Η κριτική, το σχόλιο και η αρθρογραφία έναν στόχο έπρεπε να έχουν, τη διόρθωση κάποιας στρέβλωσης, τη βελτίωση κάποιας απαράδεκτης κατάστασης ή τη λύση ενός προβλήματος, το πετυχαίνουμε με τη νοοτροπία που έχουμε και την τακτική που ακολουθούμε;

Αν η κριτική μας δεν γίνεται με κοσμιότητα, δεν είναι ακριβοδίκαιη βασισμένη σε στοιχεία λογικά, αλλά βασίζεται σε κουβέντες του καφενέ, του διαδικτύου και με πονηρή κομματική σκοπιμότητα θα φέρει το ποθούμενο αποτέλεσμα ή θα καταστεί μπούμερανγκ;

Εδώ και αρκετά χρόνια, εμείς οι Έλληνες, ασφαλώς όχι όλοι, σε Κύπρο και Ελλάδα, ξεχάσαμε τι σημαίνει μέτρο και αντικειμενικότητα, κάποιοι βλέπουν κάποια θέματα μαύρα και άραχνα, ενώ κάποιοι άλλοι τα βλέπουν ρόδινα και ωραία, αν είναι δυνατό.

Τα πλείστα άρθρα σήμερα στόχο έχουν να πλήξουν την κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση, ένα κόμμα ή ένα πολιτικό πρόσωπο, βασισμένα στην υπερβολή, την παραχάραξη και τους ψιθύρους με το αποτέλεσμα να είναι αντίθετο από τον στόχο.

Για να πετύχει τον στόχο του ένα άρθρο ή σχόλιο πρέπει να εκφράζεται με κοσμιότητα και εντιμότητα, να λέγει τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη. Δεν είναι δυνατό μια κυβέρνηση, ένα κόμμα, ένας οργανισμός, ένας πολιτικός, ή ένα Υπουργείο να μην έχει και επιτυχίες όπως και αστοχίες.

Τη σημερινή κυβέρνηση μπορούμε και δικαιούμαστε να την κατηγορήσουμε για το μπάχαλο με τα μεγάλα έργα, για το υδατικό, για τις περσινές πυρκαγιές, σήμερα με τον αφθώδη πυρετό, για τη Δικαιοσύνη και την Αστυνομία κ.τ.λ., αλλά οφείλουμε, ταυτόχρονα, να πούμε και μια πραγματικότητα, ότι στην εξωτερική πολιτική πάμε καλά.

Συνήθως, ένα κόμμα κατηγορεί ένα άλλο για λάθη που έκανε όταν κυβερνούσε, σε ποια διακυβέρνηση δεν υπήρξαν λάθη και παραλείψεις; Ίσως, σε μια διακυβέρνηση να έγιναν περισσότερα έργα παρά λάθη και σε κάποια άλλη λιγότερα, όμως, πρέπει να δεχθούμε όλοι, ότι λάθη γίνονταν και θα γίνονται στο μέλλον. Το ζητούμενο είναι η προσπάθεια όλων να μετατρέπουμε τα λάθη σε μαθήματα για να μην τα επαναλαμβάνουμε και να βελτιωνόμαστε.

Σήμερα, ο ένας πολιτικός αρχηγός κατηγορεί κάποιο άλλο κόμμα γιατί στο ψηφοδέλτιο του συμπεριλαμβάνονται υποψήφιοι με παλιές «αμαρτίες», άραγε υπάρχει ψηφοδέλτιο που λαμποκοπά από φωτοστέφανα;

Γιατί λειτουργούμε αρνητικά αντί θετικά; Πρόβαλε καλέ μου τις προτάσεις σου για τη λύση των τόσων προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο τόπος και άσε τον πολίτη να στείλει τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Προτεραιότητα μας είναι το ποιος είναι υποψήφιος σε κάθε συνδυασμό, ή πώς λύνουμε τα προβλήματα μας;

Ο τόπος ως κύριο πρόβλημα έχει σήμερα την εισβολή και κατοχή, υπάρχουν όμως το μεταναστευτικό, το οργανωμένο έγκλημα, τα ναρκωτικά, η οικονομία, η λειψυδρία κ.τ.λ. Είδε κάποιος ταύτιση απόψεων έστω δυο κομμάτων για τη λύση των πιο πάνω προβλημάτων; Δυστυχώς, όλοι βλέπουν το κάθε θέμα μέσα από τον κομματικό φακό και σκοπιμότητα και όχι με ρεαλισμό.

Στις πάρα πολλές περιπτώσεις βλέπεις ένα τίτλο άρθρου και το όνομα  του αρθρογράφου και υπολογίζεις αμέσως τι περίπου θα διαβάσεις στο κείμενο. Δυστυχώς, ο κομματικός φανατισμός έχει διαβρώσει τα πάντα.