Οι Κερυνειώτες, μαζί με όλους τους υπόλοιπους πρόσφυγες, αυτούς που η στρατιωτική τούρκικη βαρβαρότητα έδιωξε από τη γενέθλια γη τους, μαζί με όλους τους κατοίκους αυτού του νησιού, παρακολουθούν, με δικαιολογημένη ανησυχία, τις τελευταίες εξελίξεις που σχετίζονται με τις συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού.
Η Τουρκία και οι εδώ εξαρτώμενοί της, αφού για σαράντα εφτά χρόνια δεν πέτυχαν να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία και να υλοποιήσουν τα άνομα επεκτατικά τους σχέδια, που εκπονήθηκαν από τις αρχές του περασμένου αιώνα, επιχειρούν τώρα, μέσω της διπλωματίας, να δώσουν λύση της αρέσκειάς τους. Αφού σφράγισαν όλες τις υποχωρήσεις μας, με τις πιέσεις, δικές τους και άλλων ισχυρών υποστηρικτών τους, τώρα ζητούν τη δημιουργία δικού τους κράτους, με διεθνή αναγνώριση, με τη δική μας συγκατάθεση και τη δική μας υπογραφή. Αλλά, και ο πιο αφελής άνθρωπος θα μπορούσε να διερωτηθεί: σε ποιο έδαφος θα οικοδομήσουν αυτό που θα αποκαλείται «τουρκοκυπριακό κράτος»; Σε ποιους ανήκουν οι περιουσίες, η γη, τα βουνά και οι ουρανοί, οι πεδιάδες και οι θάλασσες της Κερύνειας, της Αμμοχώστου, της Μόρφου; Πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα κράτος πάνω σε μια λεηλατημένη ξένη γη; Και ποιος και πόσος θα είναι ο γηγενής πληθυσμός που θα αποτελέσει τον «λαό» αυτού του λεγόμενου κράτους;
Είναι απορίας άξιον πώς ο ανώτατος αξιωματούχος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών θα δεχτεί να ακουστεί, από οποιαδήποτε πλευρά που θα παρευρίσκεται στη σύσκεψη, πρόταση που θα συγκρούεται με τις αρχές και τις αποφάσεις του παγκόσμιου αυτού οργανισμού. Γιατί, όλα τα ώς τώρα ψηφίσματα της διεθνούς αυτής αμφικτιονίας, μέλος της οποίας είναι και το κράτος της Κύπρου, μιλούν για τον σεβασμό της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και για την αποτροπή και άρση των οποιωνδήποτε αποσχιστικών ενεργειών. Είναι δυνατόν αυτό το κράτος που παραβίασε με τον χειρότερο τρόπο την ανεξαρτησία της Κύπρου να έχει το θράσος να λέγεται εγγυήτρια δύναμη; Πώς θα επιτραπεί να συζητηθεί θέμα δύο κρατών, όταν οι ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών της Κύπρου, χώρας – μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην περιουσία, στη διακίνηση και στην εγκατάσταση, χωρίς περιορισμούς, θα καταπατούνται;
Η Κερύνεια, η λευχειμονούσα Κόρη, σπλάχνο των σπλάχνων του νησιού, σκέφτεται πως δεν είναι εύκολη η διαπραγμάτευση του μέλλοντός της και του μέλλοντος του κυπριακού Ελληνισμού, γιατί η Τουρκία έχει, δυστυχώς, ισχυρούς συμπαραστάτες και συνεργούς. Πρώτη και καλύτερη η πρώην παντοδύναμη αυτοκρατορία, η οποία θα παρευρίσκεται εκεί ως εγγυήτρια δύναμη, παρόλο που, στη δύσκολη στιγμή της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν εμπόδισε, ως εγγυήτρια δύναμη που ήταν, την τουρκική εισβολή. Μοναδικό στήριγμά μας, είναι η Ελλάδα. Διερωτάται, δικαιολογημένα, η Κερύνεια: Τι χρειάζονται σε ένα κανονικό ευρωπαϊκό κράτος τα ξένα στρατεύματα και οι εγγυήσεις από άλλες χώρες; Και, ύστερα, αντί να δημιουργούνται δομές, που θα ενώνουν τον κυπριακό λαό, θα δημιουργούνται δομές και θεσμοί που θα τον χωρίζουν και που, με μαθηματική ακρίβεια, θα καταρρεύσουν σαν χάρτινοι πύργοι μέσα σε ελάχιστο χρόνο;
Θα χρειαστεί πολλή προσπάθεια και πολλή διπλωματική δεξιοτεχνία, οξεία και γρήγορη αντίληψη, πάνω απ’ όλα πολύ ψηλό αίσθημα ευθύνης, για να αντιμετωπιστούν οι τουρκικές μεθοδεύσεις και οι παγίδες που θα στηθούν από τους συμμάχους της κατοχικής δύναμης, η οποία θα παρουσιαστεί στη σύσκεψη ως εγγυήτρια δύναμη, αν είναι δυνατόν.
Η Κερύνεια, η Αμμόχωστος, η Μόρφου, εύχονται και περιμένουν να δουν αν η Κύπρος θα γίνει, επιτέλους, η πέστροφα που δεν θα φτάσει ποτέ ώς τη φωτιά, για να θυμηθούμε τα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη (Εκ του πλησίον): Φαντασία ψυγείου δεν μας χρειάζεται ούτε διαλογισμός καπνιστός.
Χρειάζεται να ‘ναι η σκέψη σου πέστροφα και να μη φτάνει ποτέ της ώς τη φωτιά.
