Η μεγάλη ψευδαίσθηση της λαϊκής εντολής
Καθώς η σκόνη της εκλογικής αναμέτρησης αρχίζει να πέφτει, τα κομματικά επιτελεία επιδίδονται σε μια γνώριμη, σχεδόν τελετουργική άσκηση αυτοϊκανοποίησης. Μιλούν για «ποσοστά νίκης», για «σταθερότητα των πυλώνων» και για «ξεκάθαρα μηνύματα». Όμως, πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα των τηλεοπτικών γραφημάτων κρύβεται μια βαθιά, χρόνια θεσμική νόσος. Τα ποσοστά που παρουσιάζονται ως θρίαμβοι δεν είναι παρά μια μαθηματική υποκρισία. Ένας καθρέφτης που παραμορφώνει την πραγματικότητα για να κρύψει το σαθρό υπόβαθρο του πολιτικού μας συστήματος.
Αν θέλουμε να κάνουμε μια ειλικρινή, αιματηρή ανατομία της κάλπης, πρέπει να σπάσουμε το γυαλί των «έγκυρων ψηφοδελτίων» και να αντικρίσουμε κατάματα τους αριθμούς της απογραφής. Εκεί, η ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας καταρρέει με πάταγο.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η Κύπρος μετρά σήμερα περίπου 728.000 ενήλικους πολίτες. Ανθρώπους με σάρκα και οστά, που βιώνουν την καθημερινότητα, την ακρίβεια και τη θεσμική σήψη αυτού του τόπου. Από αυτούς, μια τεράστια, βουβή στρατιά 160.000 ανθρώπων επέλεξε να παραμείνει θεσμικά «αόρατη», αρνούμενη ακόμα και να εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους. Αν σε αυτούς προσθέσουμε τις 187.600 των εγγεγραμμένων που γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη στα εκλογικά κέντρα, φτάνουμε στον συγκλονιστικό αριθμό των 347.600 πολιτών.
Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο: Το 47,7\% της κυπριακής κοινωνίας ,σχεδόν ένας στους δύο ενήλικες, επέλεξε τη συνειδητή σιωπή. Αρνήθηκε να γίνει συμμέτοχος σε ένα θέαμα που προφανώς θεωρεί ξένο, ανειλικρινές ή τελειωμένο. Αυτή η «Συμμαχία της Σιωπής» είναι, με διαφορά, η πρώτη και πιο ισχυρή πολιτική δύναμη στον τόπο. Μια δύναμη, όμως, που μένει ορφανή, χωρίς καμία έδρα και κανένα κοστούμι να την εκπροσωπεί.
Μέσα σε αυτό το τοπίο της ακρωτηριασμένης δημοκρατίας, οι πανηγυρισμοί των πρώτων κομμάτων μοιάζουν με κακόγουστο αστείο.
Ο ΔΗΣΥ, με το επίσημο 27,1\%, στην πραγματικότητα έπεισε μόλις το 14,1\% του ενήλικου πληθυσμού της χώρας. Το ΑΚΕΛ, με το 23,9\%, εκπροσωπεί στην πραγματική κοινωνία ένα ισχνό 12,5\%. Τα δε υπόλοιπα κόμματα, που θα καθορίζουν τις ζωές μας από τα έδρανα της Βουλής, κινούνται στην περιοχή του 5\%.
Αυτή είναι η «Δικτατορία των Μειοψηφιών». Το πολιτικό μας σύστημα έχει μετατραπεί σε ένα κλειστό, στεγανό κλαμπ, όπου οι οργανωμένοι κομματικοί στρατοί και οι πειθαρχημένες συσπειρώσεις αποφασίζουν για το 100\% των πολιτών, αντλώντας νομιμοποίηση από μόλις 1 στους 7 ή 1 στους 8 Κυπρίους.
Νομικά και συνταγματικά, η νέα Βουλή είναι απόλυτα έγκυρη. Πολιτικά και κοινωνικά, όμως, η νομιμοποίησή της είναι βαθιά τραυματισμένη. Αυτή η δυσαρμονία δεν είναι ένα στατιστικό παράδοξο, αλλά μια επικίνδυνη κοινωνική νόσος. Όταν το μισό σώμα της κοινωνίας βρίσκεται σε κατάσταση μόνιμης αποξένωσης και πολιτικής κατάθλιψης, το πολίτευμα πάσχει από ατροφία αντιπροσώπευσης. Οι παραδοσιακοί θεσμοί έχουν πάψει προ πολλού να είναι ο καθρέφτης των αναγκών του λαού.
Οι μάσκες των ποσοστών έπεσαν και αποκάλυψαν το πραγματικό, γυμνό πρόσωπο του συστήματος. Η επόμενη μέρα δεν ανήκει σε όσους ανακυκλώνουν την εξουσία τους μέσα στη γυάλινη φούσκα της, αλλά στην επιτακτική ανάγκη να ξαναβρούμε αυτούς τους 347.600 «αόρατους» πολίτες. Να τους επιστρέψουμε την πίστη, την ενσυναίσθηση και την αξιοπρέπεια που τους στερήσαμε.
Γιατί μια δημοκρατία που στηρίζεται σε λειψούς αριθμούς, είναι μια δημοκρατία που απλώς παρατείνει την ημερομηνία λήξης της, περιμένοντας την επόμενη, πιο βίαιη κατεδάφιση.
