Αυτή η ιστορία με τη Γροιλανδία μοιάζει (και σίγουρα είναι) πολύ πρωτότυπη. Είναι μια ιστορία ιμπεριαλιστικής φαντασίας που αναζητεί πρακτική “δικαίωση”. Μπορεί το σύστημα της Γροιλανδίας να είναι κι αυτό πρωτότυπο, μια κάποια αυτονομία, μιας εξ αποστάσεως (μεγάλης) σύνδεση με τη Δανία, μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και του ΝΑΤΟ. Έτσι είναι που φτάνουν μέχρι εκεί τα πλοκάμια του ΝΑΤΟ που δεν είναι και τόσο αναγκαία αφού οι ΗΠΑ διαθέτουν βάσεις σ’ αυτό το τεράστιο χιονισμένο “νησιωτικό αγροτεμάχιο” της Αρκτικής. Είναι σίγουρο πως το εκεί στρατιωτικό προσωπικό θα παίρνει και επίδομα εκτός έδρας και άλλα ωφελήματα αφού οι κλιματικές συνθήκες δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για …κοινωνική ζωή. Ούτε στην κλιματική κρίση μπορούν να προσβλέπουν για σταδιακό λιώσιμο των πάγων, αν πιστεύουν όσα ο σερίφης τους με αυθάδεια υποστηρίζει, θεωρώντας πως: «Αυτή η “κλιματική αλλαγή” είναι, κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη απάτη που έχει διαπραχθεί ποτέ στον κόσμο» (από την ομιλία Τραμπ στη ΓΣτου ΟΗΕ στις 24 Σεπτεμβρίου).
Είναι γεγονός ότι αν είναι με τα λεφτά του που θα προσπαθήσει να κατακτήσει τη Γροιλανδία, ο σερίφης προβάλλει ένα …σοσιαλιστικό σχεδιασμό: Eπικαλέστηκε πως θα δώσει κάποιες χιλιάδες δολάρια στον καθένα από τους λιγοστούς σχετικά κατοίκους του αχανούς νησιού. Κι αυτό σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις όπου, χωρίς επίσημη κατάκτηση-προσάρτηση, είναι αποτελεσματικός στην οικειοποίηση των υποταγμένων χωρών, πληρώνοντας τους ηγέτες τους (εν ανάγκη και με πραξικόπημα), διασφαλίζοντας την πολιτική υποταγή τους και την εκμετάλλευση των ορυκτών και άλλων πόρων τους. Με όλα τούτα ξεχάστηκε η Βενεζουέλα, δεν σχολιάστηκε η Σομαλιλάνδη, αφέθηκαν οι Παλαιστίνιοι να πνίγονται μέσα στα σχισμένα αντίσκηνά τους στα λασπόνερα της κατεδαφισμένης Γάζας ενώ οι αναβαθμισμένοι (μέχρι και τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ) τρομοκράτες του ISIS σκοτώνουν πάλι Κούρδους υπό την εποπτεία και με τις ευλογίες της Τουρκίας…
Eίναι και η δραματική κατάσταση στους δρόμους της Τεχεράνης και άλλων πόλεων στο Ιράν. Τα οικονομικά προβλήματα ήταν το προμελετημένο αποτέλεσμα του διαχρονικού εμπάργκο στο καθεστώς. Είναι και άλλες οι πιέσεις μέσω του γειτονικού Αζερμπαϊτζάν που βρίσκεται σε παράλληλη σχέση με την Τουρκία και το Ισραήλ και σε συμπόρευση με τους κατοικούντες στο βόρειο Iράν Αζέρους. Η εξωτερική επέμβαση εκφράστηκε και πρόσφατα με τους ισραηλινούς και αμερικανικούς βομβαρδισμούς του Ιουνίου, με επίκληση εξελίξεις στο πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας που δεν επιβεβαιώθηκαν από τη Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ). Υπήρχαν και τότε πράκτορες (τουρίστες άραγε;) στην Τεχεράνη, υπάρχουν και τώρα. Είναι σ΄αυτούς που απευθύνθηκε ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Mike Pompeo: “Eυτυχισμένο το Νέο Έτος σε όλους τους Ιρανούς στους δρόμους. Επίσης σε κάθε πράκτορα της Mossad που βαδίζει μαζί τους” (The Jerusalem Post, 3.1.2026). Οι εξελίξεις είναι τραγικές, το ίδιο και οι λιγοστές εικόνες και η απειλή εκτελέσεων. Μπορεί, όμως, ο εκδημοκρατισμός και τα ανθρώπινα δικαιώματα να διασφαλίζονται με την επάνοδο της μοναρχίας;
Με όλα τούτα, ακόμα δεν καταλάβαμε πού και πώς πορευόμαστε σ’ αυτό τον ανήσυχο κόσμο. Πολλές βελτιώσεις κάνουν στις υποδομές μας οι Αμερικανοί “στρατηγικοί εταίροι”. Κανείς δεν φτιάχνει σπίτι, oύτε βελτιώνει υφιστάμενη οικοδομή αν δεν πρόκειται να έχει το ελεύθερο να τη χρησιμοποιήσει. Και την Κυπριακή σημαία να κυματίζει σε αποκλειστικότητα μαζί με την αστερόεσσα στα χέρια εκπαιδευόμενου στρατιωτικού προσωπικού είδαμε και δεν καμαρώσαμε. Μάλλον ανησυχήσαμε! Ας μας πει επιτέλους κάποιος (με τόση διαφήμιση δεν αποτελεί πια μυστικό) από ποιους θα μας σώσει η υπερατλαντική υπερδύναμη. Αυτοί που σχεδίασαν την καταστροφή της Κύπρου, υπόσχονται τώρα να σώσουν τη μισή;
Για είκοσι έξι χρόνια τώρα, η Ευρωπαϊκή Ένωση διαπραγματεύεται τη συμφωνία Mercosur με χώρες της Λατινικής Αμερικής (Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη, Ουρουγουάη) και διάλογος με τους παραγωγούς και τους πολίτες δεν έγινε. Στον απόηχο μάλιστα των πρόσφατων πανευρωπαϊκών κινητοποιήσεων των αγροτών για προβλήματα της αγροτικής πολιτικής, η υπογραφή της αναδεικνύει αυταρχισμό με τα αποτελέσματά της στην πορεία του χρόνου να είναι απαισιόδοξα. Eίναι να μη θυμηθούμε πως εκείνο το τραγούδι του 1975 (Στίχοι/Μουσική: Θωμάς Μπακαλάκος, “Τα αγροτικά”), ταιριάζει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε όσα αναφέρθηκαν…
“…Θα ‘ρθουν πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες/Θα κερδοσκοπήσουν οι μεσάζοντες/και εμείς τα ίδια θα ‘μαστε άλλη μια φορά /μας παίρνουν τη σοδειά φτηνά/ Όχι δεν πουλάμε…”
