Δεν ξέρω γιατί, αλλά αρχίζοντας να γράφω αυτό το άρθρο, ήρθε στη σκέψη μου η λέξη θυμόσοφος. Προφανώς γιατί η ετυμολογία της οδηγεί στον θυμό, όπως αυτόν που νιώθεις κι εσύ, άγνωστε ψηφοφόρε, πηγαίνοντας στην κάλπη την Κυριακή. Που καθορίζει τη σκέψη και την επιλογή σου. Μη μείνεις, όμως, στον θυμό, πρόσθεσε και το δεύτερο συνθετικό, σοφός, για να φτιάξεις τον θυμόσοφο, τον από ένστικτο σοφό, τον ψύχραιμο, αυτόν που αντιμετωπίζει με ηρεμία κάθε δύσκολη κατάσταση. Στη λέξη συνήθως κολλάμε και τον λαό, και φτάνουμε στον «θυμόσοφο λαό», ο οποίος διατυπώνει επιγραμματικά, με ρητά και παροιμίες, αυτό που θέλει να πει. Για τον θυμό μάς υποδεικνύει πως μόνο κακός σύμβουλος είναι και ότι βλάπτει περισσότερο αυτόν που τον νιώθει, παρά αυτόν στον οποίο στρέφεται. Στην Ελλάδα λένε: Όποιος θυμώνει, ζημιώνει. Και στην Κύπρο: Θυμός του χωρκάτη, ζημιά του πουτζιού του.
Μα, φυσικά κι έχεις δίκαιο ότι σε απογοήτευσαν. Δικαιολογείσαι να τους κατηγορείς που δήλωσαν πολλές φορές πως πήραν το μήνυμα της κάλπης, μα δεν κατάλαβαν τίποτε. Δεν τους εμπιστεύεσαι, αφού πλειστάκις σού υποσχέθηκαν, σού δήλωσαν «δεσμεύομαι», αλλά τα αθέτησαν όλα. Δυσκολεύεσαι να τα βγάλεις πέρα. Διαπιστώνεις τη διαφθορά και τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος. Πολλοί που τάχθηκαν να σε υπηρετούν, προτίμησαν τα ιδιοτελή τους συμφέροντα. Ένοχοι και συνένοχοι δεν λογοδοτούν, δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη, δεν τιμωρούνται. Γι’ αυτό αντιδράς, τους απαξιώνεις και θέλεις να τους τιμωρήσεις.
Ωραία, αλλά πού είμαστε τώρα και πού πάμε;
Είσαι, λοιπόν, θυμωμένος, οργισμένος, απογοητευμένος. Και δεν περιμένεις τίποτε. Αυτή η κατάσταση, όμως, που δημιουργήθηκε στον τόπο μας ως αποτέλεσμα θυμού και απογοήτευσης, που οδήγησε στον μηδενισμό των πάντων, στην αμφισβήτηση και απαξίωση όλων των θεσμών, στο τσουβάλιασμα συλλήβδην όλων των πολιτικών και αξιωματούχων με χαρακτηρισμούς όπως, ανίκανοι, ανάξιοι, διεφθαρμένοι, κλέφτες, ανεύθυνοι, αναξιόπιστοι, αντιπροσωπεύει όλη την αλήθεια; Είναι η πατρίδα μας η χειρότερη χώρα στον κόσμο, με τους χειρότερους ανθρώπους; Πού σταματά η πραγματικότητα και πού αρχίζει η χωρίς όρια υπερβολή, που έφερε αυτήν τη θλιβερή και τοξική περιρρέουσα, στην οποία βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να επιβληθούν ακραίοι, λαϊκιστές, χαλαστές, μεσσίες και μαθητευόμενοι μάγοι; Αυτό σε ικανοποιεί και σου δίδει ελπίδα;
Διέγραψες, λοιπόν, τους άλλους. Πόσο σίγουρος είσαι για τους καινούργιους;
Ο θυμόσοφος λαός, θυμίζουμε, μάς προειδοποιεί πως, όταν σκεφτόμαστε, αποφασίζουμε και ενεργούμε υπό το κράτος του θυμού, χωρίς ψυχραιμία, ηρεμία και ορθολογισμό, δεν τιμωρούμε μόνο αυτούς που στοχεύουμε, ζημιώνουμε περισσότερο τους εαυτούς μας και τον τόπο μας. Κι αυτό δεν είναι μια απλή θεωρία. Το επαλήθευσε και η Ιστορία.
