Η παρασπονδία είναι κανόνας της τουρκικής διπλωματίας. Υπογράφουν μια συμφωνία και την ίδια στιγμή μελετούν πώς θα την καταπατήσουν και πότε. Στις 19 Φεβρουαρίου 1959 υπέγραψαν στο Λάνκαστερ Χάους του Λονδίνου τη συμφωνία Ζυρίχης, ενώ απέστελλαν οπλισμό και εγκληματίες που αποφυλάκιζαν, στην τουρκοκυπριακή παρανομία που οργάνωναν τα υπουργεία Άμυνας και Εξωτερικών.
Ο υπουργός Εξωτερικών Ζορλού και ο στρατηγός Καράμπελεν ήταν οι αρμόδιοι για την ενίσχυση της τρομοκρατίας και την εκτέλεσή της. Η παρασπονδία ανακαλύφθηκε την 18η Οκτωβρίου 1959, ενώ ήταν ακόμα νωπή η μελάνη της υπογραφής του Φεβρουαρίου. Την μελετούσαν σ’ όλη της την προέκταση στον χρόνο. Συμφωνούσαν λύση του Κυπριακού, όπως την ήθελαν, και ταυτόχρονα όπλιζαν τις τορπίλες που θα την καταπόντιζαν.
Η ίδια νοοτροπία απεδείχθη και σ’ άλλες περιπτώσεις. Για παράδειγμα στο σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας της 20ης Οκτωβρίου 1921, (Γαλλοτουρκικό σύμφωνο Φρανκλέν-Μπουγιόν) και προηγουμένως, 16ης Μαρτίου 1921, στη συμφωνία με τους μπολσεβίκους για οικονομική και εξοπλιστική βοήθεια. Και στην Clodious που αφορούσε την αποστολή χρωμίου στον Χίτλερ, (επιστολή 4ης Μαρτίου 1941 προς Ισμέτ-Ινονού) και επιστολή Χίτλερ που παρέδωσε στον Τούρκο πρόεδρο ο πρέσβης φον Πάπεν (αποκάλυψη Daily Mail, Μαρτίου 1941), που ο Γερμανός καγκελάριος βεβαίωνε ότι θα φρόντιζε τα τουρκικά συμφέροντα και την ευημερία της Τουρκίας, όταν ο Ινονού διαβεβαίωνε ουδετερότητα και φιλία με τους συμμάχους! Υπενθυμίζονται οι οικονομικές σχέσεις Τουρκίας με τους Ναζί, 26 Φεβρουαρίου 1943, (διάσκεψη Βερολίνου) και η απαίτηση της Τουρκίας στον Άξονα να της παραχωρηθούν τα νησιά του Αιγαίου, όπως απεκάλυψε ο Χίτλερ στη συνάντηση με τον Μουσολίνι στο Σάλτσμπουρκ 29 Απριλίου 1942. Σ’ όλες τις περιπτώσεις η Άγκυρα παρίστανε τη φιλική προς τους συμμάχους θέση της αλλά εν κρυπτώ συνήπτε συμμαχία με τους Ναζί! Και δεν θα ήταν άσχετο να υπενθυμίσουμε στους Άγγλους τη φιλία (!) της Τουρκίας στη χερσόνησο της Καλλίπολης και στα Δαρδανέλια, όταν ο τουρκικός στρατός «σάρωνε» τους Άγγλους στη ξηρά και καταπόντιζε το βασιλικό ναυτικό στη θάλασσα. Δήλωνε φιλική ουδετερότητα με τις μεγάλες δυνάμεις το 1914 αλλά συμμαχούσε με τον Κάιζερ και τους Ιταλούς, τους Αυστριακούς και τις αντίπαλες χώρες στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο «Κεντρικές Δυνάμεις».
