράτος του Ισραήλ, αλλά και τις περισσότερες δυτικές χώρες.
Ο ίδιος ο Netanyahu δήλωσε πως «ο εβραϊκός λαός έχει αποκλειστικό και αδιαμφισβήτητο δικαίωμα σε όλες τις περιοχές της Γης του Ισραήλ», συμπεριλαμβάνοντας σε αυτήν «τη Γαλιλαία, τη Νεγκέβ, το Γκολάν, την Ιουδαία και τη Σαμάρεια», δηλαδή ολόκληρα τα εδάφη της ιστορικής Παλαιστίνης. Με τη δήλωσή του αυτή, για πρώτη φορά ένας πρωθυπουργός του κράτους Απαρτχάιντ του Ισραήλ, κάνει την εβραϊκή υπεροχή σε ολόκληρη την Παλαιστίνη, ως επίσημη πολιτική του κράτους, υιοθετώντας πλήρως τις θέσεις της πιο ακροδεξιάς πτέρυγας της ισραηλινής πολιτικής, με την οποία πλέον συγκυβερνά. Όσον αφορά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, ο Benjamin Netanyahu τα αποκαλεί «αισχρά» και συνεχίζει υποστηρίζοντας πως «ο εβραϊκός λαός δεν είναι κατακτητής στην ίδια του τη γη, ούτε κατακτητής στην αιώνια πρωτεύουσά του, την Ιερουσαλήμ και κανένα πόρισμα του ΟΗΕ δεν μπορεί να διαστρεβλώσει αυτήν την ιστορική αλήθεια».
Κρίνοντας από τις πρώτες ενέργειες των υπουργών του Netanyahu, έχουμε σαφή ένδειξη για το τι να περιμένουμε αναφορικά με τις συνέπειες των ριζοσπαστικών πολιτικών, όχι μόνο για τον κατεχόμενο παλαιστινιακό λαό, αλλά και για την περιοχή συνολικά. Το κράτος κατοχής του Ισραήλ διατείνεται υπερήφανα πως αγνοεί τη διεθνή νομιμότητα και θα συνεχίσει να την αγνοεί και στο μέλλον. Ωστόσο, οι μεγάλες χώρες της Δύσης είναι αυτές που επιτρέπουν στο κράτος Απαρτχάιντ του Ισραήλ να έχει αυτή τη θέση, μέσω της υποκριτικής τους στάσης.
Μετά από κάθε εκλογή, οι νεοεκλεγείς κυβερνήσεις αναλογίζονται τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν στο παρελθόν και αξιολογούν πώς να προχωρήσουν. Σίγουρα οι δημοκρατικές αξίες των χωρών δεν ευθυγραμμίζονται με τις αξίες του κατοχικού κράτους του Ισραήλ, αφού η δεξιά εξτρεμιστική κυβέρνησή του που κατέχει παλαιστινιακή γη, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, αδιαφορεί για τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και τις διεθνείς συμβάσεις.
Το επιχείρημα των Δυτικών κυβερνήσεων που στηρίζουν το κατοχικό κράτος του Ισραήλ είναι πως οι παραπομπές στο Διεθνές Δικαστήριο (και στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο) έχουν αρνητική επίδραση στις προοπτικές επανέναρξης διμερούς διαλόγου και συμφωνίας για λύση δύο κρατών. Το επιχείρημα ίσως να είχε κάποιο ίχνος ισχύος, εάν αυτές οι προοπτικές δεν ήταν ήδη ανύπαρκτες με αποκλειστική ευθύνη του κράτους κατοχής του Ισραήλ. Καμία δυτική κυβέρνηση δεν πιέζει το κράτος Απαρτχάιντ του Ισραήλ για επανέναρξη διαλόγου. Οι ΗΠΑ μάλιστα, έχουν μετακινήσει τη στάση τους ακόμα περισσότερο προς το κατοχικό κράτος του Ισραήλ, αναγνωρίζοντας επί Tramp την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του, κάτι που η κυβέρνηση Biden δεν έχει αναιρέσει. Όλες οι κυβερνήσεις κάνουν τα στραβά μάτια στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που πραγματοποιεί το κράτος κατοχής του Ισραήλ, επιλέγοντας αντ’ αυτού να ποινικοποιήσουν τον πολιτικό λόγο των υπερασπιστών των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων.
Ο Ben-Gvir, ο οποίος έχει μακρά ιστορία αντι-αραβικής ρητορικής, διορίστηκε υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του κράτους Απαρτχάιντ του Ισραήλ. Επιβλέπει την αστυνομία και την παραστρατιωτική συνοριακή αστυνομία που μαζί με Ισραηλινούς στρατιώτες πραγματοποιούν επιχειρήσεις στα παλαιστινιακά πληθυσμιακά κέντρα. Οι διευρυμένες εξουσίες που έχει του επιτρέπουν να εφαρμόζει σκληροπυρηνικές πολιτικές, τις οποίες υποστήριξε επί χρόνια, κατά των Παλαιστινίων. Ο Ben-Gvir στοχεύει, επίσης, να επιταχύνει τη διαδικασία προσάρτησης της Δυτικής Όχθης και απέλασης ντόπιων Παλαιστινίων για να ανοίξει ο δρόμος για νέους παράνομους οικισμούς.
Δυστυχώς, η ίδια η πολιτική του κατοχικού κράτους του Ισραήλ και ειδικά της τωρινής ακροδεξιάς κυβέρνησης, είναι πηγή ανασφάλειας, αστάθειας και πολέμου. Η Παλαιστίνη, όμως, με τη λωρίδα της Γάζας αποκλεισμένη από τον υπόλοιπο κόσμο για 15 χρονιά, δεν είναι το μόνο κράτος που αντιμετωπίζει αυτή τη βίαιη κατοχή. Το ίδιο συμβαίνει και σε εδάφη της Ιορδανίας, του Λιβάνου, της Συρίας και της Αιγύπτου, όπου οι κατοχικές ισραηλινές δυνάμεις ασκούν την εξουσία τους.
Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, είναι η σταθερότητα το κυρίαρχο θέμα για όλους; Ή μήπως το πρωταρχικό θέμα είναι η κατοχή, η επεκτατική πολιτική και η λήξη αυτών, ώστε μόνο έτσι να μπορέσει να εδραιωθεί η σταθερότητα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής;
Abdallah Attari – Πρέσβης του Κράτους της Παλαιστίνης στην Κυπριακή Δημοκρατία