Καταρρακωμένος, εξαθλιωμένος, απογοητευμένος, θυμωμένος ήταν ο λαός της ηττημένης Γερμανίας με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Με την οικονομία κατεστραμμένη. Δεν πίστευε πια ότι οι παλιοί πολιτικοί θα του έδιναν ελπίδα. Έψαχνε κάτι νέο, ένα σωτήρα και τον βρήκε στο πρόσωπο του Αδόλφου Χίτλερ. Οι φλογεροί λόγοι του γοήτευαν συνεχώς περισσότερους ακροατές που του έδωσαν δύναμη. Ο λαός άκουγε από το στόμα του αυτά που ήθελε να ακούσει. Τον ψήφισε και τον ανέβασε στην Καγκελαρία. Όταν έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο, ήταν αργά. Οδήγησε τη Γερμανία σε νέα ολοκληρωτική καταστροφή.
Θυμωμένος και απογοητευμένος με τους ηγέτες του ήταν και ο λαός των Ηνωμένων Πολιτειών. Το κατεστημένο, το συστημικό τον απωθούσε. Και στράφηκε στη λύση Τραμπ, που του υποσχόταν να κάμει την Αμερική μεγάλη ξανά. Και τον λαό να… κολυμπάει στα πλούτη. Αγνόησε αυτό που ο ίδιος δεν απέκρυψε ποτέ. Πως είναι απρόβλεπτος, αμετροεπής, αυθάδης, ιδιοτελής, εγωπαθής, αδίστακτος, επικίνδυνος. Τώρα ο θυμωμένος λαός της Αμερικής εισπράττει τα επίχειρα των οργισμένων αποφάσεων και επιλογών του. Χωρίς να ξέρει τι τέξεται η επιούσα (τι θα φέρει η επόμενη μέρα), για τον ίδιο, τη χώρα και τον κόσμο.
Θα πεις, δικαιολογημένα ενδεχομένως, διαφορετικές οι συνθήκες, ακραία τα παραδείγματα, δεν ισχύει πάντα αυτό. Ας το δεχτούμε. Στάσου, όμως, μια στιγμή και σκέψου:
Ø Εσύ, δεν έχεις καμιά ευθύνη γι’ αυτήν την κατάσταση; Ήταν σωστές οι επιλογές σου κάθε φορά που πήγαινες στην κάλπη; Δεν ζήτησες κι εσύ κάποια εκδούλευση, ένα ρουσφέτι, ένα χατίρι, μια μικρή παρέκβαση τέλος πάντων; Δεν είπες, αφού όλοι το κάνουν, γιατί όχι κι εγώ; Μήπως, τελικά, όλοι βάλαμε το λιθαράκι μας, για να φτάσουμε ώς εδώ;
Ø Ειλικρινά τώρα, επειδή θύμωσες με τον οδηγό του σχολικού λεωφορείου, θα εμπιστευτείς τα παιδιά σου σ’ έναν άγνωστο που με…αφοπλιστική ειλικρίνεια σού λέγει πως τώρα μαθαίνει να οδηγεί;
Ø Με την πατρίδα σου υπό κατοχή, σ’ ένα ρευστό, επικίνδυνο γεωστρατηγικό πολιτικό περιβάλλον, παραχωρείς χωρίς περίσκεψη το δικαίωμα να χειριστούν την κατάσταση εκ μέρους σου άτομα που θεωρούν πως όλα είναι χαβαλές, πασιαμάς, ένα παιχνίδι της πλάκας;
Ø Θέλεις να συνεχιστεί αυτή η τοξική περιρρέουσα και μετά τις εκλογές;
Ø Αν εκθεμελιώσουμε τα πάντα, είσαι σίγουρος ότι θα τα φτιάξουμε τέλεια απ’ την αρχή;
Ø Είσαι, αλήθεια, σίγουρος ότι αυτοί που θα έλθουν στη θέση εκείνων που τιμωρείς, θα είναι καλύτεροι;
Κράτα, φίλε, την οργή σου ώς το Σάββατο το βράδυ. Ξύπνα Κυριακή πρωί, πιες έναν καφέ, στάσου στον καθρέφτη, βρίσε τους ξανά, ξεθύμανε, και πήγαινε όσο ήρεμος μπορείς στο εκλογικό σου κέντρο. Προτού ρίξεις την ψήφο σου στην κάλπη, σκέψου πως ευθύνη για το πού θα πάει ο τόπος δεν έχουν μόνο οι άλλοι. Έχεις κι εσύ. Και πως μετά τις 24 Μαΐου 2026, θα ακολουθήσουν άλλες 1826 δύσκολες και απαιτητικές μέρες για σένα και την Κύπρο!
*Δημοσιογράφος
