Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας στον Λευκό Οίκο είχαμε εξηγήσει την πολύπλοκη γεωπολιτική «εξίσωση» που αφορά ΗΠΑ-Κύπρο-Ελλάδα-Τουρκία στην Ανατ. Μεσόγειο και τις προτεραιότητες που πρέπει να καθορίζουν την πανεθνική στάση Αθήνας και Λευκωσίας. Μάλιστα, οι αμερικανικές εκλογές επαναφέρουν το θέμα των γεωπολιτικών επιλογών και επιβεβαιώνουν την ζημιογόνα εκτροπή που μας οδηγεί η πολιτική του ΥΠΕΞ Γεραπετρίτη ενώπιον των πλέον ευνοϊκών συνθηκών για δεκαετίες!
Συγκεκριμένα, στην πρόσφατη πορεία σύγκρουσης Ελλάδας-Τουρκίας το 2020, η δύναμη ισχύος της Ελλάδας σε συνδυασμό με την αποφασιστικότητα για προάσπιση της κυριαρχίας και των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, με γενική κι ασύμμετρη ανταπόδοση σε τυχόν τουρκική επιδρομή, απέτρεψε τον πόλεμο. Παρά τις αφορμές, η Τουρκία απέφευγε την γενική σύρραξη ενώ επεδίωκε την ακύρωση των ελληνικών σχεδιασμών σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο, μετατρέποντας τις τουρκικές παρανομίες σε «διμερείς διαφορές» σε ένα πλαίσιο «κανονικότητας». Τότε, υπήρξαν έντονες καταδίκες των τουρκικών παρανομιών σε ευρωπαϊκό επίπεδο και όχι μόνο, με αναφορές για επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία. Όλα ανατράπηκαν από την Αθήνα που σύντομα επανήλθε στην πολιτική του κατευνασμού. Κι επειδή διάφοροι εγχώριοι δικαιολογούνται με θεωρίες ότι «η πολιτική κυρώσεων είναι αδιέξοδη», παραθέτουμε δύο γεγονότα.
Όταν το 2018 ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ ανακοίνωσε την απόφαση του για διπλασιασμό των δασμών σε εισαγωγές αλουμινίου και χάλυβα από την Τουρκία, το καθεστώς Ερντογάν «συμμορφώθηκε» εντός ολίγων ημερών. Η ΕΕ αποτελεί τον μεγαλύτερο εισαγωγέα τουρκικών προϊόντων στο πλαίσιο της Συμφωνίας Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ-Τουρκίας, βάσει της οποίας η Τουρκία έχει νομικές/δεσμευτικές υποχρεώσεις προς την Κυπριακή Δημοκρατία, τις οποίες αρνείται να εφαρμόσει για δεκαετίες χωρίς Αθήνα-Λευκωσία να ζητούν μέτρα ή κάτι ανάλογο. Επιπλέον δείγμα της ανυπόληπτης στάσης ειδικά της Αθήνας είναι που πρωτοστάτησε στην επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας για την εισβολή στην Ουκρανία, αλλά όχι για την Τουρκία που κατέχει έδαφος της ΕΕ στην Κύπρο κι απαιτεί «δύο κράτη», που προβάλλει στο Αιγαίο «casus beli» (αιτία πολέμου) κατά της Ελλάδας, που επέβαλε το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο στην Ανατ. Μεσόγειο ακρωτηριάζοντας τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας-Κύπρου κ.ά.». Εν ολίγοις, οι τουρκικές επεκτατικές παρανομίες παραμένουν στο πλαίσιο της «κανονικότητας» και η Αθήνα παρέχει τεχνική υποστήριξη στο «καλό κλίμα» για να επιβραβεύεται η Τουρκία με υψηλής τεχνολογίας εξοπλισμούς, εμπόριο και άλλα.
Αυτή την αποδοχή του τουρκικού επεκτατισμού στο πλαίσιο της «κανονικότητας» για την οποία για χρόνια, καθώς πιο έντονα τους τελευταίους μήνες, τεκμηριώνουμε, δεχόμενοι και την δυσφορία Ελλαδιτών πολιτικών και διπλωματών, την επιβεβαίωσε τώρα ο Υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης ως επίτευγμα. Είναι φοβίες, δογματισμοί, μειωμένη εθνική ευθύνη, εξαρτήσεις…; Ό,τι κι αν συμβαίνει, η πολιτική αυτή πλήττει τα εθνικά συμφέροντα. Δώσαμε μάχες στην ΕΕ για να καταδικάσουμε τις παρανομίες ζητώντας κυρώσεις, και αυτό που υλοποιείται είναι η ουσιαστική εργαλειοποίηση της Αθήνας στις στρατηγικές επιδιώξεις του καθεστώτος Ερντογάν. Για αυτό, η σιωπή αποτελεί συνενοχή. Στην πραγματικότητα, ενώπιον της πλέον ευνοϊκής συγκυρίας δεκαετιών για τα εθνικά δίκαια, προωθείται πολιτική αποδοχής του νεο-οθωμανισμού ως «κανονικότητας» με δημόσια παραδοχή!
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ- S&D
