Nα και η πρώτη φορά που γράφεται η νέα ημερομηνία, ακόμα και πριν φύγει η χρονιά! Το συνηθίζουμε να κάνουμε απολογισμό αυτής που φεύγει συνδέοντάς τον με τις προσδοκίες για αυτή που ήρθε, για όσα μπορείς να αποτρέψεις, να διορθώσεις, να προσπαθήσεις ξανά με άλλη προσέγγιση. Δεν χρειάζεται να περάσει ολόκληρος ο χρόνος για να εντοπίσεις, να καταγράψεις και να σχολιάσεις όσα σημαντικά, συχνά δυσάρεστα, συχνά μη αντιστρεπτά συμβαίνουν. Τώρα πια δεν μπορεί να μην ξεφυλλίσεις εκείνο το εικονογραφημένο ημερολόγιο που μόλις γύρισε την τελευταία του σελίδα. Δεν πρόκειται για το κλείσιμο ταμείου που, σαν τέτοιο, άφησε και φέτος αρνητικό υπόλοιπο, τοπικά, περιφερειακά και διεθνώς. Και βέβαια, «μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται»…
Είμαστε, αλήθεια, ασφαλείς και με σταθερά αναβαθμιζόμενη οικονομία, όπως μαρτυρούν οι βαθμολογίες εντεταλμένων προς τούτο φορέων; Ζούμε ξανά ένα νέο «οικονομικό θαύμα»; Αισθανόμαστε τόσο προστατευτική την αναπνοή των Αμερικανών που μπορεί να δείχνουν πως ενοχλούνται από την επεκτατική έπαρση του σουλτάνου της Άγκυρας και (όπως διακηρύττει) πασών των γειτονικών χωρών και θαλασσών που τις οραματίζεται να χωράνε στη γαλάζια πατρίδα; Mας βοηθά το «όνειρο» ένταξης στο ΝΑΤΟ που έπρεπε να το είχαμε δει, όχι μόνο στον ύπνο μας (όπως κάποιοι …πρωτοπόροι) αλλά και στον ξύπνιο μας, ήδη από το 1960, όπως υπέμνησε στην πρόσφατη συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Άραγε η διεκδίκησή μας για τερματισμό της κατοχής θα μεταλλαχθεί στην προσδοκία να μην αρνηθεί η Τουρκία την ένταξή μας στον φιλανθρωπικό αυτό οργανισμό; Τελικά θα μαθαίνουμε αυτές τις προοπτικές από τις εφημερίδες, χώρια που δεν τα γράφουν όλα;
Στη γειτονιά μας oι εξελίξεις είναι ανησυχητικές. Όσο η κατάσταση δείχνει να περιπλέκεται, λες πως δεν μπορεί, κάποια ρωγμή στα πολλαπλά διαχωριστικά τείχη μπορεί να αφήσει να περάσει αέρας – πριν την ασφυξία. Κι όμως, την ίδια ώρα ανακαλύπτεις πως προστατευτικά τείχη δεν υπάρχουν για τις χιλιάδες των αμάχων, όσους έχουν επιβιώσει από το δεκαπεντάμηνο μακελειό στη Γάζα, όσους κατέφυγαν στο τελευταίο νοσοκομείο της κατεχόμενης γης πριν κι αυτό καταρρεύσει από τον χριστουγεννιάτικο βομβαρδισμό, θάβοντας μαζί του όσους νόμιζαν πως τους προστάτευε…
Μια ρωγμή; Στις 16 του Οκτώβρη, ένας θαρραλέος διανοούμενος δημοσιογράφος της εφημερίδας Haaretz της Ιερουσαλήμ, ο Gydeon Levy, μίλησε στο αθηναϊκό Βήμα, υποστηρίζοντας, ανάμεσα σε πολλά ενδιαφέροντα, πως «Οι εναλλακτικές είναι δύο: είτε να παραμείνουμε για πάντα ένα κράτος απαρτχάιντ είτε να μετατραπούμε σε δημοκρατία. Σήμερα οι πιθανότητες να γίνουμε δημοκρατία είναι μικρές, αλλά τρέφω ακόμη ελπίδες για τη διεθνή κοινότητα…». Αναφερόμενος στην προοπτική δημιουργίας δυο κρατών είπε πως «Μακάρι να μπορούσε να υλοποιηθεί. Αλλά είναι αδύνατο με 700.000 Εβραίους εποίκους στη Δυτική Όχθη. Δεν υπάρχει χώρος για παλαιστινιακό κράτος. Γι’ αυτό, αντί να αγωνιζόμαστε για τη λύση των δύο κρατών, πρέπει να ξεκινήσουμε να μιλάμε για κάτι απλό: για αλλαγή καθεστώτος. Από τον ποταμό Ιορδάνη ως τη Μεσόγειο είναι μόνο ένα κράτος. Το θέμα είναι αν θα είναι δημοκρατικό ή μια βάναυση τυραννία».
Πριν λίγες μέρες ο σουλτάνος έβαλε τους δικούς στόχους για το Κουρδικό: «Οι Κούρδοι θα πρέπει είτε να καταθέσουν τον οπλισμό τους είτε να θαφτούν με αυτόν». Eίχε προηγηθεί ένα «φιλειρηνικό» μήνυμα από τον (ακόμα πιο) ακραίο εταίρο του Μπαχτσελί για την πιθανότητα απελευθέρωσης τού Οτσαλάν με την προϋπόθεση αποκήρυξης της βίας (όπως εκείνος τη θεωρεί). Στις 28 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε μια ασυνήθιστη (λόγω των σκληρών περιορισμών πολλών χρόνων) επίσκεψη δυο βουλευτών του φιλοκουρδικού κόμματος Δημοκρατίας και Ισότητας των Λαών (DEM) στις φυλακές Ιμραλί. Επιστρέφοντας, μετέφεραν τη θετική ανταπόκριση του Κούρδου ηγέτη στην πρόταση-πρόκληση Μπαχτσελί την τοποθέτηση πως «Αυτή είναι η εποχή της ειρήνης, της δημοκρατίας και της αδελφοσύνης για την Τουρκία και την περιοχή». Ανεξάρτητα από αυτό (και τις συνθήκες που το περιβάλλουν) ο αγώνας των Κούρδων δεν στοχεύει πια στη δημιουργία χωριστού κράτους αλλά στη συνύπαρξη, με δημοκρατία και αξιοπρέπεια, των λαών της περιοχής, ξεκινώντας από τη Συρία…
Υπάρχουν τελικά κάποιες ρωγμές;
ktsimillis@cytanet.com.cy
