Κατά κανόνα όσοι ασχολήθηκαν με την απόφαση του Αμερικανικού Ανωτάτου Δικαστηρίου για την έκτρωση την παρουσίασαν ως κατάργηση ενός συνταγματικού δικαιώματος της γυναίκας. Όπως επεξηγώ κατωτέρω δεν υπάρχει κανένα άρθρο στο Αμερικανικό Σύνταγμα, που να χαρακτηρίζει την θανατηφόρο επέμβαση ως ανθρώπινο δικαίωμα. Το αξιοπερίεργο είναι ότι μερικά μέλη της Κυπριακής Βουλής απαίτησαν την ένταξη της έκτρωσης στο ΓεΣΥ, ως εάν η εγκυμοσύνη είναι ασθένεια. Η μόνη ασθένεια που θεραπεύει η έκτρωση είναι η σπάνια σήμερα περίπτωση του κινδύνου της ζωής της μητέρας, ενώ η ίδια η επέμβαση προκαλεί βαθειά ψυχικά τραύματα στην γυναίκα και ενίοτε καί σωματικά. Πρόκειται για μια διαστροφή της θεραπευτικής αποστολής της ιατρικής (Όρκος του Ιπποκράτους), αφού οι ιατροί καλούνται να λύσουν κοινωνικά προβλήματα της εγκυμοσύνης με την εμβρυοκτονία. Δεν αρκεί το ότι η πλειοψηφία των βουλευτών ψήφισε το 2018 την ελεύθερη έκτρωση μέχρι τις 12 εβδομάδες∙ τώρα ορισμένοι από τους εκπροσώπους μας στην Βουλή επιδιώκουν να επιβάλουν σε όσους δεν αποδέχονται την έκτρωση την συμμετοχή τους στην χρηματοδότησή της μέσω της υποχρεωτικής εισφοράς μας στο ΓεΣΥ. Τι λέγει η Ιερά Σύνοδος επ’ αυτού; Ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος στην ιστορική ομιλία του στην Δούμα (την Ρωσική Βουλή) στις 22 Ιανουαρίου 2015 ζήτησε την αφαίρεση της έκτρωσης από το σύστημα της υποχρεωτικής ιατρικής ασφάλισης, ώστε όσοι αντιτίθενται σε αυτή να μη αναγκάζονται να την χρηματοδοτούν. Σημειώνω ότι η Σοβιετική Ένωση υπήρξε η πρώτη χώρα στον κόσμο, που νομιμοποίησε τις εκτρώσεις το 1920. Ο Στάλιν, φοβούμενος τις δημογραφικές επιπτώσεις αυτής της πολιτικής, τις ποινικοποίησε το 1936. Το 1955 – δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Στάλιν – πάλιν αποποινικοποιήθηκε η έκτρωση, αν και το καθεστώς έκανε εκστρατείες προειδοποιώντας τις γυναίκες για την πιθανότητα σωματικών επιπτώσεων της επέμβασης.
Οι δικαστές του Αμερικανικού Ανωτάτου Δικαστηρίου αναγνώρισαν κατά πλειοψηφία το 1973 (υπόθεση Roe v. Wade) «δικαίωμα» στην έκτρωση, παραδεχόμενοι ταυτοχρόνως ότι σχετικό άρθρο δεν υπάρχει στο Σύνταγμα. Απλώς ανακάλυψαν συνταγματικό δικαίωμα στην έκτρωση με μια ευρεία και αυθαίρετη ερμηνεία της 14ης Τροποποίησης του Συντάγματος, που εγγυάται το δικαίωμα της ελευθερίας της ιδιωτικής ζωής. Οι δικαστές είπαν ότι αυτό το δικαίωμα είναι τόσον ευρύ, ώστε να περιλαμβάνει και την θανάτωση του κυοφορουμένου εμβρύου. Οι πλειοψηφίσαντες δικαστές, αντιλαμβανόμενοι ότι έθεσαν το δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής της εγκύου υπεράνω της ζωής του αγέννητου παιδιού, προσπάθησαν να απανθρωποιήσουν το έμβρυο. Συγκεκριμένα είπαν ότι το έμβρυο δεν είναι νομικό πρόσωπο μέχρι το στάδιο της βιωσιμότητος, που τότε ήταν μεταξύ της 24ης και της 28ης εβδομάδος της κυήσεως. Η βιωσιμότης, όμως, είναι μέτρο της προόδου της εξωμήτριας υποστήριξης του εμβρύου και δεν έχει καμμιά σχέση με την ανθρώπινη ιδιότητά του, που υπάρχει από την σύλληψη. Παρεμπιπτόντως σημειώνω ότι το ίδιο Δικαστήριο το 1857 αποφάσισε ότι οι αφροαμερικανοί δεν είναι νομικά πρόσωπα κατά το Σύνταγμα και επομένως η δουλεία είναι νόμιμη.
