Κάποτε, το κίνημα των απολίτικων και γενικά αυτών που απείχαν από τα κοινά και την δημόσια ζωή, ήταν μεν πλειοψηφικό, αλλά παρέμενε στο περιθώριο όσον αφορά τα πολιτικά δρώμενα. Σιγά σιγά, οι απολίτικοι, βρήκαν πολιτική φωνή, σχήμα που ακούγεται οξύμωρο, αλλά είναι πλέον πραγματικότητα. Στις παρακάτω γραμμές, θα σχολιάσουμε το πως κατάφερε να βρει φωνή αυτό το κίνημα, αφού πλέον στα μέσα του 2026, οι καταστάσεις στο πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, έχουν αλλάξει άρδην σε σχέση με πριν μία δεκαετία, κάτι το οποίο καθιστά εκπληκτικό.

Ζούμε σε μια εποχή, όπου το διαδίκτυο και οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ζωή μας, ενώ για κάποιους είναι η ίδια η ζωή τους. Έτσι, αναπόφευκτα μπήκε για τα καλά και στην πολιτική ζωή του τόπου. Οι μορφές που πήρε, είναι κυρίως τα πότκαστ. Πλέον, μπορεί ο οποιοσδήποτε να ξεκινήσει μια σειρά από ποτκαστ, με επιφανειακές θεματικές, και εν τέλει να γίνει «γνωστός» σε ένα κοινό. Χωρίς να θεωρούμε τα ποτκαστ εκ φύσεως κάτι αρνητικό, αλλά τείνουν να μεταβληθούν σε τέτοια, αφού εκεί, βρίσκουν «πολιτικό καταφύγιο» αρκετοί άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική. Οι απολιτικοι λοιπόν, διαμορφώνουν άποψη για τα τεκτενώμενα, ακούγοντας όλους αυτούς τους φωστήρες, οι οποίοι καταπιάνονται από διάφορα θέματα, ιστορικού, πολιτικού, πολιτιστικού και κοινωνικού περιεχομένου, χωρίς να έχουν την παραμικρή γνώση εις βάθος επί των θεμάτων αυτών.

Μία κοινή θεματική που πολλές φορές προσελκύει αυτό το απολίτικο κοινό, είναι το πολιτικό κουτσομπολιό. Δηλαδή, η ιστορία με τον πρώην γενικό ελεγκτή και την παύση του, η κόντρα του τέως ΠτΔ Νίκου Αναστασιάδη με τον Μάκαριο Δρουσιώτη, αφου ο τελευταίος έχει γράψει κάποια βιβλία εναντίον του, η ιστορία με την υπόθεση της «Σάντης» που πάλι είναι εμπλεκόμενος ο Δρουσιώτης και πάει λέγοντας. Καλώς ή κακώς, το κουτσομπολιό σε οποιαδήποτε μορφή, στις παρακμιακές κοινωνίες, βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Αρέσει και είναι πολύ ελκυστικό. Κάπως έτσι, εντάσσονται και τα χαλαρά πότκαστ στην ζωή των νέων. Αφού είναι είτε κουτσομπολίστικα είτε επιφανειακά είτε και τα δύο. Ως εκ τούτου, όποιος κουτσομπολεύει πολιτικά, όποιος καταπιάνεται με επιφανειακά ζητήματα, όποιος δημιουργεί περιεχόμενο πολιτικά κενό, χωρίς θέσεις, στην νέα γενιά και αντίληψη, είναι εν δυνάμει πολιτικό υποκείμενο. Τρανό παράδειγμα η εκλογή του Φειδία Παναγιώτου ως ευρωβουλευτή. Το τρομακτικό στην όλη υπόθεση, είναι πως η νέα σύσταση της βουλής τον Μάη, ίσως να είναι γεμάτη με διάφορους τέτοιους, αφού στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, τα ψηφοδέλτια είναι γεμάτα απολίτικους ινφλουένσερ, που μάλλον απώτερο σκοπό έχουν να γίνουν γνωστοί μέσο της εκλογικής διαδικασία, παρά το να παράξουν πολιτική για το καλό του τόπου και της κοινωνίας.

Ένα άλλο ζήτημα που πρέπει να μπει στην συζήτηση, είναι κατά πόσο τα παραδοσιακά κόμματα έκλεισαν τον ιστορικό τους κύκλο. Ή μάλλον είναι σε μια παρατεταμένη πολιτική παρακμή η οποία δημιουργεί όλο αυτό το πολιτικό κενό που τον καλύπτουν όλοι αυτοί. Προφανώς και το επιχείρημα «είδαμε και τα χαίρια των άλλων», δεν μπορεί να θεωρηθεί πολιτικό. Άκρως απολίτικο είναι. Όμως, το διαχρονικό ρουσφέτι, η διαχρονική διαφθορά και γενικά η δυσπιστία των πολιτών στους θεσμούς, είναι δεδομένη, λογική και κατανοητή. Όμως, η απάντηση στην γενικευμένη παρακμή τον παραδοσιακών κομμάτων, είναι η απολίτικη οδός; Είναι ο Φειδίας και οι διάφοροι τυχάρπαστοι που κατεβαίνουν είτε μαζί του είτε με άλλα πολιτικά κόμματα που δεν έχουν καμία απολύτως ιδέα για τις ιδιαιτερότητες του τόπου; Η απάντηση είναι όχι. Αλλά μάλλον αυτό συμβαίνει διότι η ίδια η κοινωνία είναι σε παρακμή. Άρα, είτε που θα απαντήσουμε στην κρίση με την επιστροφή μας κοινωνία σε αξιακές υποθέσεις όπως είναι η έννοια της πατρίδας, της γλώσσας και της ταυτότητας, της αλληλεγγύης και της ισότητας, της ηθικής και του σεβασμού, του δικαίου και της δημοκρατίας και εν τέλη την έννοια του πολιτισμού, είτε που θα μείνουμε βυθισμένοι στο βούρκο της παρακμής. Ίδωμεν.

Γυμναστής, αθλητής ποδηλασίας