Μην πει κανείς πως έλειψαν ενδιαφέροντα γεγονότα, δράσεις και γιορτές αυτό το φθινόπωρο που έδωσε κιόλας τη θέση του στον εορταστικό Δεκέμβριο. Στο τέλος του Οκτώβρη, μικροί και μεγάλοι γιορτάσαμε το …παραδοσιακό «Χάλλοουϊν». Μια γιορτή που δείχνει πόσο γερές είναι οι ρίζες του πολιτισμού μας με τα παιδιά να επιβεβαιώνουν τις διηγήσεις των γιαγιάδων και των παππούδων τους!
Λίγο αργότερα …μαύρισε η Παρασκευή μας αλλά δεν το ομολογήσαμε κρατώντας το …παραδοσιακό (κι αυτό) όνομά της «μπλακ φράιντεϊ». Αυτά έχει μια πολυπολιτισμική κοινωνία! Το βλέπουν κι οι ξένοι και πολύ μας καμαρώνουν. Η αγορά κινήθηκε όσο κινήθηκε, μόνο που οι καταναλωτές κατάλαβαν πως το «έθιμο» δεν είναι τόσο φιλικό όσο προσδοκούσαν.
Πέρα, όμως, από μουρμουρητά, το νέο θαύμα της κυπριακής οικονομίας είναι εδώ, τουλάχιστον όσο αυτό εκφράζεται με τις πολλαπλές προαγωγές από επαγγελματίες του είδους. Φαίνεται πως αυτοί εξετάζουν κυρίως στοιχεία κι αριθμούς για άμεσες οικονομικές παραμέτρους. Είναι γνωστό πως στο μεσοδιάστημα από την προηγούμενη αξιολόγηση δεν έχουν διευρυνθεί οι παραγωγικές δραστηριότητες στον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα. Ανατρέχοντας σε μια κινηματογραφική καταγραφή, πάνε τριάντα έξι τώρα χρόνια, διαπιστώνουμε πως τελικά αυτή είναι ό,τι απέμεινε από τις πλείστες βιομηχανικές μονάδες που είχαν περιληφθεί λόγω της σημασίας τους. Κι αν τότε έφταιγαν η κακοδιαχείριση, ο λανθασμένος σχεδιασμός για τη δυναμικότητα, η ανεπάρκεια συστήματος διασφάλισης ποιότητας ή η παραβίαση (ακόμα και) της τότε περιβαλλοντικής νομοθεσίας, πώς έχει αξιοποιηθεί η πολύ σημαντική πρόκληση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας και πρακτικής; Aν δεν είναι κι αυτός ένας ουσιαστικός δείκτης ανάπτυξης και μάλιστα αειφόρου, είναι δυνατόν να αρκούν μόνο οι (οικονομικές) στατιστικές του τουρισμού ή τα υπεκέρδη των τραπεζών;
Πάντως δεν είναι για την οικονομική μας ευρωστία που μάς αγάπησαν(;) οι Αμερικανοί. Θα πείτε πως πάντα μάς αγαπούσαν και πάντα μάς φρόντιζαν αν ήταν να εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους.
Τώρα φαίνεται πως τους αγαπήσαμε κι εμείς! Ενεργοί και παλαίμαχοι πολιτικοί το είχαν κατά καιρούς εισηγηθεί, σε πείσμα των ιστορικών γεγονότων και χωρίς τεκμηρίωση της όποιας αλλαγής συνθηκών που θα μπορούσε να εξηγήσει την προσέγγισή τους. Παραδοσιακά κόμματα πατριωτικο-δημοκρατικά και άλλα νεοφανή ευρωπαϊζοντα τάσσονται υπέρ της πιθανότητας ένταξης στο ΝΑΤΟ και δακτυλοδείχνουν την Τουρκία σαν το μόνο εμπόδιο σ΄αυτή την προοπτική. Θεωρούν ότι θα γίνει πάλι «της Σουηδίας» που όμως αυτή τα κατάφερε, ίσως γιατί δεν …κατέχεται από την Τουρκία.
Η Τουρκία στέλλει μήνυμα πως χρειάζεται ομοφωνία η οποία θα είναι αδύνατη ειδικά λόγω μη αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας από την κατοχική γείτονα. Σκεφτήκατε, αντί να ζητάμε από την Τουρκία να αποσύρει τα κατοχικά της στρατεύματα, να την παρακαλούμε να μας αφήσει να …συγγενέψουμε εν όπλοις; Δεν αθωώνει τον παραλογισμό μας η θεωρούμενη σίγουρη άρνηση της Τουρκίας. Θυμάστε τι πάθαμε κάποτε με τον Ντενκτάς που όλο και θεωρούσαμε πως θα λέει πάντα όχι μέχρι που μας αιφνιδίασε με τον πρώτο «ναι» που είπε; Kι αν η Τουρκία σκεφτεί πως ο μόνος τρόπος να μείνουν τα στρατεύματά της (έστω, όχι όλα) είναι να μας αφήσει να μπούμε στο ΝΑΤΟ, οπότε αυτά θα παραμείνουν σαν νατοϊκά ψευδο-συμμαχικά; Τελικά από τι θα μας προστατεύσει το ΝΑΤΟ και ποιους άλλους θα συμπροστατεύσουμε ως νατοϊκοί σύμμαχοι; Για ποιο λόγο, ήδη από τώρα, ταυτιζόμαστε μαζί τους αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα για αξιοποίηση της Κύπρου για τα σχέδια των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ στην περιοχή; Aκόμα κι αν το «ΝΑΤΟ, ΣΙΑ προδοσία» αποτελεί μέρος αρχειακού υλικού, εκείνο το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο» στριφογυρίζει στο μυαλό γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση μάλλον προς τα εκεί μάς σπρώχνει…
Καλά φάγαμε με τον Φιντάν στο ίδιο τραπέζι κι ήταν, λέει, καλής θέλησης ένδειξη. Ο ίδιος, πάντως, πολύ γρήγορα διέλυσε τις ψευδαισθήσεις πως είχε έμπρακτα αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία που τον (καλο)δέχτηκε. Ούτε ο νέος Γενικός Γραμματέας του ΟΑΣΕ που εκλέχτηκε (ακατανόητα) με την ψήφο και της Κυπριακής Δημοκρατίας φαίνεται πως θα διαφοροποιηθεί από την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας και τις ακραίες τοποθετήσεις του. Προς τι, άλλωστε; Τον πιέζει κανείς;
Η όλη ιστορία εκφεύγει των ορίων της κοινής λογικής. Με τη φυσική νοημοσύνη, άκρη δεν βγάζουμε! Ούτε η τεχνητή φαίνεται να μας βοηθά!