Η επιχειρηματολογία της απόφασης του 1973 χαρακτηρίσθηκε ως ωμή άσκηση δικαστικής εξουσίας (raw judicial power), ενώ στην εποχή μας έγινε άκρως αντιεπιστημονική με την πρόοδο της ενδομήτριας υπερηχογραφίας και της εμβρυϊκής ιατρικής. Κατά την δεκαετία του 1980 συμμετείχα ως πρόεδρος του Συνδέσμου Προστασίας του Αγέννητου Παιδιού της Κύπρου σε συνέδρια στο εξωτερικό της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Υπέρ της Ζωής Οργανώσεων. Θυμάμαι ότι σε ένα συνέδριο ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, ο αμερικανός ιατρός John Willke, μας είπε ότι το Roe v. Wade είναι βέβαιο ότι θα ανατραπεί, απλώς δεν γνωρίζουμε πότε θα γίνει αυτό. Η ανατροπή του Roe v. Wade σημαίνει ότι το Αμερικανικό Σύνταγμα δεν περιλαμβάνει κανένα δικαίωμα στην έκτρωση και επομένως οι αμερικανικές πολιτείες είναι ελεύθερες να νομοθετήσουν σχετικά. Τώρα η διαμάχη για τις εκτρώσεις στις ΗΠΑ μετατίθεται στα πολιτειακά κοινοβούλια.
Επιθυμώ να επαναλάβω δύο παλαιότερες εισηγήσεις μου προς την Διοικούσα Εκκλησία για την αντιμετώπιση του κακού της έκτρωσης. Η πρώτη εισήγησή μου περιέχεται σε Ανοικτή Επιστολή μου προς την Ιερά Σύνοδο το 2017 (αναζήτηση στο διαδίκτυο: Ανοιχτή Επιστολή προς την Ι. Σ. της Εκκλησίας της Κύπρου για το νομοσχέδιο για τις εκτρώσεις). Εισηγήθηκα την σύσταση το συντομότερο δυνατόν μιας κληρικολαϊκής Επιτροπής για την Οικογένεια, την Μητρότητα και το Παιδί. Έγραψα ότι «το έργο μιας τέτοιας Επιτροπής δεν θα είναι μόνο η διαφώτιση για το αγέννητο παιδί και η πρακτική βοήθεια και συμπαράσταση προς αποτροπή της έκτρωσης, αλλά και άλλα παρεμφερή ηθικοκοινωνικά θέματα: Η προστασία του παιδιού…, η προώθηση της προγαμιαίας εγκράτειας της νεολαίας ως της ηθικής και ασφαλούς πρόληψης της νεανικής εγκυμοσύνης, η ενθάρρυνση της τεκνογονίας και η αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος». Η δεύτερη εισήγησή μου περιέχεται σε επιστολή μου στον Φιλελεύθερο το 2018 (Εκτρώσεις και μητρικό ένστικτο, philenews.com/koinonia/epistoles/article/520818): «Η Εκκλησία πρέπει να αντιμετωπίσει την ελεύθερη έκτρωση με την ίδρυση Κέντρων Στήριξης της Μητρότητας σε συνεργασία με γυναικολόγους, που δεν κάνουν εκτρώσεις…Τα Κέντρα αυτά, που θα στηρίζουν ποικιλοτρόπως την έγκυο για να γεννήσει το παιδί της, πρέπει να στελεχωθούν με εξειδικευμένο προσωπικό και με τα κατάλληλα μέσα».
H μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζει σήμερα η Κύπρος είναι ο σε βάθος χρόνου εξισλαμισμός της εξ αιτίας του συνδυασμού της ολέθριας ευρωπαϊκής πολιτικής για τους «πρόσφυγες» και της υπογεννητικότητος / έκτρωσης ανάμεσα στους έλληνες της Κύπρου. Δεν αναμένω από τους πολιτικούς μας κάτι γενναίο για το δημογραφικό. Αυτό που με ενοχλεί είναι η αδράνεια της ιεραρχίας στην αντιμετώπιση αυτού του κινδύνου. Φαίνεται ότι ελάχιστοι επίσκοποι έχουν σε κάποιο βαθμό μια ευαισθησία σε αυτά τα θέματα. Υπενθυμίζω ότι ο Κύριος κατέκρινε τους θρησκευτικούς ηγέτες του Ισραήλ, επειδή ασχολούνταν με τα επουσιώδη αφήνοντας «τα βαρύτερα του νόμου» (Ματθ. κγ΄ 23).
* Ιερέας της Ρωσικής Εκκλησίας της Μητροπόλεως Λεμεσού.