Πολεμούσε μαζί τους και στην προέκταση οργάνωνε την Μικρασιατική Καταστροφή, (σφαγές 700.000 και η εκδίωξη ενάμιση εκατομμυρίου στην προσφυγιά), τη σφαγή Μικρασιατών και τους διωγμούς των Ελλήνων του Πόντου, καταδιώκοντας μισό εκατομμύριο από τις περιοχές Τραπεζούντας, Βόρειας Μικρασίας (1914-1923). Να μη λησμονείται η εχθρότητα στη συμφωνία της Λωζάνης του 1923, στη συμφωνία Βενιζέλου-Ατατούρκ του 1930, και η προέκταση στη συμφωνία 1959 Ζυρίχης-Λονδίνου (Φεβρουάριος 11—19 στην Ελβετία και στο Λάγκαστερ Χάους) και στις ανακωχές του 1974. Υπέγραφε ανακωχή το πρωί και την καταπατούσε το μεσημέρι! Εξάλλου υπέσκαπτε τη συμμαχία της Ελλάδας με το ΝΑΤΟ. Αν ισχύουν οι πληροφορίες η Τουρκία έπαιξε τον ρόλο της στο σχέδιο «Φαιδώρα». Ήταν συνωμοσία του ΝΑΤΟ που κατεύθυνε ο τότε γραμματέας Ζόζεφ Λούντς και προέβλεπε «Μακεδονονικό κράτος με πυρήνα τα Σκόπια, Καντόνια νησιών στο νότιο Αιγαίο, χαλαρή ομοσπονδία στην Κύπρο, συνένωση δυτικής Θράκης
με ανατολική, συνεκμετάλλευση πετρελαίων στο Αιγαίο. Ο Λούντς προώθησε το σχέδιο στον Υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ Γκάσπερ Ουάϊνμπεργκερ, σαν την λυδία λίθο επίλυσης προβλημάτων με την Τουρκία και τελική
χάραξη συνόρων της νότιας Βαλκανικής. Έγγραφο αρ. Πρωτοκόλλου NA/SG-SEDEF/WASHDC/264/83).
Για την προώθηση του σχεδίου εξασφαλίστηκαν εκατομμύρια για αγορά υποστήριξης, από σχέδιο εξαφάνισης, αντιρρησιών, (Σαμαράς) χρηματοδότηση διαδόχων Μητσοτάκη. Στήριξη βραβείου Ιπεκτσή. Περί του εάν υπήρξε μυστική συγκατάνευση παρατίθεται αίτημα πολιτικού που ζήτησε οικονομική βοήθεια από την Αγγλία για αποδοχή υποταγής! Επί τούτων το «Μνημόνιο Πώλ Πόρτερ. Εξ άλλου διανεμήθηκαν εκατομμύρια σε υποστηρικτές ξενόφερτων της Αθήνας. Η αποκάλυψη τεράστιων ποσών στις τράπεζες προκαλεί τα μεγέθη της εξάρτησης μεγαλοδημοσιογράφων.
Το ίδιο και απόπειρες Κυπρίων που μετακινήθηκαν στην Αθήνα και επιχειρούν πολιτική κάλυψη του Μακαρίου για τις επαφές του με την Μπάρπαρα Κάσλ, 2 Σεπτεμβρίου 1958. Προστέθηκε η ανάμειξη Νίκου Ζαχαριάδη που τάσσεται με λύση «απελευθέρωσης των τούρκων της Κύπρου με αυτονομία, πολιτική εδαφική αυτοδιοίκηση και οικονομική, κρατική, εκπολιστική, θρησκευτική αυτοδιάθεση» (Νίκου Ζαχαριάδη Δέκα χρόνα πάλης) σελ. 124 (Νέος Δημοκράτης ΑΚΕΛ). Εδώ η Βουλγαρία θέλει τριμερισμό της Μακεδονίας, η Αλβανία υποβλέπει τη Θεσπρωτία και το 1949 η ολομέλεια κομμουνιστών εγείρει πολιτική σοβιετοποίησης της Ελλάδας. Επισημαίνεται η αντίδραση Μακαρίου για ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, που θα διασφάλιζε την ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν προσχωρούσε στο ΝΑΤΟ
θα απέφευγε την εισβολή και την κατοχή. Κι αν οι διπλωμάτες μας υπέβαλλαν στις συνομιλίες τους αντιστάσεις και καταγγελίες η μοίρα μας θα ήταν διαφορετική. Δεν θα εξαρτιόμασταν από τη θέληση ενός πολιτευτή που τα συσσωρευμένα λάθη του έφερναν στις συμφορές…
*Πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.
